Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών_Της Κορίνας Βασιλοπούλου…………………..
Με διακρίνει μια τεράστια απέχθεια για τις «αγιογραφίες» νεκρών, ακόμα κι αν ήταν τα μεγαλύτερα εν ζωή καθάρματα. Προτιμώ τα ειλικρινή αισθήματα μίσους από την υποκριτική προτροπή για «σεβασμό στους νεκρούς». Για ποιους νεκρούς όμως; Για εκείνους που δεν έδειξαν κανένα σεβασμό απέναντι στην ανθρώπινη ζωή; Ημουν με το μέρος των Βρετανών που έκαναν πάρτι μετά τον θάνατο της Μάργκαρετ Θάτσερ. Μου βγήκε ένα αυθόρμητο –και καθόλου σεβαστικό– υβρεολόγιο όταν πέθαναν ο Αριέλ Σαρόν ή ο Αουγούστο Πινοτσέτ. Κάπως έτσι ένιωσα και τις προάλλες, όταν πληροφορήθηκα τον θάνατο του τέως υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Ντόναλντ Ράμσφελντ.
Επειδή έχουμε την τάση να ξεχνάμε, πριν φρικάρουμε με τον Τραμπ είχε προηγηθεί ένας τρισχειρότερος πρόεδρος – για τον υπόλοιπο πλανήτη, τουλάχιστον. Ο Τζορτζ Μπους Β’ που έκανε σχεδόν τα πάντα. Έφτιαξε έναν άξονα του κακού, κήρυξε τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, αιματοκύλισε τη Μέση Ανατολή κι επέβαλε τον διαβόητο Πατριωτικό Νόμο στο εσωτερικό.
Σε όλα αυτά, ο Ντόναλντ Ράμσφελντ υπήρξε πιστός συνοδοιπόρος και κολαούζος. Παρέα με τον υφιστάμενό του Πολ Γούλφοβιτς και τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Ντικ Τσένι, αυτό το «τρίο καρό» διόγκωσε και διέδωσε ό,τι ψέμα και παραπληροφόρηση υπήρχε σχετικά με την ανύπαρκτη σχέση του Σαντάμ Χουσεΐν με την Αλ Κάιντα και το εξίσου ανύπαρκτο χημικό και πυρηνικό του οπλοστάσιο προκειμένου να δικαιολογήσει την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ. Αν σήμερα η Μέση Ανατολή είναι ένα τεράστιο μπάχαλο, κάπου εκεί υπάρχει φαρδιά-πλατιά η υπογραφή του τέως υπουργού.
Ένας τέτοιος τύπος δεν είχε, φυσικά, το παραμικρό πρόβλημα με τα βασανιστήρια. Κάθε άλλο. «Προτιμώ 8 με 10 ώρες. Γιατί να το περιορίσουμε σε τέσσερις ώρες την ημέρα;» έγραψε το 2002 σε υπόμνημα σχετικά με το βασανιστήριο της υποχρεωτικής ορθοστασίας στο Γουαντάναμο. Ανάλγητος και αμετανόητος, έγραψε και βιβλίο το 2011 στο οποίο, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι οι φωτογραφίες με τα αποτρόπαια βασανιστήρια στη φυλακή του Αμπου Γκράιμπ «ήταν το αποτέλεσμα ενός αμόκ το οποίο έπαθαν ορισμένοι φύλακες».
Κι αν ώρες ώρες σκέφτομαι πως θα ήθελα να υπάρχει κόλαση, είναι για κάτι αποβράσματα σαν τον Ντόναλντ Ράμσφελντ.
