16 Απρ

Ρεάλ/Μπάρσα είναι θέαμα, Ατλέτικο είναι βίωμα!

(0)

Κοινοποίησέ το!

«Η Ατλέτικο, εάν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να έχει επινοηθεί»! Ο Αλέξης Σπυρόπουλος γράφει στο sdna.gr για τους οπαδούς που ζηλεύει και για τον «τσολισμό», που έγινε αντικείμενο ερευνητικής προσέγγισης σε αμερικανικά πανεπιστήμια…«Η Ατλέτικο, εάν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να έχει επινοηθεί»! Ο Αλέξης Σπυρόπουλος γράφει για τους οπαδούς που ζηλεύει και για τον «τσολισμό», που έγινε αντικείμενο ερευνητικής προσέγγισης σε αμερικανικά πανεπιστήμια…

Δόξα τω Θεώ έχω περάσει καλά με το ποδόσφαιρο, δεν παραπονιέμαι, και στο Μπερναμπέου και στο Καμπ Νόου. Το εκτιμώ, ό,τι βλέπω (και γεμίζω, από μπάλα) την κάθε φορά εκεί. Μπορώ ν’ αντιλαμβάνομαι και μακαρίζω την τύχη, εκείνων που πηγαίνουν και το βλέπουν συχνά. Αλλά δεν έχω ζηλέψει ποτέ, οπαδούς είτε της Ρεάλ είτε της Μπάρσα. Αν υπάρχουν οπαδοί που ζηλεύω, είναι της Ατλέτικο.

Γιατί αυτοί, δεν βλέπουν απλώς. Αυτοί, τουλάχιστον σε τούτο το βάθος των χρόνων Τσόλο, ζουν. Η ομάδα, τους δίνει πράγματα για (και τους κάνει) να τα ζουν. Βλέπω, ζω. Διαφέρει. Η λεπτή διαφορά, ανάμεσα στο θέαμα και στο βίωμα. Η Ατλέτικο, εάν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να έχει επινοηθεί. Την εφηύρε, ευτυχώς, ο Σιμεόνε.

Ο Αντόνιο Κόντε είπε κάποτε ότι, αν ήταν να πάει στον πόλεμο και μπορούσε να πάρει ένα μαζί του για συμπολεμιστή, θα έπαιρνε τον Αρτούρο Βιδάλ, πράγματι ένα αυθεντικό σκυλί. Εμένα πάλι, δώσε μου Κόκε, δώσε μου Σαούλ, δώσε μου Γκάμπι, δώσε μου Γοδίν, Φερέιρα Καράσκο, Γκριζμάν, και φεύγω αύριο το πρωί «έτσι όπως είμαι» ταξίδι στην άκρη του κόσμου. Τίποτα δεν φοβάμαι, και τίποτα δεν παίρνω μαζί μου. Αν έχω μαζί μου, όλους αυτούς. Και τον Σιμεόνε, εννοείται, αρχηγό του γκρουπ. Ένας Μουρίνιο, δίχως τα κουσούρια του Μουρίνιο.

Την είχε, ο Σιμεόνε, τη Μπάρσα. Την απέκλεισε, στο Τσάμπιονς Λιγκ πρόπερσι. Μετά, τελευταία αγωνιστική μες στο φέουδό της, της πήρε και το πρωτάθλημα. Κι ύστερα, η Μπαρσελόνα του ξέφυγε. Δύο χρόνια Λούις Ενρίκε (τα ίδια δύο χρόνια που είναι δύο χρόνια Σουάρες), 7/7 ήττες. Τώρα, την έφτασε και την ξανάπιασε. Θα του φύγει, πάλι. Και πάλι, θα σκυλιάσει να τη φτάσει. Τι μαγική διαδικασία! Πόσο γήινοι έχουν γίνει στα μάτια τους, στα μάτια των ροχιμπλάνκος, οι εξωγήινοι του ποδοσφαίρου. Πόσο απογειώνει τους ροχιμπλάνκος, ο ετήσιος ανταγωνισμός με Ρεάλ και Μπάρσα. Αυτή η τριβή, ότι μίνιμουμ δύο φορές τον χρόνο, ή τέσσερις, κάποτε και περισσότερες από τέσσερις, παίζουν μαζί τους.

Η μεγαλειώδης pregame κουβέντα, συνοψίζει τι είναι ο τσολισμός κι έχει φτάσει να γίνεται αντικείμενο ερευνητικής προσέγγισης σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Cholismo είναι η δήλωση, το όπλο μας είναι η επίγνωσή μας ότι αυτοί είναι καλύτεροι. Cholismo είναι, πώς αυτή η αποδοχή της ανωτερότητας του αντίπαλου δεν καταλήγει σύμπλεγμα, κόμπλεξ, αλλά πάθος. Καύσιμο. Ένα εσωτερικό πυρ, να πάνε σε μάχη κόντρα στην ανωτερότητα. Enchufados, που λένε στην Ισπανία. Πριζωμένοι. Πώς τους τρέφει, όχι για μια νύχτα αλλά με συνέπεια στο βάθος αυτών των τεσσεράμισι ετών, όλο αυτό. Αν ποτέ γίνει η Ατλέτικο νούμερο-ένα, θα εκλείψει ο λόγος για να υπάρχει. Θα χαθεί, το ενδιαφέρον που προκαλεί.

Χάζευε κανείς άλλη μία φορά την Τετάρτη, πώς το επιτελείο Τσόλο παραγεμίζει με πυρομαχικά τα πόδια των παικτών για να μπορούν να κυνηγάνε στο μάξιμουμ εφικτό της διάρκειας. Επαιρνε τη μπάλα, για να ξεκινήσουν να παίζουν, ο Ντάνι Αλβες. Πήγαινε κι έπεφτε, καμικάζι, ο Κόκε. Επαιρνε τη μπάλα, ο Αλμπα. Του την έπεφτε ο Σαούλ. Την πήγαιναν στους σέντερ-μπακ. Πικέ. Ο Γκριζμάν δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Μασεράνο. Απάνω του, Φερέιρα Καράσκο.

Τέσσερις, εναντίον τεσσάρων. Τη γύριζαν στον μοναδικό ελεύθερο, τον τερματοφύλακα. Μεγάλη μπαλιά. ‘Η αυτός, ή (όταν δεν του τη γύριζαν) ένας απ’ τους αμυντικούς. Διώξιμο, πάντως. Όχι πάσα. Το διώξιμο είναι διεκδίκηση, στον αέρα. Η διεκδίκηση στον αέρα είναι, ανάκτηση κατοχής με καλές πιθανότητες. Και σίγουρα, χάλασμα του παιγνιδιού των άλλων. Απ’ τους τέσσερις (στους οποίους την έπεφταν οι τέσσερις) ως το MSN, μεσολαβούσε ένα Γκραν Κάνιον. Μια απόσταση, τόσο μακρινή που οι τρεις χαφ έβγαζαν χαρακτηριστική αδυναμία με κάποιον τρόπο να τη γεφυρώσουν.

Από ανάκτηση κατοχής, βγήκε εκείνη η σουρεαλιστική ασίστ του Σαούλ «με το εξωτερικό» για το 1-0. Πέτυχαν ό,τι ήθελαν να κάνουν. Το έφεραν, με την ενέργειά τους, στα μέτρα τους. Όταν το πέτυχαν και το επέβαλαν σαν μοτίβο μάχης, το κόστος ήταν ότι τα πυρομαχικά στα πόδια είχαν λιγοστέψει. Είναι ανέφικτο, όλη νύχτα να πιέζεις όπως αυτοί επί ενάμισι ημίχρονο πίεζαν. Τότε, πυρομαχικό έγινε το μυαλό.

Η παρέμβαση του προπονητή, και η αναζωογόνηση των πιο καταναλωμένων πνευμόνων. Βάσει σχεδίου, στο δεύτερο μισό του β’ μέρους, ο δεύτερος επιθετικός ήλθε στο πλάι κι έγινε ο πέμπτος χαφ της ασπίδας. Αντεξαν. Στην ουσία του, ο αγώνας ήταν μία κόπια του αγώνα πριν μία εβδομάδα στη Βαρκελώνη. Η μοναδική διαφορά ήταν ότι αυτός εδώ έγινε στο Καλδερόν. Κι ότι το σχέδιο, αφού δεν βρέθηκε ένας άλλος Φερνάντο Τόρες να το τρυπήσει έσωθεν, υποστηρίχθηκε ως το τέλος από έντεκα.

Η Μπάρσα είχε δύο χρόνια ν’ αποκλειστεί, στην Ευρώπη. Από την…Ατλέτικο, 2014. Ο Μέσι είχε δύο χρόνια, να τελειώσει ευρωπαϊκό παιγνίδι δίχως shot-on-target. Από την Ατλέτικο, 2014.

Κοινοποίησέ το!

Categories: ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Comments (0)

to-top