7 Ιούν

Η ΑΕΚ του Τιμούρ και το φύλλο που γυρίζει!

(0)

Κοινοποίησέ το!

Ο Αλέξης Σπυρόπουλος αναλύει στο sdna.gr την ποδοσφαιρική φιλοσοφία του Δημήτρη Μελισσανίδη, το φλερτ με τον Μοντανιέ, και εξηγεί ότι αν ο Κετσπάγια δεν ερχόταν τώρα στην ΑΕΚ θα ερχόταν στη διάρκεια της σεζόν…

Φεύγεις Σαββατοκύριακο με την ιδέα Μοντανιέ, γυρίζεις από Σαββατοκύριακο με την πραγματικότητα Κετσμπάια. Οταν οι ημέρες εγκυμονούν, ένα Σ-Κ, ένα διήμερο όλο κι όλο, μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά. Η διαφορά τώρα για τους ΑΕΚτσήδες είναι όση ήταν για τους Ολυμπιακούς… απ’ τον Βαλβέρδε στον Κετσμπάια. Από ένα μοντέλο που μες στο μυαλό τους ήταν το προηγμένο ποδόσφαιρο, πίσω. Σ’ ένα μοντέλο, πολύ ελληνικό για να είναι σέξι.

     Στην ηλικία των 65 ετών, ο Μελισσανίδης θα ήταν απίθανο να γοητεύεται από ποδοσφαιρικά οράματα. Μεσομακροπρόθεσμα εγχειρήματα. Beau jeu. Προπονητές των χιλίων, και μιας, υποσχέσεων. Κατά τούτο, μοιάζει πολύ στον Κόκκαλη. Όχι μόνο τότε με τον Κετσμπάια που ήταν ήδη (ο Κόκκαλης) κατάκοπος, κι ο φουριόζος Πατέρας, με καύσιμο τον πακτωλό της πολυμετοχικότητας, απεργαζόταν πώς θα του γυρίσει το φύλλο μες στα μούτρα. Και παλαιότερα, πιο ακμαίος (ο Κόκκαλης) ακόμη, όταν άκουγε κηρύγματα για τη γαλλική μόδα, Ντενουί κ.λπ., τους άφηνε να λένε, κάποτε τους βαρέθηκε, τους έκανε όλους πέρα, και σήκωσε το τηλέφωνο, «έλα, ρε Ντουσκάρα, να ξαναφτιάξουμε την ομάδα». Ότι τα αποδυτήρια μετά, τη δεύτερη φορά, τον Μπάγεβιτς τον έκαναν κόσκινο, εκείνο ήταν άλλη ιστορία. Πάντοτε, ή σχεδόν, έτσι γίνεται με τις δεύτερες φορές σε σχέση προς τις πρώτες.

     Κατά πάσα πιθανότητα, ο Μελισσανίδης δεν θα εύρισκε ελκυστικά τα οράματα και τα εγχειρήματα, όχι σήμερα, ούτε πριν 30-35 χρόνια όταν είχαν, αυτός και ο πατέρας Σπανός, τον Ιωνικό. Με Ξενάριο πίσω, Αϊβατιάδη δεκάρι, Γλύκα εξτρέμ, Κωττάκη φορ, Σδρένια εξάρι. Ο Μελισσανίδης ξέρει, από νεαρός, ένα άλλο ποδόσφαιρο. Αυτό που προκύπτει απ’ όσα είπε στ’ αποδυτήρια, στους παίκτες της ΑΕΚ, πριν τον τελικό με τον Ολυμπιακό. «Ξεχάστε τα συστήματα, την τακτική, τον πίνακα. Αυτό το ματς θέλει ψυχή. Πάθος. Τσαμπουκά. Πάμε να το πάρουμε». Η πλάκα είναι ότι…έχει δίκιο. Οι πιο μοντέρνοι αλχημιστές του ποδοσφαίρου συνομολογούν πως, όσα διδάσκουν και δουλεύουν για να περάσουν στους ποδοσφαιριστές τους, είναι κενό γράμμα εάν δεν προϋπάρχει η επιθυμία. Η καρδιά. Η ένταση.

     Γλώσσα Μοντανιέ σε αυτιά Μελισσανίδη, θα ηχούσε… εντελώς γαλλικά. Ξένη. Ασχετη. Beau jeu και τρίχες. Εάν δεν είχε φέρει τώρα τον Κετσμπάια, θα τον έφερνε στο πρώτο επόμενο 0-4. Απ’ τον ΠΑΟΚ. Απ’ τον Παναθηναϊκό. Πολύ περισσότερο, απ’ τον Ολυμπιακό. Ισχύει, συνεπώς, η φιλοσοφία του άσματος. Καλύτερα τώρα, παρά μετά. Η περίπτωση Δέλλα είναι ένα πειστήριο, πόσο βελούδινα πηγαίνεις παρακάτω όπου μπορείς να συνεννοηθείς. Η περίπτωση Πόγετ ήταν μια υπενθύμιση, σε τι διεθνές σύστριγγλο ενδέχεται στα καλά καθούμενα να μπλέξεις όπου οι γλώσσες απέχουν. Τον Μελισσανίδη τον ενδιαφέρει άμεσα, περισσότερο απ’ το να οραματίζεται επάνω σε αυτά που στην αντίληψή του είναι ροζ συννεφάκια, να μπορεί να συνεννοηθεί. Στις καλές και, κυρίως τότε, στις στραβές. Ο Μοντανιέ ήταν ένας που μας τον είπαν για καλό αλλά «δεν τον ξέραμε κι από χθες». Ο Κετσμπάια είναι ο δικός μας άνθρωπος, ο καράφλας που σούταρε τούβλα, έσπαζε δοκάρια, έσκιζε δίχτυα, κατακτούσε δόξα.

     Στο κλαμπ-Ολυμπιακός, δεν ήταν τίποτα απ’ όλ’ αυτά. Αναπόφευκτα, απολύθηκε Σεπτέμβριο. Σε σεζόν που, για να είναι κανείς ιστορικά δίκαιος με τον Γεωργιανό, ο καθένας στη θέση του θ’ αποτύγχανε. Είδαν άλλωστε, στον Ολυμπιακό, και τα χειρότερα ύστερα. Ζίκο, ουραγοί στα πλέι-οφ, Μπέσα, Λίνεν, Μακάμπι. Ωσπου, με πολιορκητικό κριό τον Βαλβέρδε, πήρε το μαγαζί, πανάκριβα μεν, μια ώρα αρχύτερα δε, ο Μαρινάκης. Και σαν ταύρος στο υαλοπωλείο ξαναγύρισε, με τη σειρά του, το φύλλο μες στα μούτρα του φθίνοντος, με την πολυμετοχικότητα να έχει στερέψει, Πατέρα. Επτά χρόνια έκτοτε, ο Κετσμπάια, πάντα ανατολικός βεβαίως, με ό,τι αυτό βιωματικά συνεπάγεται, δεν παύει να είναι επτά χρόνια πιο μεγάλος, επτά χρόνια πιο εμπειρικός, επτά χρόνια πιο ώριμος, αν θέλετε επτά χρόνια πιο σοφός.

     Οι ΑΕΚτσήδες δεν πρόκειται να δουν κάτι που να μη το έχουν ξαναδεί. Αλλ’ αν βρει ο Τεμούρι τον τρόπο να διεισδύσει στο μυαλό των ποδοσφαιριστών, πράγμα εφικτό, τότε υπάρχει η βάσιμη πιθανότητα να βλέπουν οι ΑΕΚτσήδες κάτι ευχάριστο. Ιδίως εάν το φύλλο από του χρόνου, άλλη μία φορά, γυρίσει πάλι…

Κοινοποίησέ το!

Categories: ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Comments (0)

to-top