“Χριστιανισμός δεν είναι το φιλί στο εικονοστάσι που μία εβδομάδα αργότερα δίνει τη θέση του σε χριστοπαναγίες, αλλά η αγάπη προς τον άνθρωπο, ιδίως τον ξένο και τον φτωχό. Θεμέλιο πίστης δεν είναι η ρουτίνα του Μεγάλου Σαββάτου, με εκκλησιασμό είκοσι λεπτών, διαγκωνισμούς για το άγιο Φως, δυναμιτάκια στα πόδια του παπά και βουρ για τη μαγειρίτσα.” Αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από το newsletter (documentonews) του Νίκου Παπαδογιάννη:
Και του χρόνου, λοιπόν, να είμαστε καλά, για να γιορτάσουμε το Πάσχα με λιγότερη υποκρισία, λιγότερα περικεφαλαίες εκατόνταρχων του Πόντιου Πιλάτου στις εκκλησίες, λιγότερα ροζ συνολάκια όπως της Μπάρμπι πρώην Πατούλαινας, λιγότερους αιμοβόρους επιταφίους σαν αυτόν που εικόνιζε τα νεκρά παιδάκια της Πισπιρίγκου, λιγότερες ώρες εκκλησία σε εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο, λιγότερη θρησκεία για να μη τα πολυλογούμε. Και, αν γίνεται, χωρίς να πληρώσουμε τον πατροπαράδοτο φόρο στον Μολώχ της ασφάλτου.
Το ενσταντανέ που χαρακτηρίζει τη φετινή Πασχαλιά, περισσότερο και από το ανέμελο σταυροπόδι του «Μωυσή» στο στασίδι ή από το ταγάρι της υπέρκομψης Μαρέβας, ήταν το μεσαιωνικό ενσταντανέ που απαθανάτισε τη Νίκη Κεραμέως να κρατάει αγκαλιά ένα υπερμέγεθες εικόνισμα και να στέκει δίπλα στον ιερέα για να συμμετέχει, λέει, ενεργά στο εκκλησιαστικό τελετουργικό.
Την υπουργό Παιδείας, παρακαλώ. Παιδείας και θρησκεύματος, ενός και μοναδικού, αφού χώρος και ανοχή για άλλες λατρείες δεν νοείται στον τόπο της. Σάμπως υπάρχει παιδεία; Τα νεοελληνικά νηπιαγωγεία μετατρέπονται σε κατηχητικά με αναπαραστάσεις του Επιταφίου, οι πιστοί λιθοβολούν μέσω Φέισμπουκ όποιον τρώει κρέας στο μπαλκόνι του, παπάδες στέλνουν στο πυρ το εξώτερον όποιον άντρα δεν γουστάρει να φορέσει παντελόνια, άθεοι πολιτικοί παριστάνουν τους θεοσεβούμενους για να μη τους κρεμάσει κουδούνια το ποίμνιο…
