ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Απριλίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΓΩΝΩΝ


ΚΑΙΡΟΣ

Του Αγίου Γεωργίου σήμερα, ημέρα γιορτής αλλά και μέρα μνήμης…

Διαβάστε στο άρθρο του Πέτρου Αργυρίου από το agriazwa.blogspot.gr γιατί:

Μεγάλη μέρα σήμερα παρότι όπως τόσες άλλες έχει 24 ώρες.

Πόσα μπορούν να συμβούν σε 24 ώρες όμως.

Κατακλυσμοί, σεισμοί, καταποντισμοί.

Τίποτε τέτοιο δεν συνέβη στην Ελλάδα στις 23 Απριλίου του 2010.

Αυτό που της συνέβη και οδήγησε στην τραγωδία της 23/10/2010, διαπρεπές ανάμεσα σε τόσα άλλα εξίσου σκοτεινά πολιτικά εγκλήματα, είναι η “εκλεγμένη” ανταμοιβή της με έναν ηγέτη που ξεπέρασε τις προσδοκίες ακόμη και των πιο ηλιθίων και απλήστων ψηφοφόρων του.

Τον Γεώργιο Παπανδρέου, γνωστό και ως ΓΑΠ (αγγλιστί GAP), το για μεγάλο διάστημα αγαπημένο παιδί των μήντια που έκανε προεκλογική εκστρατεία με τα μανίκια σηκωμένα δίπλα σε απεργούς, με το σύνθημα “λεφτά υπάρχουν”, με τη δέσμευση να μη βάλει τη χώρα του στο ΔΝΤ γιατί αυτό θα σήμαινε καταστροφή για τη χώρα.

Τις προεκλογικές του δεσμεύσεις τις αντέστρεψε εντελώς ξεκινώντας μια πορεία εφιάλτη για τη χώρα,μια πορεία που βρήκε επάξιους συνεχιστές στις διάδοχες του κυβερνήσεις:

Μέσα σε 4 χρόνια χάθηκαν εργασιακά δικαιώματα, ανθρώπινες ζωές, ανθρώπινο δυναμικό, εκατοντάδες δις, κομματάρες του ΑΕΠ, συντάξεις και μισθοί, δουλειές, σπίτια, νοικοκυριά, αξιοπρέπειες, όνειρα και η εθνική κυριαρχία:

Ούτε σε πόλεμο τέτοια ζημιά. Μα ο Παπανδρέου το ‘χε πει καθαρά και ξάστερι όταν βρισκόταν ακόμη στο τιμόνι του μελλοντικού ναυαγίου του: βρισκόμαστε σε πόλεμο.

Και ο άμαχος Έλληνας βρέθηκε ξανά στη μοίρα του μετανάστη. Ακόμη και μέσα στη χώρα του. Πολίτης τρίτης κατηγορίας.

Θύμα. Κυνηγημένος.

Σαν σήμερα, ο Γιωργής ο Παπανδρέου έκανε την μαλακοπερήφανη του διακύρηξη από το Καστελόριζο για την υπαγωγή μας στα μνημόνια.

Τόσο το μέρος όσο και η μέρα περιείχαν συμβολισμούς.

Το ακριτικό Καστελόριζο επιλέχτηκε για να συμβολίζει την κατάργηση των εθνικών συνόρων από τους δανειστές.

Πλέον η Ελλάδα θα ήταν μια χώρα ανοχείρωτη, απροστάτευτη.

Όσο για τη μέρα;

Αυτήν ο Γιωργάκης την επέλεξε για να συμπίπτει με την ονομαστική του γιορτή.

Να γιορτάσει διπλά: Την καταστροφή μιας χώρας που βαθειά περιφρονούσε να τη γιορτάσει μαζί με το όνομα του.

Όπως ο Άγιος Γεώργιος σκότωσε το δράκο, έτσι και ο Άγιος Γιώργος Παπανδρέου σκότωσε τον κακό δράκο που λεγόταν Ελλάδα με ένα χτύπημα.

Μα τα παραμύθια συνεχίστηκαν και οι πραγματικοί δράκοι βρήκαν μπόλικο κι ανθρώπινο φαί, σάρκες και μυαλά που περίσσευαν…

Ο Γιώργος θα μπορούσε να διαλέξει μιαν άλλη μέρα κοντινή, την 21η Απριλίου όπως διάλεξε ο συνονόματος του Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Άλλωστε αυτές οι εποχές του ζόφου έχουν τόσα κοινά σημεία: Δικαιώματα πολιτών σε περιστολή, η Δημοκρατία στον Γύψο και το δώρο της διαίρεσης της Κύπρου τότε.

Αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν πολύ πιο έξυπνος από τον συνονόματό του: Για χαζός είναι δαιμονικά έξυπνος:

Δεν ήθελε η δικιά του Χούντα να επισκιάζεται από την μπανάλ χούντα των τάνκς.

Γιατί πλέον υπάρχουν εξίσου ισχυρά όπλα που δεν προσελκύουν τη διεθνή κατακραυγή.

Το καρότο και το μασίγιο των αγορών: τα αδιέξοδα. Η πλύση εγκεφάλου των ιδιωτικών μήντια: Μια ολόκληρη επιχείρηση πειθαναγκασμού.

Η χούντα του Γιωργή του Παπανδρέου και των διαδόχων του και δημοκρατικό περίβλημα φοράει και πολύ περισσοτέρους έχει καταστρέψει από αυτήν του συνονόματου του.

Και ο ΓΑΠ είχε την νερωνική ευφυία να την εγκαινιάσει τη μέρα της ονομαστικής του γιορτής.

Χρωστάω και εγώ στον Γεώργιο Παπανδρέου. Όπως όλοι οι Έλληνες που δεν ανήκουν στην ελίτ.
Δεκάδες χιλιάδες ευρώ που αυξάνουν μέρα με τη μέρα και που μας τα παίρνουν έμμεσα για να πλουτίζουν άμεσα οι τραπεζίτες και να επιπλέουν οι πολιτικοί και οι καναλάρχες.

Χρωστάω στο Γιώργο, χρωστάω σαν Έλληνας.

Χωρίς αυτόν ίσως να μην είχα φτιάξει και το προσωπικό μου blog, το agriazwa.blogspot.gr. Τέτοια ήταν η ανάγκη μου να τον ξεσκεπάσω, να τον σταματήσω.

Όσο και αν πέτυχα το πρώτο προβλέποντας με σχετική ακρίβεια τις μελλοντικές του κινήσεις και την κατάντια στην οποία θα’ φερνε τη χώρα, το δεύτερο ήταν αδύνατο να επιτευχθεί από έναν μοναχικό συγγραφέα. Δεν κατέστη δυνατό ούτε καν από τις εκατοντάδες χιλιάδες Αγανακτισμένους της Αθήνας. Φυσικά και ο Παπανδρέου είχε άγιο εκείνες τις μέρες της οργής: Τον Όσιο Της Κοινοβουλετικής Βρωμιάς, το ΚΚΕ που σταμάτησε τους διαδηλωτές πριν μπούνε στη βουλή συνεπικουρώντας τα ΜΑΤ.

Περάσαν χιλιάδες μέρες σήψης από τότε και η γάγγραινα προχωρά όλο και βαθύτερα.

Είναι η ενσάρκωση μιας άλλης σαπίλας, μιας σαπίλας πνευματικής, ηθικής και κοινωνικής που μας άδειαζε από τα σπλάχνα μας και μας ταρίχευε.

Ίσως κάποτε να γλυτώσουμε από την οικονομική γάγγραινα. Ίσως να το φέρουν έτσι οι καιροί. Ίσως και όχι.

Αυτό που αδυνατούμε όμως να καταλάβουμε είναι πως αν δεν ξεφορτωθούμε την άλλη, την εσωτερική, πάλι Σισσύφειες πέτρες θα κουβαλάμε.

Τι με κοιτάτε μωρέ σαν χάνοι;

Μεγάλη μέρα σήμερα.

Διπλή γιορτή σήμερα.

Δύο εφιάλτες γιορτάζουν σήμερα.

Βαρέστε τις καμπάνες.

Ανοίξτε τις σαμπάνιες.

Γιορτάστε το θάνατο μιας χώρας.

Αναδημοσίευση από το ramnousia.com

Η καθημερινότητα των αρχαίων Ελλήνων περιελάμβανε και τον τζόγο με τον οποίο οι πρόγονοί μας ήταν παθιασμένοι. 

Στα κυβεία ή κυβευτήρια, δηλαδή τις μπαρμπουτιέρες, χάνονταν περιουσίες στα ζάρια, που παίζονταν σε χώρους που σήμερα θα τους λέγαμε κακόφημους. 

Το Ιερό της Αθηνάς Σκιράδος στην Ιερά οδό ήταν ένα από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης για τους κυβευτές.

Τα ζάρια ανακαλύφθηκαν σύμφωνα με την παράδοση από τον ομηρικό ήρωα Παλαμήδη, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Τροίας.

Στον Παλαμήδη αποδίδεται και το παιχνίδι του διαγραμμισμού, δηλαδή της ντάμας….

Το μπαρμπούτι ήταν δημοφιλές και στηνόταν εύκολα πάνω σε μια κουβέρτα, ενώ οποιοσδήποτε μπορούσε να κουβαλάει τρία ζάρια χωρίς να γίνεται αντιληπτός.

Οι παίκτες προσπαθούσαν να πετύχουν τη «ριξιά της Αφροδίτης» και να αποφύγουν τη «ριξιά του σκύλου», με την οποία έχαναν τα λεφτά τους. Τα ζάρια δεν τα έριχναν ποτέ με το χέρι, αλλά μέσα από ένα αγγείο, το κήθιον. Για κάθε περίπτωση πάντως, οι κυβευτές είχαν και τους προστάτες θεούς, τον Ερμή και τον Πάνα.

Ο τζόγος στην Αρχαία Ελλάδα.

Υπήρχαν και διάφορες ονομασίες για τις ζαριές, τις οποίες παραθέτει ο Πολυδεύκης: Οι καλές ζαριές (ευκυβείν) και οι κακές (δυσκυβείν). H καλύτερη ζαριά 3Χ6, ονομαζόταν «μίδας» ή «Αφροδίτη», άλλες ονομάζονταν «ευδαίμων», «αντίτευχος» (εχθρός), «δάκνων», «Λάκωνες», «Αργείος» κλπ.

Μερικές άλλες ονομασίες ταυτίζονταν με τις καλές ζαριές όπως «κύων» ή «χίος» για τον άσσο, «κώος» για το έξι κλπ. Τα παιδιά έπαιζαν και αυτά τυχερά παιχνίδια με ζάρια. Ο «Αστραγαλισμός» παιζόταν με κύβους ή «κόττα», δηλαδή αστράγαλοι (κότσια) μικρών μηρυκαστικών.

Τοποθετούσαν μέσα σε κύκλο τα κότσια και τα χτυπούσαν από κάποια απόσταση. Όσα έβγαζαν με το χτύπημα έξω από τον κύκλο, τόσα κέρδιζαν. Το ίδιο παιχνίδι, όπως και το παιχνίδι «μονά-ζυγά», παιζόταν με ξηρούς καρπούς, αμύγδαλα και καρύδια. Όταν υπήρχαν στοιχήματα μετατρεπόταν αυτομάτως σε τυχερό παιχνίδι.

Ο τζόγος καταγράφεται από τη μινωική εποχή. Σε ανασκαφές που έγιναν στο ανάκτορο της Ζάκρου, βρέθηκαν δώδεκα πλακίδια από φαγεντιανή, που πάνω τους είχαν επαναλαμβανόμενους γραπτούς χαρακτήρες, μόνο από τη μία όψη. Οι μελετητές υποστηρίζουν πως μπορούμε να μιλάμε για ένα παιχνίδι παρόμοιο με την πόκα….

Ο τζόγος καταγράφεται από τη μινωική εποχή

Πάθος υπήρχε φυσικά και για τους αγώνες ζώων. Οι κοκορομαχίες, οι αγώνες ορτυκιών (ορτυγοκοπία) και των σκύλων, συγκέντρωναν πολλά στοιχήματα. Οι ιδιοκτήτες τους εκπαίδευαν τα ζώα καθαρά για αυτόν τον σκοπό, δίνοντάς τους σκόρδο και κρεμμύδι και δένοντας στα πίσω νύχια των πετεινών μεταλλικά πλήκτρα, ώστε να προκαλούν θανάσιμα τραύματα….

Ένα άλλο αρχαιοελληνικό παιχνίδι, η τηλία, έφθασε ως τις μέρες μας ως τάβλι. Στη ρωμαϊκή εποχή έγινε το παιχνίδι των «12 γραμμών», ή τάμπουλα και στο Βυζάντιο ονομάστηκε τάβλιον. Η οστρακίνδα, το σημερινό κορόνα – γράμματα, παιζόταν με ένα όστρακο στην αρχαία Ελλάδα και στη ρωμαϊκή εποχή με νόμισμα.

Στη Ρώμη όταν τα τυχερά παιχνίδια εξελίχθηκαν σε κοινωνική μάστιγα, ελήφθησαν αυστηρά μέτρα για τον περιορισμό τους, προφανώς χωρίς εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Στο Βυζάντιο, τα περισσότερα αρχαιοελληνικά παιχνίδια προσωρινά χάθηκαν, αλλά τα ζάρια τα έριχναν με μανία ο Λέων Φωκάς, αδελφός του Νικηφόρου Φωκά, ο Ρωμανός Β’, γιος του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου και ο Κωνσταντίνος Η’…

Τέσσερα χρόνια μετά την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας και την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης, συνεχίζουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Δεν είναι κακές οι αυταπάτες, αρκεί να ξέρεις ότι αυταπατάσαι. Αλλά ακόμα και οι αυταπάτες κάποια στιγμή τελειώνουν και προβάλλει η πραγματικότητα.

Σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα, πρέπει να πανηγυρίζουμε για το νέο δάνειο που θα αποπληρώσουμε στο μέλλον και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα.

Στην πραγματικότητα, το δημόσιο χρέος από 120% πλησιάζει το 180%, ΑΕΠ και επενδύσεις καταποντίστηκαν, οι τραπεζικές καταθέσεις μειώνονται διαρκώς, η ανεργία έφτασε το 26,7%, η ανεργία των νέων ξεπέρασε το 60%, οι άνεργοι που δικαιούνται επίδομα ανεργίας είναι ελάχιστοι, το ένα στα δυο νοικοκυριά συντηρείται από συντάξεις, τα περισσότερα ελληνικά νοικοκυριά δεν μπορούν να πληρώσουν τους φόρους τους, τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν διαλυθεί, Παιδεία και Υγεία έχουν βαρέσει κανόνι, και άλλα πολλά που μάλλον δεν είναι για πανηγυρισμούς.

Και τώρα τι κάνουμε;

Τώρα νηστεία και προσευχή.

Πάντως, μετά το Πάσχα, θα πρέπει να απασχολήσει τους Έλληνες αν θέλουν να συνεχίσουν τις αυταπάτες ή αν θα αποφασίσουν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους.

Οι ευθύνες για την χρεοκοπία της χώρας δεν έχουν αποδοθεί ακόμα.

Το να κηρύξει η Ελλάδα στάση πληρωμών και η επιστροφή στην δραχμή μοιάζουν σαν η μόνη βιώσιμη λύση για την χώρα.

Βέβαια, μπορούμε να συνεχίσουμε τις αυταπάτες. Σαν τους ξεπεσμένους αριστοκράτες, που προσποιούνταν πως δεν τα είχαν χάσει όλα και πως όλα ήταν όπως πριν.

Πάντως, ακόμα κι αυτοί, μια μέρα πείνασαν.

Έχουν και οι αυταπάτες τα όριά τους.

Το είδαμε στο seisaxthia.wordpress.com
Οι ειδήσεις κάνουν κακό στην υγεία. Οδηγούν σε φόβο και επιθετικότητα, μειώνουν τη δημιουργικότητα και  την ικανότητα σας να σκεφτόμαστε. Η λύση; Σταματήστε να τις καταναλώνετε.
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, κάποιοι τυχεροί ανάμεσά μας κατανόησαν τους κινδύνους που φέρνει στη ζωή μας η υπεραφθονία των τροφίμων (παχυσαρκία, διαβήτης) και ξεκίνησαν ν” αλλάζουν τη διατροφή τους.  Αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ότι οι ειδήσεις είναι για τον εγκέφαλο, ότι η ζάχαρη για το σώμα. Οι ειδήσεις είναι εύκολο να χωνευτούν. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας τροφοδοτούν με μικρές μπουκιές από ασήμαντα θέματα, μεζέδες που δεν αφορούν πραγματικά τη ζωή μας και δεν απαιτούν σκέψη. Αυτός είναι ο λόγος που δεν αισθανόμαστε σχεδόν καθόλου κορεσμό. Σε αντίθεση με τα βιβλία και τα μακροσκελή άρθρα (που απαιτούν σκέψη), μπορούμε να καταναλώνουμε απεριόριστες ποσότητες ευκολοχώνευτων ειδήσεων. Σήμερα, έχουμε φτάσει στο ίδιο σημείο που βρισκόμασταν πριν 20 χρόνια όσο αφορά με τις πληροφορίες σχετικά με τα τρόφιμα. Αρχίζουμε πια να αναγνωρίζουμε πόσο τοξικές μπορεί να είναι οι  ειδήσεις.
Οι ειδήσεις παραπλανούν
Σκεφτείτε το ακόλουθο συμβάν (δανεισμένο από τον Nassim Taleb). Μια γέφυρα καταρρέει ενώ διέρχεται ένα αυτοκίνητο. Σε τι θα εστιάσουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Στο αυτοκίνητο. Στον οδηγό. Από πού ερχόταν. Πού πήγαινε. Πώς βίωσε την κατάρρευση (εάν επέζησε). Αλλά όλα αυτά είναι ασήμαντα. Ποιο είναι το σημαντικό; Η κατασκευαστική αναξιοπιστία της γέφυρας. Αυτός ήταν ο υποκρυπτόμενος κίνδυνος στη συγκεκριμένη περίπτωση και ενδεχομένως υφίσταται και σε άλλες γέφυρες. Όμως, το αυτοκίνητο δημιουργεί πιο εύκολα εντυπώσεις, είναι συγκεκριμένο και όχι αφηρημένο, και είναι μια είδηση πιο εύκολη να αναπαραχθεί.
Οι ειδήσεις μας οδηγούν στο να ζούμε με μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη κινδύνου στο μυαλό μας. Έτσι, η τρομοκρατία είναι υπερτιμημένη. Το χρόνιο στρες υποτιμημένο. Η κατάρρευση της Lehman Brothers υπερτιμημένη. Η δημοσιονομική επιπολαιότητα υποτιμημένη. Οι αστροναύτες υπερτιμημένοι. Οι νοσοκόμες υποτιμημένες.

Το να εκτίθεσαι στον Τύπο είναι παραλογισμός. Βλέποντας στην τηλεόραση ένα αεροπορικό δυστύχημα μεταβάλλεται η αντίληψη σας ως προς αυτόν τον κίνδυνο, ανεξάρτητα από την πραγματική πιθανότητα που υπάρχει να συμβεί. Κάνετε λάθος αν νομίζετε ότι μπορείτε αυτό να το αντισταθμίσετε με την προσωπική σας περισυλλογή. Οι τραπεζίτες και οι οικονομολόγοι – οι οποίοι έχουν ισχυρά κίνητρα για να αντισταθμίζουν τους κινδύνους που μεταδίδονται από τις ειδήσεις – έδειξαν ότι δεν μπορούν. Η μόνη λύση: σταματήστε την κατανάλωση ειδήσεων.

Οι ειδήσεις είναι ασήμαντες
Από τις περίπου 10.000 ειδήσεις που έχετε διαβάσει τους τελευταίους 12 μήνες, μπορείτε να αναφέρετε μια που σας βοήθησε να πάρετε μια καλύτερη απόφαση για ένα σοβαρό θέμα που αφορά τη ζωή σας, την καριέρα σας ή την επιχείρησή σας; Ουσιαστικά, η «κατανάλωση» ειδήσεων δεν είναι σημαντική για τη ζωή σας. Αλλά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τι είναι σημαντικό, ενώ ευκολότερα αναγνωρίζουν τι είναι είδηση. Το σημαντικό εναντίον της είδησης είναι η βασική διαμάχη στην σύγχρονη εποχή. Οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί θέλουν να πιστεύετε ότι οι ειδήσεις σας προσφέρουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Πολλοί όντως το πιστεύουν. Ανησυχούν όταν χάνουν τη ροή των ειδήσεων. Στην πραγματικότητα, η κατανάλωση ειδήσεων αποτελεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα. Όσο λιγότερο καταναλώνετε ειδήσεις, τόσο μεγαλύτερο το πλεονέκτημα σας.
Οι ειδήσεις δεν έχουν ερμηνευτική αξία
Οι ειδήσεις είναι φυσαλίδες που αναδύονται στην επιφάνεια από έναν βαθύτερο κόσμο. Θα σας βοηθήσει η συσσώρευση γεγονότων να αντιληφθείτε τον κόσμο; Δυστυχώς, όχι. Η σχέση λειτουργεί αντίστροφα. Τα σημαντικά ζητήματα δεν αποτελούν ειδήσεις. Όσο περισσότερα δήθεν γεγονότα προσλαμβάνετε μέσω των ειδήσεων τόσο λιγότερο διακρίνετε την μεγάλη εικόνα. Εάν η πολύ πληροφόρηση οδηγούσε σε μεγαλύτερη οικονομική επιτυχία, οι δημοσιογράφοι θα βρισκόντουσαν στην κορυφή της πυραμίδας των πλουσίων. Όμως δεν συμβαίνει.
Οι ειδήσεις είναι τοξικές για τον οργανισμό
Ενεργοποιούν συνεχώς το μεταιχμιακό σύστημα. Οι ιστορίες πανικού προκαλούν την απελευθέρωση γλυκοκορτικοειδών (κορτιζόλη). Αυτό απορυθμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα και αναστέλλει την απελευθέρωση των αυξητικών ορμονών. Με άλλα λόγια, το σώμα σας βρίσκεται σε κατάσταση χρόνιου στρες. Υψηλή επίπεδα των γλυκοκορτικοειδών προκαλούν διαταραχή της πέψης, έλλειψη ανάπτυξης (κυττάρων,  μαλλιών, οστών), νευρικότητα και ευαισθησία στις λοιμώξεις. Άλλες πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν το φόβο, την επιθετικότητα, απώλεια περιφερειακής όρασης και απευαισθητοποίηση.
Οι ειδήσεις αυξάνουν τα γνωστικά λάθη
Οι ειδήσεις τροφοδοτούν το μέγιστο από τα γνωστικά λάθη : προκατειλημμένη επιβεβαίωση. Όπως είπε ο Warren Buffett: «Ο άνθρωπος είναι πολύ καλός στο να ερμηνεύει όλες τις νέες πληροφορίες, έτσι ώστε να παραμένουν άθικτα τα συμπεράσματα που είχε εκ των προτέρων εξάγει».  Οι ειδήσεις επιτείνουν αυτό το ελάττωμα. Γινόμαστε επιρρεπείς σε υπερβολική αυτοπεποίθηση, αναλαμβάνουμε ανόητα ρίσκα και υποτιμούμε πραγματικές ευκαιρίες.  Οι ειδήσεις επιδεινώνουν επίσης άλλο ένα γνωστικό λάθος. Ο εγκέφαλος μας διψά για ιστορίες που «βγάζουν νόημα» - ακόμη και αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Κάθε δημοσιογράφος που γράφει «Η αγορά κινήθηκε λόγω του X» ή «Η εταιρεία χρεοκόπησε λόγω του Ψ» είναι ηλίθιος. Έχω απηυδήσει με αυτό το φθηνό τρόπο «ερμηνείας» του κόσμου.
Οι ειδήσεις αναστέλλουν τη σκέψη
Η σκέψη απαιτεί συγκέντρωση.  Η συγκέντρωση απαιτεί χρόνο χωρίς διακοπές. Οι σύντομες ειδήσεις είναι ειδικά σχεδιασμένες για να διακόπτουν. Σαν τους ιούς, παραπλανούν τον οργανισμό για να τον βλάψουν. Οι ειδήσεις μας κάνουν ρηχούς, επιπόλαιους στοχαστές.
Αλλά το χειρότερο, επηρεάζουν σοβαρά τη μνήμη. Υπάρχουν δύο τύποι μνήμης. Η «χωρητικότητα» της μακροπρόθεσμης μνήμης είναι σχεδόν άπειρη, αλλά η λειτουργική μνήμη είναι περιορισμένη και εξαντλείται όταν αποθηκεύει ποσότητες ευτελών δεδομένων. Η διαδρομή από τη βραχυπρόθεσμη στη μακροπρόθεσμη μνήμη λειτουργεί ως σημείο φραγής στον εγκέφαλο, όμως ο,τιδήποτε θέλετε να κατανοήσετε οφείλει να περάσει από εκεί.  Εάν η δίοδος μπλοκαριστεί, δεν περνά τίποτα. Και επειδή οι ειδήσεις διασπούν τη συγκέντρωση, αποδυναμώνεται η κατανόηση. Οι ειδήσεις online έχουν ακόμα χειρότερη επίδραση. Μελέτη του 2001 στον Καναδά έδειξε πως η κατανόηση υποχωρεί όσο ο αριθμός των υπερσυνδέσμων (links) σε ένα έγγραφο αυξάνεται. Γιατί; Γιατί κάθε φορά που εμφανίζεται ένας υπερσύνδεσμος ο εγκέφαλος θα πρέπει να  αποφασίσει αν θα θα τον επιλέξει, κάτι που αποσπά την προσοχή.
Οι ειδήσεις λειτουργούν σαν ναρκωτικό
Καθώς οι ιστορίες ξετυλίγονται θέλουμε να μάθουμε πώς συνεχίζονται. Με εκατοντάδες αφηγήσεις στο μυαλό μας, αυτή η λαχτάρα γίνεται όλο και πιο συναρπαστική και τελικά δύσκολο να αγνοηθεί. Παλιά οι επιστήμονες πίστευαν ότι οι πυκνές συνδέσεις που σχηματίζουν κάπου 100 δισεκατομμύρια νευρώνες στον εγκέφαλο μας παγιώνονται όταν ενηλικιωνόμαστε. Αυτό δεν ισχύει. Τα νευρικά κύτταρα διαρκώς «σπάνε» παλιές συνδέσεις και σχηματίζουν καινούριες. Όσο περισσότερες  ειδήσεις καταναλώνουμε, τόσο περισσότερο ασκούμε τα νευρωνικά κυκλώματα που διατίθενται για πρόχειρα διαβάσματα και πολλαπλά καθήκοντα, ατροφώντας εκείνα που χρησιμοποιούνται για εμβριθή ανάγνωση και επικεντρωμένη σκέψη. Οι περισσότεροι καταναλωτές ειδήσεων - ακόμη και αν υπήρξαν μανιώδεις αναγνώστες βιβλίων - έχουν απολέσει την ικανότητα να αφομοιώσουν μακροσκελή άρθρα ή βιβλία. Μετά από τέσσερις, πέντε σελίδες κουράζονται, η συγκέντρωσή τους εξαφανίζεται, γίνονται ανήσυχοι. Δεν οφείλεται στο ότι γέρασαν ή στο ότι το  πρόγραμμά τους επιβαρύνθηκε. Είναι επειδή η φυσική δομή του εγκεφάλου τους άλλαξε.
Οι ειδήσεις είναι σπατάλη χρόνου
Αν διαβάζετε εφημερίδα για δεκαπέντε λεπτά κάθε πρωί, μετά ενημερώνεστε για δεκαπέντε επιπλέον λεπτά  ενώ γευματίζετε και δεκαπέντε λεπτά πριν κοιμηθείτε, προσθέστε πέντε λεπτά εδώ και εκεί ενώ εργάζεστε, συνυπολογίζεστε τον χρόνο περισπασμού και συγκέντρωσης ξανά, θα διαπιστώστε ότι χάνετε τουλάχιστον μισή ημέρα κάθε εβδομάδα. Οι πληροφορίες δεν είναι πλέον σπάνιο αγαθό. Αλλά η προσοχή είναι. Συνήθως αποφεύγετε επιπολαιότητες με τα χρήματα, τη φήμη ή την υγεία σας.  Γιατί το κάνετε με το μυαλό σας;
Οι ειδήσεις μάς κάνουν αδρανείς
Στη συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούν πράγματα που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε. Η καθημερινή επανάληψη ειδήσεων για πράγματα που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε, μας κάνει παθητικούς. Μας συνθλίβει μέχρι που υιοθετούμε μια απαισιόδοξη κοσμοθεώρηση, απευαισθητοποιημένη, σαρκαστική και μοιρολατρική. Ο επιστημονικός όρος είναι «επίκτητη ανημπόρια». Είναι λίγο υπερβολικό, αλλά δεν θα με εξέπληττε εάν η κατανάλωση ειδήσεων, τουλάχιστον εν μέρει, συμβάλλει στην ευρέως σήμερα διαδεδομένη κατάθλιψη.
 
Οι ειδήσεις σκοτώνουν τη δημιουργικότητα.
Τέλος, πράγματα που ήδη γνωρίζουμε περιορίζουν τη δημιουργικότητά μας. Είναι ένας λόγος που μαθηματικοί, λογοτέχνες, συνθέτες και επιχειρηματίες συνήθως παράγουν τα πλέον δημιουργικά τους έργα σε νεαρή ηλικία. Δεν γνωρίζω ούτε έναν πραγματικά δημιουργικό νου που να είναι εθισμένος στην κατανάλωση ειδήσεων - ούτε έναν συγγραφέα, συνθέτη, μαθηματικό, γιατρό, επιστήμονα, μουσικό, σχεδιαστή, αρχιτέκτονα ή ζωγράφο.  Από την άλλη, γνωρίζω ένα σωρό άκρως μη δημιουργικά μυαλά που καταναλώνουν ειδήσεις όπως τα ναρκωτικά. Όσοι ψάχνουν για καινούριες λύσεις αγνοούν την ειδησεογραφία. Όσοι την παρακολουθούν, καταλήγουν ξανά στις παλιές.

Η κοινωνία χρειάζεται τη δημοσιογραφία - αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η ερευνητική δημοσιογραφία είναι πάντοτε σημαντική. Χρειαζόμαστε ρεπορτάζ που ελέγχουν τους θεσμούς και αποκαλύπτουν την αλήθεια. Αλλά τα σημαντικά ευρήματα δεν πρέπει να αναδεικνύονται με τη μορφή ειδήσεων. Ουσία εμπεριέχουν τα μακροσκελή άρθρα σε περιοδικά και τα εμπεριστατωμένα βιβλία.

Έχοντας περάσει τέσσερα χρόνια χωρίς να παρακολουθώ ειδήσεις, μπορώ να δω και να αναφέρω τα αποτελέσματα αυτής της ελευθερίας: λιγότερη αποδιοργάνωση, λιγότερο άγχος, βαθύτερη σκέψη, περισσότερο χρόνο, περισσότερες γνώσεις. Δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει τον κόπο.
Άρθρο του Rolf Dobelli, συγγραφέα του βιβλίου «The Art of Thinking Clearly» («Η τέχνη της καθαρής σκέψης») dobelli.com

Του Πέτρου Χασάπη από το olympia.gr

Για όσους είναι πολιτικά ηλίθιοι και δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, δεν βγήκαμε αυτοδύναμα στις αγορές. Μας έβγαλε τεχνητά η Μέρκελ για να νικήσει τους ευρωσκεπτικιστές, ότι τάχα πετυχαίνει το μοντέλο της γερμανικής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Σε ότι αφορά τους δικούς μας, αφήστε το καλύτερα. Προσπαθούν να επωφεληθούν για να διασώσουν τις καρέκλες της εξουσίας τους.

Ανήμερα της επετείου της Εξόδου του Μεσολογγίου, Σαμαράς και Βενιζέλος, με την παρότρυνση της Μέρκελ, έκαναν έξοδο στις αγορές. Το ποσό που δανείστηκε ο ελληνικός λαός είναι 3 δισεκατομμύρια ευρώ με επιτόκιο 4,95% για πέντε χρόνια. Πανηγυρίζουν τα διεθνή funds με το ανέλπιστο κέρδος που τους προέκυψε.

Με απλά μαθηματικά, αυτό σημαίνει ότι θα καταβάλουμε για τόκους κάθε χρόνο 148,5 εκατομμύρια ευρώ. Στα πέντε χρόνια θα καταβάλουμε για τόκους 742,5 εκατομμύρια και για κεφάλαιο 3 δισεκατομμύρια και συνολικά θα καταβάλουμε 3,7425, δισεκατομμύρια ευρώ. Το χρέος αυτό ρυθμίζεται από το αγγλικό δίκαιο και θα υπάγεται στην αρμοδιότητα των ευρωπαϊκών δικαστηρίων.

Τι θα τα κάνουμε αυτά τα χρήματα; Σύμφωνα με την κυβέρνηση τα χρήματα αυτά θα δοθούν για επενδυτικά έργα, που σημαίνει ότι θα πάνε στην παρασιτική ολιγαρχία και όχι στον ελληνικό λαό. Εμείς όμως όλοι μας θα κληθούμε να τα πληρώσουμε αυτά τα χρήματα, με τις περιουσίες μας και το αίμα μας.

Ταυτόχρονα, ο δανεισμός αυτός, έθεσε οριστική ταφόπλακα στο θέμα του κουρέματος του δυσβάστακτου χρέους, αλλά και της διαπραγμάτευσης για καλύτερη ρύθμιση της αποπληρωμής του. Η Ελλάδα έγινε οριστικά και για πάντα αποικία χρέους υπέρ των δανειστών.

Καλοφάγωτα λοιπόν τα δανεικά. Δεν μπορεί όμως, κάποια στιγμή θα υπάρξει επιτέλους πραγματική δημοκρατία σ’ αυτόν εδώ τον τόπο, όπου ο λαός θα ελέγχει μόνος του τα δημόσια χρήματά του και τη δημόσια περιουσία του.

Σήμερα, η κυριαρχία των εγκληματικών ελίτ είναι παγκόσμια. Αυτοί που έχουν την δύναμη στα καθεστωτικά συστήματα όπως οι σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρωπαϊκή Ένωση ή τα καθεστώτα των αναπτυσσόμενων χωρών, είναι ολιγάρχες και κλέφτες που διοικούν μια τεράστια κλεπτοκρατία. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι πολυεθνικές επιχειρήσεις που υπηρετούν τυφλά είναι τόσο αδίστακτα και διεφθαρμένα όσο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή η Ομοσπονδιακή Τράπεζα στις ΗΠΑ. Το «κοινοβουλευτικό» σswύστημα της κυκλικής κηδεμονίας και του εγκλήματος που υφίσταται παγκοσμίως ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή μόνο ως προς τον βαθμό και την μέθοδο.

Για τους γκλομπαλιστές του παγκόσμιου χρηματο-φεουδαρχικού συστήματος, δεν υπάρχει κανένα ιδεολογικό πρόσημο που να τους ταυτοποιεί, είναι δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί, ανά πάσα στιγμή και για οποιοδήποτε λόγο αρκεί να τους διασφαλίζει την επέκταση του συστήματος της υπερεκμετάλλευσης και τους μηχανισμούς ελέγχου, την ασίγαστη προπαγάνδα και τον φόβο που «φυλά τα έρμα» να μην ξεσηκωθούν. Οι πολιτικές τους διαμάχες και τα ιδεολογικά κατασκευάσματά τους είναι ένα μιντιακό θέατρο του παραλόγου, ένα είδος ρωμαϊκού αμφιθέατρου για τις μάζες.

Έχουν καταργήσει τις περισσότερες πολιτικές ελευθερίες μας, την ίδια ώρα που μιλάνε για «ανθρώπινα δικαιώματα», «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» και παγκόσμια «κοινωνία των πολιτών». Καταστρέφουν το κράτος ως προς τους θεσμούς εκείνους που εξέφραζαν πολλών αιώνων λαϊκούς αγώνες, την εθνική ανεξαρτησία, την υγεία, την παιδεία, ενώ εφαρμόζουν μια παγκόσμια ολοκληρωτική ενσωμάτωση με την βοήθεια των συστημικών «μη-κυβερνητικών οργανώσεων», για τις οποίες οι στρόφιγγες δεν κλείνουν ποτέ.
Κρυμμένοι πίσω από αυτό το μισθοφορικό λεφούσι βρίσκονται συχνά κάθε λογής τυχοδιώκτες, ισλαμοφασίστες και παρακρατικοί φονιάδες, που μας τους παρουσιάζουν στα δυτικά ΜΜΕ να περιφέρονται από χώρα σε χώρα… εφαρμόζοντας την «δημοκρατία» σε όσους αρνούνται να ενσωματωθούν στην Αυτοκρατορία. Πρόκειται για μια απόλυτη φάρσα, αλλά αφού έχουμε να κάνουμε με ψυχοπαθείς κυρίως, γίνεται μια πολύ σοβαρή και επικίνδυνη κατάσταση. Σα να έχουν μετενσαρκωθεί ο Νέρων, ο Χίτλερ και ο Αττίλας με όλα τα ευτελή, αρρωστημένα και βάρβαρα χαρακτηριστικά τους στο σώμα αυτής της κυνικής ελίτ.

Αντιμετωπίζουμε την πιο αυταρχική και επικίνδυνη εξουσία που είδε ποτέ ο κόσμος, γιατί διαθέτει μοναδικά υπερόπλα, το πιο αποτελεσματικό σύστημα παρακολούθησης και μια στρατιά από «πληρωμένα τσιράκια» που, μέσα από τα διάφορα BBC και CNN των τραπεζιτών, κάνουν τους περισσότερους πολίτες στην Δύση να μην πιστεύουν πια στον αγώνα για κοινωνικές και οικονομικές ελευθερίες. Η πλειοψηφία «βιώνει ολοκληρωτικά την “σκοτεινή πλευρά” της ζωής ενός ρομπότ στην υπηρεσία του κέρδους και του ναρκισσισμού», λέει στο βιβλίο της OnAnxiety η Βρετανίδα ακαδημαϊκός και ψυχίατρος RenataSalecl, πρώην σύζυγος του γνωστού φιλοσόφου Σλαβόϊ Ζίζεκ. Μέσα από την διαδικασία της πνευματικής καταστολής δια της τηλε-πληροφορίας, δεν μπορούν καν να φαντασθούν ότι είναι εφικτή μια περισσότερο ανθρώπινη μορφή πολιτείας, οικονομίας και δημοκρατίας.

Μπορεί κάποιες μάζες να διαδηλώνουν και να διαμαρτύρονται σαν υπνωτισμένα κοπάδια, αλλά στην ουσία είναι πρόβατα-καταναλωτές και «PussyRiots» με ένα αίσθημα εσωτερικού κενού, αποξένωσης και απελπισίας. Σ’ αυτό το απόλυτο δράμα, όπου ο σύγχρονος «παγκοσμιοποιημένος» πολίτης δεν έχει κανέναν ουσιαστικό ρόλο να παίξει, η εξουσία δεν ανησυχεί και έτσι πραγματοποιείται αυτό που διαπίστωσε ο φιλόσοφος Φράνσις Μπαίηκον από τον 16ο αιώνα, ότι «δεν είναι τόσο σημαντικός ο αριθμός των στρατιών, εάν οι άνθρωποι έχουν λιγοστό θάρρος, γιατί, όπως είπε ο Βιργίλιος: ποτέ δεν προβληματίζει τον λύκο ο αριθμός των προβάτων»…

Οι ολιγαρχίες της παγκοσμιοποίησης θέλουν να ιδιοποιηθούν και την μνήμη, αποδομώντας τα έθνη και παραποιώντας την ιστορία για να μην θυμόμαστε ότι, όσες ελευθερίες και δικαιώματα απολαμβάνουμε, ήταν επιτεύγματα των απλών ανθρώπων και όχι δώρα των ελίτ. Στο «1984», ο Τζορτζ Όργουελ έγραψε: «Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν». Όμως, ο ρόλος των αληθινών ιστορικών και των δημοσιογράφων είναι να καταρρίπτουν τα πέπλα του σκότους και να αναδεικνύουν την αλήθεια, όπως έκανε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο στο βιβλίο του «Οι ανοικτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» (1971), όπου έδειξε τι συνέβη στους ανθρώπους μιας ηπείρου, της οποίας η ιστορική μνήμη αποικήθηκε και μεταλλάχθηκε από την ξένη κυριαρχία.

Όπως ο E.P. Thomson, ο οποίος πριν από πενήντα χρόνια, με το έργο του «Η δημιουργία της αγγλικής εργατικής τάξης» φανέρωσε τους αληθινούς πρωταγωνιστές της ιστορίας. Έτσι, δεν θα είναι εύκολο να αλλάξουν τα πράγματα αν εγκλωβιζόμαστε στο «αιώνιο παρόν» της παγκοσμιοποιημένης παρωδίας, όπως το έθεσε το περιοδικό Time, όπου ο προβληματισμός μας περιορίζεται στο Facebook και η ιστορική αφήγηση γίνεται ένα τέχνασμα «ρεπούσιας» μεταμοντέρνας παραπλάνησης. «Τουλάχιστον, βοηθά αν όλο και περισσότεροι Δυτικοί συνειδητοποιούν ότι η ίδια η εσωτερική τους απελπισία, που δημιουργήθηκε από ένα διεφθαρμένο σύστημα, είναι αυτή που τους συνδέει με τους συνανθρώπους τους», λέει η Salecl… Ας γίνει έτσι μια αρχή! Υπάρχουν, πράγματι, τα σημάδια ότι κάτι έχει αρχίσει να συμβαίνει γιατί ο πολιτισμός μας βρίσκεται προφανώς σε κατάσταση ταραχής και η παγκόσμια κατάρρευση έχει προβλεφθεί από πολλούς.

Του Λεωνίδα Αποσκίτη, Δημοσιεύθηκε στο HellenicNexus τ.84, Απρίλιος 2014

Είναι απαραίτητο να δούμε τα σύγχρονα γεγονότα, τις αντιφάσεις και τις πολυπλοκότητες του αλληλοεξαρτώμενου κόσμου σαν το πρελούδιο ενός συγκλονιστικού κοινωνικού αναβρασμού σε παγκόσμια κλίμακα που η έκβασή του θάναι οδυνηρή και δύσκολη, αλλά καθοριστική για το μέλλον. Θα είναι ο αγώνας της μνήμης κατά της λήθης, της φωτισμένης σκέψης απέναντι στην αδρανή «κοινή γνώμη», της ανοικοδόμησης του ιερού της ανθρώπινης ζωής ενάντια στην εντροπική καταβαράθρωση του χυδαίου ωφελισμού.

Κανένα μπλοκ δυνάμεων στη Γη, καμμιά «Ιερά Συμμαχία» του 21ου αιώνα δεν θα μπορέσει να εμποδίσει μια όντως αφυπνισμένη κοινωνία που θα αποφασίσει να προχωρήσει στην ανασύσταση του πολιτισμού, στην αναδιοργάνωση των δομών της πολιτικής, στην ανασυγκρότηση της παραγωγής και την κατανομή των παγκόσμιων πόρων, σύμφωνα με το κοινό καλό και το δίκαιο. Γιατί υπάρχει ακόμη στην συλλογική μνήμη ένα μη ολοκληρωμένο προπαρασκευαστικό έργο στον κόσμο που ξεκίνησε περίπου στην Αναγέννηση, ένα «έργο σε εξέλιξη» που περιμένει να ολοκληρωθεί.

Του Γιώργου Καραμπελιά από το ardin-rixi.gr

Η «συνομιλία» Μπαλτάκου-Κασιδιάρη ήρθε να επιβεβαιώσει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο αυτά που υποστηρίζαμε εδώ και δύο χρόνια: Η Χρυσή Αυγή δεν αποτελεί μια «πρωτόγονη» αντιμνημονιακή δύναμη, όπως υποστηρίζουν πολλοί, αλλά ενεργούμενο και όργανο των μνημονιακών δυνάμεων για να εκτρέψουν το αντιμνημονιακό κίνημα σε σύγκρουση μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Εξού και οι Μελιγαλάδες, οι επιθέσεις ενάντια στους αριστερούς, κ.λπ. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα απέτρεπαν τη συγκρότηση ενός ενιαίου αντιμνημονιακού κινήματος, που θα σάρωνε τις μνημονιακές κυβερνήσεις, πράγμα το οποίο και επέτυχαν σε μεγάλο βαθμό.

Στη χειρότερη περίπτωση μάλιστα, θα άνοιγαν το δρόμο για μια συνεργασία, στο βάθος του δρόμου, μεταξύ Ν.Δ. και Χρυσής Αυγής, ανοικτής ή συγκεκαλυμμένης. Τον Σεπτέμβριο του 2013 όταν αυτό το σχέδιο, τινάχτηκε στον αέρα, μετά τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα γράφαμε:

«…δέκα μέρες πριν (τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα), ένα σημαντικό κομμάτι του δεξιού κυβερνητικού τύπου και καναλιών προωθούσε σενάρια συγκυβέρνησης της Ν.Δ. με τη Χ.Α., όπως ο ακραίος μνημονιακός, Μπάμπης Παπαδημητρίου, που, στις 12 Σεπτεμβρίου, μιλούσε στο ΣΚΑΙ για πιθανή «συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή, αν σοβαρευτεί», αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για συνεργασία με το ΚΚΕ! Αυτή την άποψη εξέφρασαν ετεροχρονισμένα και ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης, που επέμεναν ιδιαίτερα στη θεωρία των δύο άκρων.[ ]

Η θεωρία των δύο άκρων δεν ήταν, κυρίως ή απλώς, μια προσπάθεια «ποινικοποίησης» της Αριστεράς, όπως το εξέλαβαν οι Αριστεροί φωστήρες, αλλά κατ’ εξοχήν ο φερετζές της συμμαχίας της Ν.Δ. με τη Χ.Α. Διότι εάν τα «δύο άκρα» είναι όντως από τη μία η Χ.Α. και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ, ή το ΚΚΕ, γιατί να μην μπορεί η Ν.Δ. να συνεργαστεί με μια Χ.Α. που θα έχει σκεπάσει εν μέρει τα ναζιστικά χαρακτηριστικά της (αυτό ακριβώς υποστήριζε άλλωστε ο κάποτε ακροαριστερός «Μπάμπης»); Γι’ αυτό εξάλλου, την προηγούμενη περίοδο, οι μόνες κυβερνητικές δυνάμεις που στοχοποιούσαν επίμονα τη Χ.Α. ήταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ και η ΔΗ.ΜΑΡ., ακριβώς επειδή φοβούνταν ότι, μετά από πιθανές εκλογές, ένα τέτοιο σενάριο θα πέταγε τους ίδιους στα αζήτητα. Γι’ αυτό και η καραμανλική πτέρυγα της Ν.Δ. εναντιώνεται στη θεωρία των δύο άκρων.[ ] Παράλληλα δε, και πριν από όλα, η Χ.Α. είναι απολύτως χρήσιμη ως παράγοντας διαίρεσης και αποπροσανατολισμού των αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Όλα αυτά όμως ίσχυαν μέχρι το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Έκτοτε, το τοπίο μεταβλήθηκε δραματικά: Καμία κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να συμπράξει με τους χρυσαυγίτες δολοφόνους, όταν μάλιστα υπήρχαν έντονες διαμαρτυρίες από την Ευρώπη, την Αμερική, το σιωνιστικό λόμπι και το Ισραήλ, για την ανοχή που έδειχνε η Ν.Δ., και ιδιαίτερα τα Σώματα Ασφαλείας, στη Χ.Α. [ ] Προφανώς, λοιπόν, το χαρτί Χ.Α. κάηκε. Γι’ αυτό και ο Σαμαράς μάζεψε τον Χρύσανθο (ο μόνος που, εις ανάμνησιν του παρελθόντος του, συνεχίζει είναι ο Βορίδης, με ιδιαίτερη επιμονή στο ΚΚΕ) και προσχώρησε, τουλάχιστον προσωρινά, στη γραμμή του Βενιζέλου και των καραμανλικών της Ν.Δ. Γι’ αυτό και, πλέον, επιλέγει μια νέα γραμμή, την απόσπαση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου εκλογικού ποσοστού, ιδιαίτερα του πλέον ευκατάστατου χουντοδεξιού (δικαστικούς, επιχειρηματίες, εφοπλιστές), και την επιστροφή τους στη Ν.Δ.»

Η συνομιλία Μπαλτάκου-Κασιδιάρη αποδεικνύει πως αυτός ο σχεδιασμός δεν βρισκόταν μόνο στα μυαλά της παρέας του Σαμαρά, ούτε στη δική μας φαντασία, όπως πολλοί στον αντιμνημονικό χώρο υποστήριζαν, αλλά είχε μπει σε στάδιο υλοποίησης, σε ανοικτή συνεργασία με τους Χρυσαυγίτες συμμορίτες. Στη συνωμοσία αυτήν συμμετείχαν και πολλά άλλα μέλη της κυβέρνησης και της δεξιάς. Εξάλλου, όταν το σχέδιο αυτό ακυρώθηκε μετά τη δολοφονία του Φύσσα, φάνηκε πολύ καθαρά πως η Χρυσή Αυγή όχι μόνο είχε διείσδυση στην Αστυνομία, στην ΕΥΠ, σε ανώτατους δικαστικούς, σε εφοπλιστικούς κύκλους και επιχειρηματίες, αλλά και ότι ένας αριθμός καναλιών, λαθρόβιων εφημερίδων, μεγαλοδημοσιογράφων και μεγαλοδικηγόρων συμμετείχαν σε αυτό.

Όταν ο κατηγορούμενος Μπούκουρας αποκαλύπτει πως ο δικηγόρος του Κούγιας δεν τον άφηνε να διαχωριστεί από τη Χρυσή Αυγή «για να μην κάνει ζημιά στους άλλους κατηγορουμένους» (!) τι άραγε σημαίνει για τον Κούγια και τους λοιπούς του φυράματός του; Τι δηλούν άραγε τα εμβατήρια που ακούγονται συχνά πυκνά σε εκπομπές «αντιμνημονιακων» δημοσιογράφων και άλλων ποντικών των μυστικών υπηρεσιών; Ό,τι το σχέδιο της συμπόρευσης με τους χρυσαυγίτες είχε προχωρήσει τόσο ώστε όλοι αυτοί ένιωσαν «προδομένοι», όταν η δολοφονία του Φύσσα πυροδότησε την αντίδραση άλλων τμημάτων των μυστικών υπηρεσιών, καθώς και των Αμερικανών και του Ισραήλ που, οδήγησαν στην ακύρωση ή έστω την αναστολή του σχεδίου. Παρ’ όλα αυτά όμως ο Σαμαράς μέσω του Μπαλτάκου και άλλων –ανάμεσά τους και γνωστής νεοδημοκρατικής(;) εφημερίδας με ψευδώνυμο τίτλο, που φιλοξενεί πολλούς Σαμαρικούς αρθρογράφους– συνέχισαν να κρατούν ανοικτούς τους διαύλους με την ακροδεξιά, όχι υποχρεωτικά με τη μορφή της Χρυσής Αυγής– έτσι εξηγείται και η περίεργη ασυλία του Κασιδιάρη, ο οποίος προφανώς εκβίαζε με τα βίντεο που διαθέτει.

Μόνον όταν ο Χρυσαυγίτης αντιλήφτηκε πως στη Νέα Δημοκρατία το σενάριο συμμαχίας με την Ακροδεξιά έχει πλέον εγκαταλειφθεί και προωθείται η μετεξέλιξή της σε «Νέα Ελλάδα» – κινούμενη προς την «κεντροδεξιά» σε αγαστή συνεργασία με τους νταβατζήδες των ΜΜΕ– και ο ίδιος δεν θα αποφύγει τη φυλακή, τότε αποφάσισε να «πουλήσει» τον άνθρωπό του στη Νέα Δημοκρατία, δηλαδή τον Μπαλτάκο. Γι’ αυτό και η καταδρομική αγανάκτηση του υιού Μπαλτάκου απέναντι στην «προδοσία» του Κασιδιάρη.

Οι συνέπειες αυτής της κίνησης θα είναι ανυπολόγιστες. Κατ’ αρχάς τίναξε στον αέρα όλη τη φιέστα που ετοίμαζε η κυβέρνηση μετά το Γιουρογκρουπ και τον «θρίαμβο» της. Τώρα πια κεντρικό ζήτημα έγιναν οι σχέσεις των σαμαρικών με τη Χρυσή Αυγή. Ο ΓΑΠ απειλεί την κυβερνητική πλειοψηφία, βρίσκοντας ευκαιρία να ξεχαστεί ο προδοτικός του ρόλος, η Χρυσή Αυγή πιθανότατα θα ανακάμψει στις δημοσκοπήσεις, παρότι αποδεικνύεται ο πεμπτοφαλαγγίτικος ρόλος της, η απαγόρευσή της θα καταστεί πολύ πιο δύσκολη και η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει να καταποντιστεί.

Γι’ αυτό εξάλλου και ο Σύριζα που δεν θέλει τώρα κατάρρευση της Κυβέρνησης, αλλά επιθυμεί εθνικές εκλογές από το Φθινόπωρο και μετά, όταν ο Σαμαράς θα έχει ολοκληρώσει τη μνημονιακή βρομοδουλειά, κρατάει χαμηλούς τόνους και δείχνει μια αμηχανία που συναγωνίζεται την κυβερνητική. Έτσι αντί να βάλει εναντίον του Σαμαρά ως υπεύθυνου για την συνωμοσία Μπαλτάκου-Κασιδιάρη, αντί να αποκαλύψει το ρόλο της Χρυσής Αυγής ως το μακρύ χέρι του κράτους ζητά την παραίτηση Δένδια-Αναστασίου, δηλαδή φαίνεται να υποστηρίζει τις αιτιάσεις… Κασιδιάρη! Όμως μια τέτοια κοντόφθαλμη πολιτική, επειδή ο Σύριζα τρέμει την πιθανή ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά σήμερα, μπορεί να αποδειχτεί μοιραία! Ο Σύριζα δεν θα διαθέτει αιωνίως την ανοχή των αντιμνημονιακών ψηφοφόρων και πιθανόν το «momentum» και το ραντεβού με την… κυβέρνηση να την προσπεράσει!

Στη σκοτεινότερη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας όπου κυβερνά με νομοθετικά διατάγματα μια δράκα «σωτήρων», μίγμα άθλιων ακροδεξιών και σοσια-ληστών λαθρεπιβατών της εξουσίας, ανεπάγγελτων και επί δεκαετίες επιβητόρων του ελληνικού λαού, υπηρετών των συμφερόντων κάθε εγχώριου και διεθνούς ισχυρού λωποδύτη που θα τους εξασφαλίσει την παραμονή στην εξουσία, οι συνομιλίες του μπαλτάκου- δεξιού χεριού του πρωθυπουργού-με τον κασιδιάρη, και το ξύλο που έριξε ο γιος του στη συνέχεια στους χρυσαυγίτες στα γραφεία της Βουλής, ως απάντηση στο κακό που «έκαναν» στον πατέρα του, απλά αποτελούν επιβεβαίωση της σαπίλας του συστήματος και ελπίδα ότι αυτό θα καταρρεύσει τελικά εκ των έσω, αφού η όποια αντιπολίτευση είναι παντελώς αδυναμη να προκαλέσει τριγμούς…

http://rutube.ru/video/41f1a732d6a912dcf0ed32a37eafbfd6/

 

 

Αναδημοσιευουμε από το unfollow.com.gr το άρθρο του Αδάμ Γιαννίκου

Σε μια χώρα όπου θεωρείται ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος ποιητής, ο Στέλιος Ράμφος φιλόσοφος, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος διανοούμενος, ο Πάσχος Μανδραβέλης δημοσιογράφος, η Λιάνα Κανέλλη κομμουνίστρια, ο Γιώργος Καμίνης δήμαρχος, ο Άδωνις Γεωργιάδης υπουργός, η Νέα Δημοκρατία φιλελεύθερο κόμμα και τα αλισβερίσια με την τρόικα διαπραγματεύσεις, θα ερχόταν κάποτε η στιγμή που και ο Σταύρος Θεοδωράκης θα θεωρούνταν πολιτικός ρυθμιστής των εκλογών…

Ο όποιος αφορισμός εδώ δεν αφορά ούτε τα πρόσωπα αυτά καθαυτά ούτε το επαγγελματικό ή ιδεολογικό σημαίνον με το οποίο συμμετέχουν στον κοινωνικό στίβο. Αφορά το τρόπο με τον οποίο σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης δημόσια πρόσωπα και ομάδες ευθυγραμμίζονται με εξουσιαστικά πρότυπα και ορίζουν το αυτονόητο μέτρο εντός της. Αφορά, για παράδειγμα, την αξιολόγηση του περάσματος από το αυτονόητο των συμβολισμών του Βιβλιοπωλείου της Εστίας ως πολιτιστικού θεμέλιου στο αυτονόητο των συμβολισμών του Free Thinking Zone ως βιβλιοπωλείου/think tank. Από το αυτονόητο η Καθημερινή να δημοσιεύει επτά χρόνια πριν άρθρο με τίτλο «Χορεύοντας με την ακροδεξιά» (14/10/2007), όπου «τέσσερα στελέχη με φαιά δράση όχι μόνο απέκτησαν βήμα στη Βουλή αλλά απειλούν να “χρωματίσουν” το κόμμα του ΛΑΟΣ», στο αυτονόητο δύο εκ των στελεχών αυτών να θεωρούνται σήμερα εγγυητές των μεταρρυθμίσεων που θεμελίωσε η κυβερνητική συνεργασία του πρώην αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με τον Γιώργο Καρατζαφέρη.

Με αφετηρία τα πρόσωπα, τα ερωτήματα πληθαίνουν. Πώς θα αντιμετωπιστούν από τον τον γερμανό σοσιαλδημοκράτη Μάρτιν Σουλτς, εκλεκτό του ΔΟΛ και του Ευάγγελου Βενιζέλου, οι λαϊκιστές της νέας ευρωπαϊκής ακροδεξιάς στις επικείμενες ευρωεκλογές, όταν έχουν συγκυβερνήσει φερειπείν με τους σοσιαλδημοκράτες και τους φιλελεύθερους στη δανείστρια Ολλανδία – πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης; Πώς γίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ να κατηγορείται ότι δεν έχει πολιτικό πρόγραμμα και την ιδια στιγμή να αποθεώνεται το ρυάκι του Σταύρου Θεοδωράκη ως ανανεωτική δύναμη της κεντροαριστεράς; Πόσο αυτονόητο είναι να δηλώνει ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ ο Μάκης Βορίδης ότι «η κυβέρνηση πηγαίνει στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα ισχυρότερη από ποτέ»; (Καθημερινή, 11/11/2013).  Άραγε, η κυβέρνηση πηγαίνει στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, ισχυρότερη από ποτέ; Ή  η κυβέρνηση πηγαίνει στις διαπραγματεύσεις, με την τρόικα ισχυρότερη από ποτέ;

«Τι θα είχε συμβεί στην Ελλάδα αν ο βασιλιάς Παύλος δεν είχε προσβληθεί από μία επιθετική μορφή καρκίνου στο στομάχι και δεν πέθαινε πρόωρα πριν από ακριβώς 50 χρόνια;» (Καθημερινή, «Παύλος, ο βασιλιάς πίσω από τους μύθους», 9/3/2014) Τη στιγμή που οι Βρυξέλλες διακηρύττουν πως η Ελλάδα θα αποδεσμευτεί σε 50 χρόνια από τον εναγκαλισμό των μνημονιακών χρεών, ένα κομμάτι του κατεστημένου συναρπάζεται με την αποκατάσταση του βίου και της πολιτείας ενός μονάρχη του ’50, που αν δεν πέθαινε πρόωρα δεν θα είχαμε χούντα (αλλά πιθανόν να είχαμε Γεώργιο Παπαδόπουλο υπουργό Υγείας να συζητά με τον Μίλτον Φρίντμαν για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος). Εν τέλει, από πότε το μέτρο του πολιτικού πολιτισμού απέναντι στα πολιτικά πάθη ορίζεται με βάση το βαθμό έλξης για την Ελλάδα του παλατιού, του σταυλάρχη και των κυριών της αυλής; Άραγε, θα ήμασταν άδικοι αν λέγαμε πως το λεγόμενο συνταγματικό τόξο αντιλαμβάνεται τη συμμετοχή του στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι ως μοντέλο που ποζάρει για τις Meninas του Βελάσκεθ, τη στιγμή που η χώρα έχει ανάγκη όχι από μοντέλα αλλά από ιδιοφυϊα;

Χθες οι Atenistas, αύριο το Ποτάμι, οι σχηματισμοί του νέου παραδείγματος λειτουργούν σαν γομολάστιχα της ακροδεξιάς κασετίνας που σβήνει τα ορθογραφικά λάθη της μεταπολιτευτικής αφήγησης και προβάλλει στη θέση του πολιτικού μια ανούσια καλλιγραφία. Το μνημόνιο λειτουργεί σαν αγκαλιά για το ετερόκλητο πλήθος όλων όσοι ασφυκτιούσαν στη Μεταπολίτευση (όχι γιατί δεν είχαν προνομιακή πρόσβαση στο κράτος – ανέκαθεν είχαν, αλλά γιατί ποτέ δεν χώνεψαν ότι αυτή θα έπρεπε να την μοιραστούν με την πλέμπα) και φέρνει στην ίδια πλευρά του τραπεζικού γκισέ ακροδεξιούς τηλεκήρυκες και νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες. Αποδεικνύει, βέβαια, για άλλη μια φορά πως οι δύο αυτές κατηγορίες δεν έχουν ουσιαστικές διαφορές. Αν, όμως, σε συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης, η Αριστερά αρκεστεί μόνο στην καταγγελία της παραπάνω ταυτότητας των άλλων, τότε θα έχει χάσει το αυτονόητο μέτρο εντός της κοινωνίας.

Σε μια χώρα όπου θεωρείται μεταρρύθμιση η φυσική εξόντωση των αρρώστων και το αυτονόητο ορίζεται από αυτούς τους ποιητές, αυτούς τους φιλόσοφους, αυτούς τους διανοούμενους, αυτούς τους δημοσιογράφους, αυτούς τους κομμουνιστές, αυτούς τους δημάρχους, αυτούς τους υπουργούς, αυτούς τους φιλελεύθερους, αυτούς τους διαπραγματευτές, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μία επιλογή: να μην θεωρείται ριζοσπαστικό κόμμα· να είναι. Και ίσως τότε καταφέρει να κυβερνήσει.