«Ο κόσμος γνωρίζει την Ουρουγουάη από το ποδόσφαιρο της. Καιρός να τους αλλάξουμε την άποψη που έχουν για εμάς. Δεν είμαστε λαός που κλοτσάει και χτυπάει τους αντιπάλους. Είμαστε λαός που μοχθεί και παλεύει για το καλύτερο.»
Με αυτή τη φράση ο Όσκαρ Ταμπάρες ανέλαβε την εθνική ομάδα της Ουρουγουάης το 1988, για πρώτη φορά στην καριέρα του. Το 2006, όταν ξανακάθισε στον πάγκο της για 15 χρόνια, φρόντισε να το επιβεβαιώσει. Η δική του ιδέα για το ποδόσφαιρο της χώρας ήταν η δημιουργία μιας σχολής όπου τα παιδιά θα πηγαίνουν από τα 13 τους και θα εκπαιδεύονται πρώτα ως άνθρωποι και μετά ως ποδοσφαιριστές. Την βάφτισε «processo» ή διαδικασία και μέσα από αυτήν ξεφύτρωσαν παίκτες όπως ο Καβάνι, ο Σουάρες, ο Γοδίν, ο Μουσλέρα, ο Κάσερες.
Ο δάσκαλος στο επάγγελμα και στην ψυχή, Όσκαρ Ταμπάρες και η διαδικασία του έγιναν στάσεις ζωής για ολόκληρη τη χώρα.
Ήθελε να παντρευτεί με την Garra Charrua, που είναι η φιλοσοφία των Ινδιάνων προγόνων των Ουρουγουανών και να αλλάξει το ποδόσφαιρο και τη φιλοσοφία ολόκληρης της χώρας. Ο Ντιέγκο Φορλάν όταν ρωτήθηκε για την Garra Charrua απάντησε:
«Είναι σαν να μην έχεις ούτε μια ανάσα να δώσεις κι εσύ να βρίσκεις κουράγιο, να προσπαθείς κι άλλο».
Στη σχολή ποδοσφαίρου, που δημιούργησε ο Ταμπάρες για τις εθνικές ομάδες της Ουρουγουάης, το πρώτο πράγμα που μάθαιναν ήταν ο σεβασμός στον αντίπαλο.
Η Ουρουγουάη, που πριν τον Ταμπάρες είχε πάει σε μόλις ένα από τα τέσσερα τελευταία Μουντιάλ, προκρίθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής. Τερμάτισε για πρώτη φορά μετά από 56 χρόνια πρώτη στον όμιλο της, νικώντας τη Νότια Αφρική και το Μεξικό και φέρνοντας ισοπαλία με τους Γάλλους. Ο Ντιέγκο Φορλάν, αρχηγός εκείνης της ομάδας, πέτυχε ορισμένα από τα ομορφότερα γκολ της διοργάνωσης. Ο Λουίς Σουάρες έγινε αστέρι παγκόσμιας εμβέλειας. Ο Έντισον Καβάνι ο σέντερ φορ του μέλλοντος. Ο Ντιέγκο Γοδίν, ο ηγέτης της άμυνας που όλοι ήθελαν να έχουν όλοι τους παιδιά του «processo».
Στη φάση των 16 απέκλεισε τη Νότια Κορέα. Και στα προημιτελικά, σε ένα από τα πλέον δραματικά παιχνίδια όλων των εποχών, την Γκάνα στην διαδικασία των πέναλτι. Στο τελευταίο λεπτό της κανονικής διάρκειας, ο Σουάρες έπαιξε σαν τερματοφύλακας για να μην σκοράρει κανείς. Το πέναλτι δόθηκε όπως και η κόκκινη κάρτα, αλλά ο Γκίαν αστόχησε. Στη διαδικασία των πέναλτι οι Charrua τα κατάφεραν χάρη σε ένα εύστοχο χτύπημα του Αμπρέου. Η Ουρουγουάη του Ταμπάρες για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια θα έπαιζε ξανά σε ημιτελικό Μουντιάλ. Η Ολλανδία αποδείχτηκε αξεπέραστο εμπόδιο και απέκλεισε την Ουρουγουάη με 3-2. Η δουλειά όμως είχε γίνει.
Πλέον δεν ήταν η ομάδα που κλώτσαγε τους αντιπάλους. Δεν ήταν αυτή που αντιπαθούσαν όλοι. Η Ουρουγουάη επί Ταμπάρες είχε γίνει ομάδα που έπαιζε υπέροχο ποδόσφαιρο και την συμπαθούσαν όλοι. Ο ίδιος καμάρωνε γιατί η δική του ομάδα είχε τις λιγότερες κάρτες από όλες όσες έφτασαν στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Ένα χρόνο αργότερα, η Ουρουγουάη κατέκτησε στην Αργεντινή το Κόπα Αμέρικα και έμεινε για ενάμιση χρόνο αήττητη. Το 2014 έδωσε το παρόν στο Μουντιάλ της Βραζιλίας και προκρίθηκε ξανά από τον όμιλο. Το 2018 ο Όσκαρ Ταμπάρες οδήγησε σε τρίτο συνεχόμενο Μουντιάλ στη Ρωσία, προκρίθηκε ξανά και έφτασε μέχρι τα προημιτελικά. Ήταν για μία ακόμη φορά η ομάδα που συμπαθούσαν όλοι.
Η σοβαρή ασθένεια του Όσκαρ Ταμπάρες, η οποία οδηγεί σε ατροφία τους μυς και σε μερική και ολική παράλυση, δεν τον εμπόδισε:
«Μπορώ και κάνω τη δουλειά. Άλλοτε με το μπαστούνι, άλλοτε με το αμαξίδιο τις καλές ημέρες και μόνος μου είμαι καλά με τους παίκτες μου. Δεν έχουν οίκτο για μένα. Αν αισθανθώ κάτι τέτοιο θα φύγω το επόμενο πρωί», είπε πριν αναχωρήσει για τη Ρωσία.
Ποιος όμως και πώς να νιώσει οίκτο για έναν τέτοιο μαχητή;
Ο Όσκαρ Ταμπάρες φέτος δεν είναι στο Κατάρ. Οι περισσότεροι μαθητές του ταξίδεψαν εκεί για τον τελευταίο χορό, όχι απαραίτητα για να νικήσουν, αλλά σίγουρα για να μοχθήσουν.
Πριν από κάθε ματς τους μάζευε όλους γύρω του, όπως κάνει κάθε δάσκαλος με τους μαθητές του.
«Να βαδίζετε προς τον ορίζοντα! Το ξέρω ότι όσα βήματα κι αν κάνετε προς τον ορίζοντα, αυτός απομακρύνεται. Αλλά δεν είναι ουτοπία να θέλετε να φτάσετε τον ορίζοντα. Γιατί αυτό σας κάνει να μοχθείτε, να κάνετε βήματα προς τα εμπρός».
Η Ουρουγουάη όλα αυτά τα χρόνο τα έκανε τα βήματα προς τα εμπρός. Όχι μόνο στο ποδόσφαιρο:
Είναι η χώρα με τη μικρότερη διαφθορά σε όλη τη Λατινική Αμερική.
Η ελευθερία των απόψεων είναι δεδομένη και ο τρόπος ζωής ελεύθερος.
Είναι μια από τις ελάχιστες χώρες που επιτρέπει γάμους σε ανθρώπους ίδιου φύλου.
Δεν έχει πρόβλημα ενεργειακής κρίσης. Το 97% της ενέργειας που καταναλώνει παράγεται από αναλώσιμες πηγές ενέργειας. Το νερό που κυλάει, ο αέρας που φυσάει, ο ήλιος που καίει είναι αυτά που τους ζουν.
Έχουν ένα από τα μικρότερα ποσοστά αναλφαβητισμού παγκοσμίως. Το δωρεάν σύστημα Δημόσιας Παιδείας θεωρείται από τα καλύτερα.
Οι Ουρουγουανοί λατρεύουν το ποδόσφαιρο. Ζουν γι’ αυτό. Αλλά όπως και στη ζωή τους, έτσι και στο ποδόσφαιρο, έμαθαν ότι το σημαντικό δεν είναι να νικήσουν. Το σημαντικό είναι να μοχθήσουν.
Τους το έμαθε πριν πολλά χρόνια ένας σπουδαίος δάσκαλος. Ένας μεγάλος μαέστρος της ζωής και της προπονητικής.
Ο Όσκαρ Ταμπάρες εξακολουθεί να ζει περήφανος και ευτυχισμένος στο Μοντεβιδέο μαζί με τη γυναίκα του και τις τέσσερις κόρες του. Εξακολουθεί να παλεύει με την ασθένειά του.
Εξακολουθεί να μοχθεί κάθε μέρα για ένα ακόμη βήμα προς τον ορίζοντα.
