Συνεχίζει την ακατανόητη και επικίνδυνη εξωτερική της πολιτική η κυβέρνηση Μητσοτάκη!
Μετά την προ διετίας (Σεπτέμβριος του 2022) ανιστόρητη και γελοία δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη, περί πολέμου της Ελλάδας με τη Ρωσία, τα ατοπήματα των πιο φαιδρής κυβέρνησης του σύμπαντος συνεχίζονται αμείωτα…
Έτσι φτάσαμε να μην καλούνται εκπρόσωποι των διπλωματικών αποστολών της Ρωσίας και της Λευκορωσίας στις εορταστικές εκδηλώσεις της εθνικής μας εορτής!
Θα πείτε, πού είναι το κακό; Καθώς, σε περιόδους, όπως αυτή, που οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί αναδιατάσσονται, χώρες, όπως η δική μας, που βρίσκονται διαχρονικά εγκλωβισμένες από τις πολιτικές ηγετών ή κομμάτων που βλέπουν κοντόφθαλμα το μέλλον τους κάτω από την ομπρέλα προστασίας κάποιας μεγάλης δύναμης, καταλήγει συνήθως καταστροφική επιλογή! Και τα ιστορικά παραδείγματα για τη χώρα μας ανάλογων καταστάσεων δεκάδες!
Και η έλλειψη τήρησης ίσων αποστάσεων θέτει τη χώρα διεθνώς σε κατάσταση πλήρους ανυποληψίας, καθώς βλέπουμε ότι η κυνική στροφή της Ευρώπης, με το προσκλητήριο (επ’ αφορμή του ουκρανικού μετώπου) για αμυντική συνεργασία με τον Ερντογάν (και μάλιστα σε μια στιγμή ακραίας επιθετικότητας της Άγκυρας εντός και εκτός των συνόρων της), αλλά και η αβεβαιότητα των θέσεων της νέας κυβέρνησης Τραμπ για την ευρύτερη περιοχή μας, σε συνδυασμό με τον αναβαθμισμένο ρόλο της Άγκυρας, που επιδιώκει να καταστεί γεωπολιτικός κυρίαρχος της περιοχής, επιβάλλουν, με όρους κατεπείγοντος, αλλαγή πλεύσης.
Ας μείνουμε για την περίπτωσή μας στην περίοδο της δεκαετίας 1821-1831:
Οι αιματηροί εμφύλιοι μεταξύ των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 21, είχαν αφετηρία τη διαχείριση και διανομή των δανείων των Άγγλων και έφεραν την Επανάσταση ένα βήμα πριν από την καταδίκη της…
Ευτυχώς, οι ανταγωνισμοί μεταξύ Άγγλων, Γάλλων, Ρώσων για τον έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου και της τύχης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Ανατολικό Ζήτημα), θα φέρουν τη γέννηση του Ελληνικού Κράτους… Και μπορεί η Ναυμαχία του Ναυαρίνου να προβάλλεται ως το σημείο κλειδί για την έκβαση του Αγώνα για την Ελευθερία, στην πραγματικότητα όμως καθοριστικό σημείο έπαιξε η κατάληξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου που άρχισε το 1828 και τερματίστηκε το 1829 με την συνθήκη της Αδριανούπολης, όπως φυσικά και οι διπλωματικοί ελιγμοί του Καποδίστρια!
Τι έγινε όμως ακριβώς την περίοδο αυτή και γιατί αποκρύπτεται ο ρόλος της Ρωσίας; Ας δούμε κάποια ιστορικά στοιχεία: Στις 14 Αυγούστου του 1829 ο ρωσικός στρατός υπό τον στρατάρχη Χανς Καρλ φον Ντίμπιτς μπήκε στην Αδριανούπολη, αφού είχε ήδη καταλάβει τις περιοχές της σημερινής Βουλγαρίας και Ρουμανίας και εάν οι Οθωμανοί δεν υπέγραφαν την Συνθήκη με τη μεσολάβηση των Άγγλων και των Γάλλων πρεσβευτών στον Σουλτάνο, οι ρωσικές δυνάμεις θα έμπαιναν και στην Πόλη.
Οι πρεσβευτές της Αγγλίας και της Γαλλίας ήθελαν το ελληνικό ζήτημα να λυθεί με την σύμφωνη γνώμη τους, όμως ο Ρώσος στρατηγός είχε ρητές διαταγές από τον τσάρο Νικόλαο να συμπεριλάβει στην συνθήκη και το ελληνικό ζήτημα σύμφωνα με όσα όριζε το πρωτόκολλο της 22 Μαρτίου 1829, αυτό άλλωστε ήταν κάτι που είχε υποσχεθεί ο ίδιος ο τσάρος στον Καποδίστρια μέσω του Βούλγαρη. Έτσι η Υψηλή Πύλη υπό την πίεση των στρατιωτικών εξελίξεων υπέγραψε μέσω των εκπροσώπων της στο στρατηγείο του διοικητή των ρωσικών δυνάμεων, Φον Ντίμπιτς (εικόνα από wikipedia) στην Αδριανούπολη, το κείμενο της ομώνυμης συνθήκης στις 14 Σεπτεμβρίου 1829.
Με την συνθήκη ο σουλτάνος αναγκάστηκε να αποδεχθεί όχι μόνο την συνθήκη του Λονδίνου της 6 Ιουλίου 1827 αλλά και το Πρωτόκολλο του Μαρτίου του 1829 που καθόριζε τα σύνορα του ελληνικού κράτους στην γραμμή Παγασητικού-Άρτας, γεγονός που είχε εισηγηθεί η Ρωσία κατά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου. Πράγματι η συνθήκη της Αδριανούπολης είναι πολύ σημαντική, γιατί για πρώτη φορά ο σουλτάνος αναγνώριζε την Ελλάδα ως κράτος, ενώ παράλληλα το άρθρο 10 της συνθήκης έδινε λύση στο ελληνικό ζήτημα*
*Α. Δεσποτόπουλος., «Η Συνθήκη της Ανδριανούπολης και η μεταστροφή της Αγγλικής πολιτικής», στο Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Η ελληνική επανάσταση Γ, σελ. 124, εκδ. Παραπολιτκά Α.Ε., Αθήνα 2015.
