Προσπαθώ να καταπνίξω τον κυνικό μέσα μου (δεν είμαι) αλλά θυμάμαι μια ιστορία με τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και μπαίνω στον πειρασμό.
Την περίοδο των «Δικών της Μόσχας» ήταν καλεσμένος σε σπίτι ενός αριστερού αντισταλινικού φίλου του. Δεν μίλαγε, σιωπούσε. Μέχρι που τον ζάλισαν να πάρει θέση. Τότε φέρεται να είπε με μπρεχτικό τρόπο: «Όσο πιο αθώοι είναι οι κατηγορούμενοι, τόσο περισσότερο αξίζουν να πεθάνουν».
Η φράση ακούστηκε εξωφρενική στην ομήγυρη και ο Μπρεχτ έφυγε κακήν-κακώς μέσα στη νύχτα. Αλλά τι έλεγε πραγματικά;
Όσο πιο αθώοι; Από αυτά που κατηγορήθηκαν, φυσικά. Και γιατί κατηγορούνταν; Για συνωμοσία εναντίον του Σταλινάκη.
Ως εκ τούτου, ήταν ένοχοι ακριβώς επειδή δεν είχαν “συνωμοτήσει” έγκαιρα και επαρκώς εναντίον του Σταλινάκη, αν και ήταν αθώοι του πραγματικού “εγκλήματος.”
Διέκρινε δηλαδή κάποια δικαιοσύνη μέσα στην αδικία ενάντια στα στελέχη της παλιάς φρουράς. Η ανάλυση ανήκει στην Χάνα Άρεντ.
(Ανάρτηση του Δημήτρη Α.)
