Αίσθηση ταξικού ανταγωνισμού φαίνεται πως ξυπνά τα κοπάδια

Καταιγισμό σκέψεων μας προκάλεσε η αναγγελία συνασπισμού από το διευθυντήριο της ποδοσφαιρικής πλουτοκρατίας (σ.σ.: περί αυτής πρόκειται) στην ήπειρό μας για τη δημιουργία κλειστού πρωταθλήματος. Οι πατρίκιοι του ποδοσφαίρου, από τις πρώτες ημέρες γνωστοποίησης των προθέσεών τους, αποδείχτηκε, μέσω της πρόωρης αποχώρησης ομάδων από το φιλόδοξο σχέδιο, πως δεν συνιστούσαν συμπαγή συνύπαρξη. Ναυάγησε, λοιπόν, μετά τις επίσημες αντιδράσεις δυσαρέσκειας και την, ούτως ή άλλως αναμενόμενη, αίσθηση (με την υπόσταση απτής βεβαιότητας) πως η συντριπτική πλειονότητα (βοούσε το διαδίκτυο) των απλών πολιτών, οπαδών και μη, επίσης διαφωνεί.

Το συναίσθημα, ιστορικά ταυτισμένο με την παρουσία της μπάλας, ικανοποιείται από την κατακραυγή που γέννησε η κίνηση της ποδοσφαιρικής ελίτ. Απορίας άξια παραμένει πιθανή νεότερη στρατηγική κίνηση μεγαλόσχημων επικεφαλής των ομάδων που βάλθηκαν να σκίσουν τον ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό χάρτη, να τινάξουν στον αέρα την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση-αυτοσκοπό των ομάδων. Η υποψιασμένη λογική υπαγορεύει πως θα επανέλθουν ώστε να αυτονομηθούν, το… επιβάλλει η κοσμική ιδιοσυγκρασία τους.

Ανθρωποκεντρικές

Το λαϊκό αίσθημα των ημερών ζητά σε κάθε επίπεδο της δοκιμαζόμενης δημόσιας ζωής (αρχικά από την οικονομική κρίση, εσχάτως από τη σπορά θανάτου λόγω πανδημίας) ανθρωποκεντρικές διεξόδους διαφυγής και θεμελίωσης νέας βιώσιμης πραγματικότητας. Το σχέδιο της επονομαζόμενης «Super (σούπερ για τη μειοψηφία) League» ήταν αντίθετο στην ίδια προσδοκία του μέσου Ευρωπαίου πολίτη και πελάτη των εξεδρών σε ανώδυνες-συμβατικές εποχές. Τα κύματα αντιδράσεων, ακόμη και από οργανωμένους οπαδούς των… λουδοβίκειων ομάδων που πρωτοστάτησαν στο ίδιο σχίσμα, ίσως κυοφορούν την, λυτρωτική τουλάχιστον για το θυμικό κάθε υγιώς σκεπτόμενου, προοπτική το, συνήθως αγόμενο και φερόμενο, «κοπάδι» των εξεδρών να αφυπνιστεί.

Οχι επειδή, ω του θαύματος, απέκτησε συνείδηση ύπαρξης αλλά επειδή το ένστικτο αυτοσυντήρησης που έθρεψαν και συνεχίζουν οι ίδιες πιεστικές κοινωνικές συνθήκες της εποχής μας «φωνάζει» πως η επόμενη μέρα της ζωής μας οφείλει να στηρίζεται στην αμοιβαιότητα και όσα λυτρωτικά αυτή συνεπάγεται. Πάντως όχι σε ιδιοτελείς κινήσεις όπως αυτή των ομάδων που βλέπουν αφ’ υψηλού τις υπόλοιπες, άρα και τις κοινές ιδιότητες της ενασχόλησης για τον μέσο ποδοσφαιριστή και της παρακολούθησης για τον μέσο οπαδό-πολίτη του ποδοσφαίρου.

Θυμίζουμε πως αρχικά, άμα τη ανακοινώσει των προθέσεών τους, ακούστηκε πως εξετάζεται το ενδεχόμενο παραπομπής-μετάλλαξης της ίδιας αποσχιστικής κίνησης και σε επίπεδο εθνικών ομάδων (φανταστείτε ένα κλειστό Παγκόσμιο Κύπελλο της ποδοσφαιρικής… μπουρζουαζίας που μόνο παγκόσμιο δεν θα είναι) ώς και αλλαγή κανονισμών του παιχνιδιού με την πρόφαση της ενίσχυσης του θεάματος. Τρομάζει και αμέσως μετά επαναστατεί κανείς. Επειδή αν κινδυνεύσει η ιδιότητα (μία από…) του ποδοσφαίρου -«μπαλέτου των φτωχών» σύμφωνα με τον Εδουάρδο Γκαλεάνο- η επιτυχία της ομάδας να αποζημιώνει, έστω παροδικά, για τις αστοχίες της καθημερινότητας όπως συμβαίνει ακόμη και σ’ εποχές επαγγελματικού ποδοσφαίρου, αν λοιπόν εκλείψει η ίδια πραγματικότητα επειδή παρόμοιες κλειστές διοργανώσεις θα είναι και τυπικά απρόσιτες από μικρότερες ομάδες, το ποδόσφαιρο χάνει την προοπτική της έκπληξης. Δηλαδή, τη δυνατότητα ανάδειξης, αυτοεπιβεβαίωσης, συστατικά στοιχεία της μπάλας που βοήθησαν όχι μόνο ομάδες αλλά ολόκληρους λαούς να ανανεώσουν σκέψη και ψυχολογία χάρη στη φυγή από τη δυσάρεστη πραγματικότητα μέσω μιας ποδοσφαιρικής επιτυχίας. Αν ποτέ παγιωθεί το ποδόσφαιρο των λίγων τύπου παρόμοιας «Super League», αυτές εκ των πραγμάτων θα εκλείψουν. Οχι επειδή δεν θα έχεις την αγωνιστική δύναμη να αμφισβητήσεις την ομάδα-μεγαθήριο, αλλά ούτε καν την τυπική δυνατότητα να την αντιμετωπίσεις στο γήπεδο. Αποκλεισμός!

Αίσθηση ταξικού ανταγωνισμού, γέννημα και αυτή του σχίσματος που επιχειρήθηκε, φαίνεται, λοιπόν, πως ξυπνά-συνειδητοποιεί τα κοπάδια των εξεδρών. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

top