Από το “για τα Τέμπη δεν ενδιαφέρεται κανείς“ έως το “είναι αλήθεια, ζήτησα από τον Φρουζή της Novartis να δώσει διαφήμιση 2.000 € σε site φίλης μου“, καμία δήλωση δεν είναι τυχαία!
Δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Τα λέει και ξεχνιούνται μετά από λίγες ημέρες. Μόνο που το όριο κάθε φορά μετακινείται και λίγο παραπέρα. Ώσπου σε λίγο, δεν θα υπάρχει κανένα όριο και όλη η ανωμαλία της 7ετίας θα μοιάζει κανονικότητα.
Αυτό που κάνει έχει όνομα στην πολιτική επικοινωνία: Μετατόπιση του Παραθύρου Overton* (Overton Window- δες τι σημαίνει στο τέλος).
Πετάει επίτηδες κάτι εξωφρενικό. Προκαλείται σοκ, συνηθίζεται, ξεχνιέται. Την επόμενη φορά το «εξωφρενικό» γίνεται η νέα αφετηρία. Δεν είναι γκάφες. Είναι στρατηγική απευαισθητοποίησης ώστε η μαύρη προπαγάνδα του να μοιάζει κανονικότητα.
(Από τον omg3lolz@omg3lolz)
Ο πλήρης διάλογος του Άδωνη Γεωργιάδη με τους δημοσιογράφους Μ. Καραμήτρου και Ν. Στραβελάκη, στον τηλεοπτικό σταθμό Open:
Καραμήτρου: Αυτό που καταγγέλλεται, ότι πήρατε τον Φρουζή, και ζητήσατε να δώσει σε συγκεκριμένο σάιτ 2 χιλιάδες ευρώ, ισχύει;
Γεωργιάδης: Αλήθεια είναι. Ναι, είναι αλήθεια.
Καραμήτρου: Για ποιο λόγο το κάνατε;
Γεωργιάδης: Μια συνάδελφος σας, δημοσιογράφος, όταν δεν ήμουν υπουργός Υγειας, είχε αποκλειστεί από μια διαφημιστική καμπανιά της Novartis και μου είπε: “Βρε Άδωνη, σε παρακαλώ, με έχουν αποκλείσει από τη διαφημιστική καμπάνια”. Και έστειλα ένα μήνυμα πως η κ. τάδε κτλ., σε παρακαλώ πολύ αν μπορείς να τη βάλεις.
Καραμήτρου: Γιατί το κάνατε αυτό;
Γεωργιάδης: Γιατί ήταν φίλη μου!
Στραβελάκης: Είναι κανονικό αυτό;
Γεωργιάδης: Είναι πάρα πολύ κανονικό.
Δείτε το βίντεο:
* Το παράθυρο Όβερτον είναι το εύρος των πολιτικών ιδεών, πολιτικών και δημόσιου λόγου που ένας κυρίαρχος πληθυσμός θεωρεί αποδεκτούς σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή. Το μοντέλο αυτό, που πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό αναλυτή πολιτικής Τζόζεφ Όβερτον, εξηγεί πώς οι ιδέες μετατρέπονται από το να θεωρούνται ριζοσπαστικές ή αδιανόητες στο να γίνονται κυρίαρχη πολιτική.
