Γιατί η επίσκεψη Πελόζι (πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ), που τελικά “ήλθε, είδε και απήλθε” από την πρωτεύουσα Ταϊπέι της Ταϊβάν, προκαλεί την οργή της Κίνας; (οι εικόνες του άρθρου από το bbc.com)
Πρώτα απ’ όλα ας δούμε κάποια στοιχεία της ιστορίας για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί οι Κινέζοι αντιλαμβάνονται ως προβοκάτσια την επίσκεψη Πελόζι στην Ταϊβάν…
Η Πελόζι (γιαγιά “καμικάζι” ετών 82) βέβαια, δεν παρέλειψε ανάμεσα στα άλλα να πει τις γνωστές αμερικανιές: “Η αλληλεγγύη της Αμερικής με τα 23 εκατομμύρια ανθρώπους της Ταϊβάν είναι σήμερα πιο σημαντική από ποτέ, καθώς ο κόσμος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια επιλογή μεταξύ απολυταρχίας και δημοκρατίας”
Η Ταϊβάν λοιπόν, με πληθυσμό 23 εκατομμύρια-όπως διαβάσατε παραπάνω-που μιλούν κινέζικα φυσικά, κάποτε ήταν γνωστή ως Φορμόζα και σήμερα ονομάζεται επισήμως “Δημοκρατία της Κίνας” (αγκάθι κι αυτό), βρισκόταν στον έλεγχο της ηπειρωτικής αυτοκρατορικής Κίνας από τον 17ο αιώνα, με ένα σχετικά μακρύ διάλειμμα, καθώς από το 1895 έως το 1945 είχε καταληφθεί και ανήκε στην Ιαπωνία. Ήταν το “αβύθιστο αεροπλανοφόρο” απ’ όπου οι Γιαπωνέζοι εξαπέλυαν τις επιθέσεις στην ηπειρωτική Κίνα κατά τον Σινοϊαπωνικό πόλεμο από το 1937 έως και την παράδοση της Ιαπωνίας το 1945, μετά την οποία πέρασε στα χέρια των Κινέζων πάλι.
Ο πολυετής (από το 1927 με άπειρα επεισόδια) κινέζικος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των εθνικιστών του Τσιανγκ Κάι Σεκ και των κομμουνιστών του Μάο έληξε το 1949 με νίκη των δεύτερων και τα απομεινάρια του στρατού του Τσιανγκ Κάι Σεκ μαζί με δύο εκατομμύρια Κινέζους εθνικιστές βρήκαν καταφύγιο στην Ταϊβάν, κάτω από αμερικανική προστασία. Εκεί ο Τσιανγκ Κάι Σεκ έγινε Πρόεδρος της Εθνικιστικής Κίνας…
Έκτοτε δημιούργησαν ένα κράτος που για τους Κινέζους δεν υπάρχει, καθώς τη θεωρούν έδαφός τους που πρέπει να “επανακολληθεί”, για τον υπόλοιπο κόσμο επίσης (μόνο 13 χώρες την έχουν αναγνωρίσει), αλλά έχει συγκροτήσει έναν υπολογίσιμο στρατιωτικό μηχανισμό και το σπουδαιότερο, αποτελεί μια πανίσχυρη οικονομία που τροφοδοτεί την υφήλιο με προϊόντα υπερυψηλής τεχνολογίας, καθώς κατέχει το 65% της παγκόσμιας παραγωγής των επεξεργαστών για υπολογιστές, κινητά κοκ. Η ταϊβανέζικη εταιρεία επεξεργαστών TSMC είχε πέρυσι τζίρο 100 δισεκατομμύρια δολάρια!!!
Αντιληπτό λοιπόν το διακύβευμα τόσο για τους Κινέζους, όσο και τους Αμερικάνους…
Ταυτόχρονα, συνιστά ένα γεωστρατηγικό σημείο ελέγχου των ΗΠΑ, που δημιουργεί μια αλυσίδα αποκλεισμού, περικυκλώνοντας ανατολικά την Κίνα προς τον Ειρηνικό, από την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα βορειότερα, έως τις Φιλιππίνες στο Νότο.
Από την άλλη, ο ίδιος ο ηγέτης της Κίνας Σι Τζινπίνγκ, Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και έβδομος πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, έχει δηλώσει ως πρωταρχικό στόχο της ηγεσίας του την ένωση της Ταϊβάν με την Κίνα…
Αναμένοντας στη συνέχεια των γεγονότων, την αντίδραση των Κινέζων, που έχουν κινητοποιήσει την τεράστια πολεμική τους μηχανή, οι Αμερικάνοι δηλώνουν την (έμπρακτη;;;) στήριξη στους Ταϊβανέζους, οι οποίοι με τη σειρά τους δείχνουν ότι εμπιστεύονται τους Αμερικάνους, αγνοούν τις απειλές και προετοιμάζονται για την επίθεση των Κινέζων, παίζοντας επικίνδυνα παιχνίδια με την τύχη τους και την τύχη όλου του κόσμου… Ι.Κ. 2-8-22
4-8-22. Σε εύλογο ερώτημα φίλου για το ποια ευθύνη μπορεί να έχει η Ταϊβάν σε περίπτωση επίθεσης της Κίνας και γιατί να μη θέλει την ανεξαρτησία της θα πούμε τα εξής:
- Η Ταϊβάν ως κράτος, δεν έχει αναγνωριστεί ούτε από τα Ηνωμένα Έθνη.
- Δεν αποτελεί μια εθνική οντότητα, διαφορετική από τους πληθυσμούς της Κίνας, ώστε να μιλάμε με όρους εθνικής ανεξαρτησίας.
- Υπάρχει απλά για να τονίζει το διαφορετικό πολιτικό καθεστώς που τη διέπει έναντι της κομμουνιστικής Κίνας.
- Λειτουργεί προβοκατόρικα και προκλητικά έναντι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στη λογική του εμφυλίου που τη δημιούργησε. Στην πραγματικότητα δηλαδή είναι ένα απομεινάρι του μεγάλου κινέζικου εμφυλίου με χαρακτηριστικά εθνικιστικής αποσχιστικής τάσης και δεν έχει σχέση με τους αγώνες αυτοδιάθεσης των λαών.
- Ακόμα και οι ίδιοι οι Αμερικάνοι διατυπώνουν σοβαρές αμφιβολίες για τη δυνατότητά τους να προστατέψουν την Ταϊβάν.
- Η μόνη αποδεκτή διεθνώς πολιτική στην περίπτωση της Ταϊβάν είναι η One China policy…
- Είναι η διπλωματική αναγνώριση της θέσης της Κίνας ότι υπάρχει μόνο μία κινεζική κυβέρνηση. Σύμφωνα με την πολιτική αυτή, οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν και έχουν επίσημους δεσμούς με την Κίνα και όχι με το νησί της Ταϊβάν, το οποίο η Κίνα βλέπει ως αποσχισμένη επαρχία που θα επανενωθεί με την ηπειρωτική χώρα μια μέρα. Η πολιτική της One China αποτελεί βασικό ακρογωνιαίο λίθο των σινο-αμερικανικών σχέσεων. Είναι επίσης ένα θεμελιώδες θεμέλιο της κινεζικής χάραξης πολιτικής και διπλωματίας. Ωστόσο, διαφέρει από την αρχή της One China, σύμφωνα με την οποία η Κίνα επιμένει ότι η Ταϊβάν είναι αναπαλλοτρίωτο μέρος μιας Κίνας που θα επανενωθεί μια μέρα.
