Κηδεύτηκε σήμερα ο Θοδωρής, ένα ακόμα θύμα κρατικής δολοφονίας, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας…
Και όπως γράφει και στο x.om ο “Κέρβερος”:
Χωρίς δηλώσεις Μητσοτάκη, όπως γίνεται με τα θύματα της “τρομοκρατίας’.
Χωρίς κάμερες καναλιών, όπως στα θύματα της “τρομοκρατίας”.
Χωρίς επικήδειους, όπως στα θύματα της “τρομοκρατίας”.
Τα θύματα της κρατικής τρομοκρατίας δεν πουλάνε…
Το αντίθετο μάλιστα!Πρέπει να χαθούν στη λήθη!
Έχει όμως ιδιαίτερη αξία να δούμε πόσα …σκουπίδια έσπευσαν να πάρουν θέση υπέρ των δύο συλληφθέντων αστυνομικών-εκτελεστών και να φέρουν με τις μισαναπηρικές τους δηλώσεις το δείγμα της κατάντιας μέρους αυτής της κοινωνίας…
Αξίζει να διαβαστεί στο σημείο αυτό, η ανάρτηση του D.An. (Καθηγητή Παν. στις ΗΠΑ):
Ο θάνατος του 20χρονου ατόμου με αυτισμό από αστυνομικούς στο Άργος είναι ένα γεγονός που θέτει θεμελιώδη ερωτήματα για τη λειτουργία του κράτους δικαίου, την αστυνομική βία, την προστασία των ατόμων με αναπηρία και τη μεταχείριση των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.Μερικές παρατηρήσεις:1. Η αναλογικότητα της κρατικής βίας
Από όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα, ο 20χρονος δεν έφερε όπλο και δεν κατηγορείται ότι είχε διαπράξει κάποιο βίαιο έγκλημα. Η καταδίωξη κατέληξε σε καταιγισμό πυροβολισμών από αστυνομικούς ενώ ο ίδιος επιχειρούσε να διαφύγει πεζός.Το «πυροβολήσαμε στον αέρα» έχει εξελιχθεί σχεδόν σε κλισέ κάθε φορά που ένας πολίτης πέφτει νεκρός από αστυνομικά πυρά. Μόνο που οι σφαίρες αυτού του μαγικού όπλου έχουν μια παράδοξη ιδιότητα: δεν μένουν ποτέ στον αέρα. Καταλήγουν, ξανά και ξανά, στα σώματα ανθρώπων. Αυτό είναι ζήτημα θεσμικής λογοδοσίας και πολιτικού ελέγχου της κρατικής βίας.2. Δεν είναι κοινωνικός ρατσισμός. Είναι κρατικός ρατσισμός.
Στα βίντεο ακούγεται ο χαρακτηρισμός «Τουρκαλάς» για τον νεαρό, μια υποτιμητική προσφώνηση για Ρομά. Αν επιβεβαιωθεί, το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι ότι υπάρχουν ρατσιστές στην κοινωνία. Αυτό, όσο δυσάρεστο κι αν είναι, δεν αποτελεί είδηση.Προκαταλήψεις και μικρότερες ή μεγαλύτερες δόσεις κοινωνικού ρατσισμού υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα αρχίζει όταν αυτές εκφράζονται από κρατικά όργανα που διαθέτουν το μονοπώλιο της νόμιμης βίας.Γι’ αυτό ο όρος «κοινωνικός ρατσισμός», στη συγκεκριμένη περίπτωση, λειτουργεί ως ιδεολογικό ξέπλυμα. Διαχέει την ευθύνη σε ολόκληρη την κοινωνία και αποκρύπτει το κεντρικό πολιτικό ερώτημα: τι συμβαίνει όταν τα στερεότυπα χαρακτηρίζουν τους κρατικούς μηχανισμούς;Άλλο είναι να υπάρχει προκατάληψη στην κοινωνία και άλλο να ενεργεί με προκατάληψη ένας φορέας που κατέχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας. Στη δεύτερη περίπτωση δεν μιλάμε για κοινωνικό αλλά για θεσμικό ή κρατικό ρατσισμό. Και αυτός είναι πολύ πιο επικίνδυνος όταν μάλιστα φέρει όπλο και διαθέτει μονοπώλιο ένοπλης βίας.3. Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό
Η υπόθεση του Άργους δεν εμφανίζεται σε ιστορικό κενό. Οι θάνατοι του Νίκου Σαμπάνη, του Κώστα Φραγκούλη και του Μιχάλη Μιχαλόπουλου μετά από αστυνομικές καταδιώξεις δείχνουν ότι υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που οφείλει να απασχολήσει σοβαρά την πολιτική ζωή. Παράλληλα, η υπόθεση του Αντώνη Καρυώτη, που έχασε τη ζωή του όταν απωθήθηκε βίαια από μέλη πληρώματος πλοίου, υπενθύμισε με διαφορετικό τρόπο πόσο ευάλωτοι μπορεί να είναι άνθρωποι που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση όταν οι θεσμοί αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν και να προστατεύσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Οι υποθέσεις αυτές δεν είναι ίδιες. Όλες όμως θέτουν το ίδιο ερώτημα: λειτουργούν οι θεσμοί με γνώμονα την προστασία της ζωής ή με λογικές που αντιμετωπίζουν ορισμένους ανθρώπους ως λιγότερο άξιους ζωής;4. Η αναπηρία δεν είναι απλώς μια «διαφορά»
Η δήλωση της μητέρας ότι ο γιος της ήταν αυτιστικός και αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες στην επικοινωνία προσθέτει μια ακόμη κρίσιμη διάσταση. Ο αυτισμός είναι μια πραγματική αναπτυξιακή διαταραχή που μπορεί, ιδιαίτερα σε συνθήκες έντονου φόβου και πίεσης, να επηρεάσει την κατανόηση εντολών, την επικοινωνία και τη συμπεριφορά. Αυτό δεν αναιρεί τα δικαιώματά των ατόμων με αναπηρία. Αυξάνει όμως την ευθύνη του κράτους να εκπαιδεύει τους λειτουργούς του ώστε να αναγνωρίζουν τέτοιες καταστάσεις και να προσαρμόζουν ανάλογα την παρέμβασή τους. Μια δημοκρατική πολιτεία δεν αντιμετωπίζει την αναπηρία ως αόρατη ή ανύπαρκτη ούτε ως δικαιολογία· την αντιμετωπίζει ως κομμάτι της πραγματικότητας που απαιτεί κατάλληλους θεσμούς και ρυθμίσεις.5. Συμπέρασμα
Το ζητούμενο δεν είναι η γενική καταγγελία της κοινωνίας. Το κεντρικό ζήτημα είναι η λειτουργία των θεσμών. Όταν οι προσωπικές προκαταλήψεις μπορούν να επηρεάσουν την άσκηση της κρατικής εξουσίας, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς κοινωνικό αλλά βαθιά πολιτικό.Γι’ αυτό απαιτούνται συγκεκριμένες θεσμικές αλλαγές:• Πλήρης, ανεξάρτητη και διαφανής διερεύνηση κάθε περιστατικού αστυνομικής χρήσης θανατηφόρας βίας.• Υποχρεωτική εκπαίδευση όλων των αστυνομικών στον αυτισμό, στη νοητική αναπηρία, στις αναπτυξιακές διαταραχές και στις κρίσεις ψυχικής υγείας.• Αναθεώρηση των πρωτοκόλλων αστυνομικής επέμβασης με έμφαση στην αποκλιμάκωση και στη διατήρηση της ανθρώπινης ζωής.• Συστηματική εκπαίδευση κατά του αντιτσιγγανισμού, του ρατσισμού και κάθε μορφής διάκρισης μέσα στα σώματα ασφαλείας.• Συνεργασία της αστυνομίας με ειδικούς, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και οργανώσεις αναπηρίας για τη διαμόρφωση νέων πρωτοκόλλων παρέμβασης.• Ενίσχυση των ανεξάρτητων μηχανισμών ελέγχου, ώστε η λογοδοσία να αποτελεί κανόνα και όχι εξαίρεση.Η δημοκρατία δεν δοκιμάζεται όταν προστατεύει τους ισχυρούς. Δοκιμάζεται όταν προστατεύει εκείνους που είναι περισσότερο εκτεθειμένοι στην κρατική εξουσία: τον άνθρωπο με αναπηρία, τον Ρομά, τον φτωχό, τον κοινωνικά αόρατο.
