Δεν ξέρω αν ο Paul το χταπόδι έχει μαντικές ικανότητες αλλά σίγουρα βλέπει μπαλίτσα. Και όπως είδε την επικράτηση των Γερμανών απέναντι στους ξεζουμισμένους Αγγλους και το σκορποχώρι των Αργεντίνων, έτσι δεν ήταν δύσκολο να διαβάσει την επικράτηση των Ισπανών στο φίνις.
Έχουμε δει να αναδεικνύονται παγκόσμιες πρωταθλήτριες ομάδες που ξεχώριζαν άλλοτε για την οργάνωση τους, άλλοτε για την δυνατή τους άμυνα, αλλοτε γιατί είχαν χαρισματικούς ηγέτες. Τέτοια όμως επιβολή ανωτερότητας, όπως αυτή των Ισπανών δεν έχει επαναληφθεί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ομάδα που αναγκάζει τους αντιπάλους της να απαρνιούνται την φύση τους και να επιλέγουν το κατενάτσιο για να την αντιμετωπίσουν, φοβούμενοι να ξεμυτίσουν και να την πιέσουν. Με ρόστερ που προκαλεί ίλιγγο από το βάθος που διαθέτει και με στυλ ποδοσφαίρου που σε παραλύει και σε οδηγεί στα όρια της κατάρρευσης, από το αδιάκοπο τρέξιμο προκειμένυου να ξεκολλήσουν την μπάλα από τα πόδια των παικτών της, η ομάδα αυτή αντιμετωπίζεται μόνο με πλήρη εκμετάλλευση των ευκαιριών που θα σου παρουσιαστούν και με μπόλικη τύχη για να γλυτώσεις στην άμυνα.
Αναδημοσιεύουμε από το την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ της Παρασκευής 2 Ιουλίου 2010 το άρθρο του Γ. Καββαδία
"Πίσω από τα κλισέ περί «γιορτής του ποδοσφαίρου» που συνοδεύουν το 19ο Μουντιάλ και την αναμφισβήτητη μαγεία της «jabulani»(=έλα να το γιορτάσουμε), της περιβόητης μπάλας, δεν μπορεί να κρυφτεί η πραγματικότητα. Η ραγδαία εμπορευματοποίηση του αθλητισμού και η εξέλιξή του σε έναν σημαντικό κλάδο της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας χαρακτηρίζει την εποχή μας. Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις ολοένα και περισσότερο παρεμβαίνουν στην ουσία του αθλητισμού αλλοτριώνοντας τη φύση του. «ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ» του Μουντιάλ είναι οι επτά μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες. Πάνω από 2,4 δισ. δολάρια έχει πληρώσει ο λαός της Νοτίου Αφρικής, ενώ το συνολικό κόστος των αγώνων αναμένεται να φτάσει τα 8,6 δισ. δολάρια. Οι σπόνσορες αναμένεται να βγάλουν συνολικά 147 δισ. δολάρια. Παράλληλα το ποδοσφαιρικό δουλεμπόριο ανθεί. Πρόκειται για το φαινόμενο του "νεοαποικισμού", που χιλιάδες παιδιά από την Αφρική, αλλά και από την Ασία και τη Λατινική Αμερική υποθηκεύουν ακόμα και τα φτωχόσπιτά τους, κυνηγώντας το όνειρο να γίνουν ποδοσφαιριστές και καταλήγουν μικροπωλητές ή ακόμα και στα φανάρια των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. ΠΕΡΑ από την οικονομική διάσταση, το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί μόνο ως βιομηχανία θεάματος, οργανώνεται και αξιοποιείται από την εξουσία και ως μηχανισμός πολιτικής και ιδεολογικής χειραγώγησης. Είναι βέβαιο ότι στη «γιορτή του ποδοσφαίρου» είναι απρόσκλητα τα εκατομμύρια των φτωχών, που υπολογίζονται στο 42,9% του πληθυσμού της Ν. Αφρικής και ζουν με λιγότερα από 2 δολάρια τη μέρα! Οι άνεργοι, που το ποσοστό τους στη Νότιο Αφρική έχει φτάσει το 25%! Το 24% του πληθυσμού ζει χωρίς τρεχούμενο νερό, το 20% χωρίς ηλεκτρικό, ενώ χρειάζονται να κατασκευαστούν 2 εκατ. κατοικίες για να στεγαστούν οι «κολασμένοι» των παραγκουπόλεων. Απειρα τα παραδείγματα πολιτικής εκμετάλλευσης του ποδοσφαίρου από τα φασιστικά και όχι μόνο καθεστώτα. Από το Μουντιάλ του 1934 που με το ζόρι κατέκτησε η Ιταλία επί Μουσολίνι, αλλά και το 1978 η Αργεντινή του δικτάτορα Βιντέλα. Αλλοτε χρησιμοποιείται ως μέσο έξαψης των εθνικιστικών συναισθημάτων. Κορυφαίο παράδειγμα ο πόλεμος των 100 ημερών Σαλβαδόρ και Ονδούρας, που ήταν η συνέχεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και κόστισε 6.000 νεκρούς. Υπάρχουν όμως και αντίστροφα παραδείγματα. Από τις νίκες της Ντιναμό Κιέβου επί των ναζί μέχρι τη νίκη, το 1949, της ποδοσφαιρικής ομάδας Α’ και Γ’ τάγματος Μακρονήσου επί του Ολυμπιακού. Παραδείγματα που επιβεβαιώνουν την άποψη του Α. Γκράμσι. «Η μπάλα είναι το βασίλειο της ανθρώπινης πίστης, στημένο στον χώρο της ελευθερίας». ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ από μόνο του το ποδόσφαιρο να αποτελέσει «όπιο του λαού». Ούτε να ενοχοποιηθεί για όλα τα δεινά. Εξάλλου ως παιχνίδι είναι εξαιρετικά συναρπαστικό. Προσφέρει ομορφιά, δράση, συγκινήσεις. Είναι «το πιο μοντέρνο χορογραφικό έργο τέχνης» (Μ. Αναγνωστάκης). Εχει εκμηριωθεί επιστημονικά ότι είναι το πιο απρόβλεπτο, σε ό,τι αφορά το αποτέλεσμα, από όλα τα ομαδικά αθλήματα. Η «jabulani», η σύγχρονη πόρνη, παραφράζοντας τον Ι. Oσιμ, είναι ελκυστική και γοητευτική. Η γοητεία της συνίσταται στο ότι είναι άστατη και κανείς δεν ξέρει ποτέ πού και πώς θα καταλήξει.
Οταν αντιμετωπίζει κάποιος "σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα" το τελευταίο που τον απασχολεί είναι να στέλνει εξώδικα στον εργοδότη του και να απειλεί για αποζημίωση. Ζητάς μια άδεια, πας να δεις τους δικούς σου και μόλις περάσει η μπόρα επιστρέφεις στην δουλειά σου. Αλλά στην ΑΕΚ με το όνομα που έχει φτιάξει στην πιάτσα, όποιος γουστάρει ανοίγει την πόρτα και φεύγει. Τα ίδια "προσωπικά προβλήματα" είχε και ο Ράμος, και την κατάληξη την είδαμε. Και επειδή τα δημοσιεύματα στην Αργεντινή εδώ και καιρό γράφουν ότι ο Αραούχο είναι στόχος όμάδων της πατρίδας του, καλό είναι η ΑΕΚ να δείξει επιτέλους και λίγο το σκληρό της πρόσωπο. Το δείχνει σε άλλους που δεν το αξίζουν όπως ο Αλεξόπουλος, ας το δείξει και στον κάθε μισθοφόρο που έρχεται εδώ χωρίς αλλαξιά και αφού ξεβρωμίσει το χνώτο του αρχίζει τις μαγκιές.
Να με συμπαθάνε οι απανταχού Γερμανόφιλοι (αν και βλέποντας την Άγγελα στην εξέδρα να πανηγυρίζει πολλοί θα ζοχαδιάζονταν), αλλά η ισοπεδωτική διαφορά δεν μοιάζει και τόσο... αθώα. Είναι η διαφορά ποιότητας των παικτών τέτοια που να δικαιολογεί τέτοια διαφορά μέσα στον αγωνιστικό χώρο; προφανώς όχι. Την διαφορά την κάνει η απίστευτη φυσική κατάσταση των ποδοσφαιριστών της Γερμανίας, που της επιτρέπει να αμύνεται σταθερά με 7 και 8 παίκτες πίσω από την μπάλακαι να βγάζει αντεπιθέσεις playstation, ακόμα και στο 90 με 4 ή και 5 παίκτες. Στημένη λογικά από τον Λεβ, με ένα απλοϊκό 4-2-3-1, έχει την δυνατότητα να καλύπτει κάθε τετραγωνικό του γηπέδου, πνίγοντας με τον πρέσινγκ κάθε αντίπαλο. Απέναντι σε αντίπαλους εξουθενωμένους όπως οι Άγγλοι ή ανοργάνωτους όπως οι Αργεντίνοι την διαφορά την κάνουν τα...οκτάνια της βενζίνης που καίνε.
ΥΓ 1. Μεγάλη δουλειά για την Γερμανία που έχει τον Μπάλακ στην εξέδρα. Δυο ταχύτητες πάνω όλη η ομάδα.
ΥΓ 2. Μετά από κάθε αποτυχία ο Ντιέγκο τα έχωνε σε όλους. Τώρα ήρθε η ώρα να μπει στο καβούκι του.
