30 Ιούν

Ένα πρόχειρο report των ομάδων που αποκλείστηκαν

(0)

Κοινοποίησέ το!

Η φάση των ομίλων στο Μουντιάλ συνιστά την πραγματική «παγκοσμιοποίηση» του διεθνούς ποδοσφαίρου. Την πιο πρωτόλεια επαφή με το εύρος του σχετικού πλουραλισμού που διέπει αυτή την τόσο διαδεδομένη ανθρώπινη δραστηριότητα. Γιατί σε αυτή τη φάση συμμετέχουν οι εκπρόσωποι όλων των ηπείρων, ξεκινώντας από ίση αφετηρία (αλλά όχι ίση βάση…) την προσπάθεια τους. (Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών—Συντάκτης: Κώστας Μαρούντας) ……………………………………………………

Πριν τους αγώνες, όλες οι ομάδες έχουν 0 βαθμούς. Επομένως ακολουθεί ο μόχθος, η εργασία και η πράξη για την κατάκτηση όσων περισσότερων βαθμών μπορεί η κάθε μία από αυτές. Εκεί έχουμε όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι την ευκαιρία να έρθουμε σε άμεση επαφή με όλη την ποικιλία των διαθέσιμων τεχνοτροπιών, να δούμε πώς το βλέπουν βρε αδερφέ το πράγμα και σε μέρη εκτός Ευρώπης…

Και αφού πλέον μπήκαμε στη φάση των νοκ άουτ της φετινής διοργάνωσης, κάτι που σημαίνει πως στο επίκεντρο θα βρίσκονται οι ομάδες που συνεχίζουν, στο τώρα είναι ένα καλό «χωροχρονικό» σημείο για να κάνουμε ένα πρόχειρο report στις ομάδες που πήραν τα αεροπλάνα για την επιστροφή στις χώρες τους. Ομάδες που στην πλειοψηφία τους προέρχονταν από τη λεγόμενη «δεύτερη ταχύτητα» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, με μοναδική (τρανταχτή όμως…) εξαίρεση τη Γερμανία των 4 κατακτήσεων σε προγενέστερα Παγκόσμια Κύπελλα…

Η Lady Hope πιάνει κάθε τέσσερα χρόνια τον εαυτό της, στους ομίλους, να συμπαθεί αυτές τις ομάδες περισσότερο από όσο θα της δικαιολογούσαν αρκετοί φίλοι της, και σίγουρα παρακολουθεί την προσπάθεια τους επισταμένα και με αυξημένο ποδοσφαιρικό αισθητήριο.

Από τις αποκλεισμένες ομάδες, λοιπόν, ξεχώρισε η Σενεγάλη που έχασε την πρόκριση από ένα κριτήριο μη ακριβώς ποδοσφαιρικό. Σε μία ειρωνεία της ίδιας της εντροπίας του συγκεκριμένου συστήματος, είδαμε να περνάει από το fair play μία ομάδα (η Ιαπωνία) που για αρκετά λεπτά -στο τέλος του αγώνα της με την Πολωνία- μετέτρεψε το φόβο της σε οριακή προσβολή του ίδιου του αθλήματος και προέβη σε ένα διάβημα υπέρ-ορθολογισμού και σκοπιμότητας που είχε χρόνια να συμβεί σε Μουντιάλ (και χωράει πολλή συζήτηση…).

Από την πλευρά της η Σενεγάλη έδειξε σχετικά στρωμένη ομάδα, έχοντας στις τάξεις της ορισμένες μονάδες που ξέρουν ποδόσφαιρο, και είναι σε θέση να καθορίσουν εκβάσεις αγώνων με τις προσωπικές ενέργειες τους. Πλήρωσε, όμως, τις εμφανέστατες αμυντικές της αδράνειες, στερώντας από τον εαυτό της μία σημαντική πρόκριση και μία δεύτερη άκρως αξιοσημείωτη παρουσία μετά από εκείνη του 2002…

Το Ιράν και το Περού, κάπως… μαζί… και το Μαρόκο, κέρδισαν την εκτίμηση πολλών ουδέτερων και μη. Έκαναν το παιχνίδι τους, κυνήγησαν τις πιθανότητες τους, και δεν πήραν τα αποτελέσματα που ήθελαν περισσότερο για λόγους συγκυριών και όχι ριζικών αδυναμιών.

Οι Νοτιοκορεάτες εμφανίστηκαν μαχητικοί και «τρεχαλατζήδες», θα μείνουν στην ιστορία για την επική νίκη τους επί της Γερμανίας με δύο τέρματα στις καθυστερήσεις της μεταξύ τους αναμέτρησης, αλλά αυτό είναι το όλον… Γιατί κάτι τους έλειπε στις καθοριστικές παραμέτρους που μετατρέπουν την καλή απόδοση σε επιτυχία και ευοίωνη προοπτική.

Η Νιγηρία και η Ισλανδία αδίκησαν τους εαυτούς τους, γιατί έχυσαν την καρδάρα με το γάλα (που σε μεγάλο βαθμό τους είχαν γεμίσει οι ίδιοι οι αντίπαλοι τους) μάλλον με δική τους ευθύνη. Αυτά πληρώνονται, επομένως υπάρχει θετικό πρόσημο (κυρίως για τους Αφρικανούς), αλλά και ευδιάκριτο μειονέκτημα εκμετάλλευσης των υπέρ τους συνθηκών.

Η Αίγυπτος, μάλλον, είχε περισσότερες δυνατότητες από αυτές που έδειξε, αλλά με βάση τα αποτελέσματα που έφερε μία τέτοια συζήτηση δεν έχει πια κανένα νόημα. Το ίδιο ισχύει και για τους Σέρβους και τους Πολωνούς.

Η Αυστραλία στο τέλος εξαφάνισε τη συμπαθητική αύρα που δημιούργησε μόνη της με την εικόνα της στους δύο πρώτους αγώνες, επομένως «το κρίμα στο λαιμό τους» για τα συμπαθή «καγκουρό» του παγκόσμιου φουτμπόλ. Η Κόστα Ρίκα πάλεψε αξιοπρεπέστατα πάνω στα γρασίδια, δυσκόλεψε αφάνταστα τη Βραζιλία, αλλά σε σχέση με το 2014 έκανε πολλά βήματα πίσω (τότε είχε χάσει την πρόκριση στους ημιτελικούς της διοργάνωσης στα πέναλτι από την Ολλανδία…), και έτσι ο τελικός απολογισμός δεν επιτρέπει χαμόγελα.

Τυνησία, Σαουδική Αραβία και Παναμάς, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, θα εστιάσουν σχεδόν εξαναγκαστικά στην αξία της συμμετοχής, σαν να πρόκειται για… Ολυμπιακούς Αγώνες…

Η, δε, Γερμανία είναι ξεχωριστή περίπτωση που δεν μπαίνει σε αυτό το κείμενο, αλλά χρειάζεται ολόκληρο δικό της, και γιατί δεν ανήκει στη «δεύτερη ταχύτητα» όπως προαναφέρθηκε, και γιατί η παρουσία της στη Ρωσία είναι ξεχωριστό κεφάλαιο στο βιβλίο του ποδοσφαίρου (και με τη διαχρονική πτυχή, και με την επικαιροποιημένη…).

Κάποιες από αυτές τις ομάδες θα επανέλθουν δριμύτερες σε τέσσερα χρόνια στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA. H Lady Hοpe είναι σε θέση να πιθανολογήσει πως κάποιες θα είναι χειρότερες, κάποιες καλύτερες, ενώ ορισμένες θα λείψουν και ενδεχομένως και να εξαφανιστούν για κάποια χρόνια από το παγκόσμιο στερέωμα.

Σε κάθε περίπτωση, η ποδοσφαιρική ζωή συνεχίζεται και η κάθε ομάδα (μέσω -κατά βάση- της εγχώριας Ομοσπονδίας της και την όποια «εργασιακή ορθολογικότητα και συλλογιστική» διέπει τα στελέχη της) θα πρέπει να κάνει αποτίμηση. Να βρει τα θετικά και τα αρνητικά, να καταγράψει την όποια συμβολή των προσώπων, και να πορευτεί προς τα επόμενα με διάθεση να ενθηκεύσει την εμπειρία της στους χώρους, και των αναμνήσεων, και των προοδευτικών επεξεργασιών…

Κοινοποίησέ το!

Categories: ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Comments (0)

to-top