Στη χώρα που διάγει ίσως τη σκοτεινότερη πολιτική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της, δεν είναι μόνο ο έλεγχος των ΜΜΕ και της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας (αριθμός ρεκόρ νεκρών πανδημίας, δημόσιο χρέος, δισεκατομμύρια σε ημέτερους, αισχροκέρδεια, διάλυση ΕΣΥ, δημόσιας παιδείας, παρακολουθήσεις, ανεργία, ξέπλυμα εγκληματιών), που έχει κατατάξει τη χώρα μας σε επίπεδο μπανανίας (108η θέση), είναι κυρίως οι αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης και το θεσμικό ξεχαρβάλωμα που δείχνουν ότι κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.
Η “ανεξάρτητη” δικαιοσύνη είχε δώσει τα διαπιστευτήριά της στην υπόθεση Κορκονέα, στην υπόθεση του βιαστή Λιγνάδη, και σε πόσες άλλες που είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την καθεστηκυία τάξη και για σημαίνοντα πρόσωπα…
Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πλέον ότι και ο τελευταίος εμπλεκόμενος στο τεράστιο σκάνδαλο Novartis (με αποδείξεις και στοιχεία εξ Αμερικής ακλόνητα, αφού εκεί ήδη είχε αποδειχτεί η δωροδοκία), θα απαλλασσόταν.
Όμως ο συγκεκριμένος έχει ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση της κοινωνίας και το όνομά του είναι ταυτισμένο με τη δημόσια διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών…
Τότε, παραμονές κοινοβουλευτικών εκλογών, την 1η Απριλίου του 2012, δύο υπουργεία, το Υγείας, επί Ανδρέα Λοβέρδου και Δημόσιας Τάξης, επί Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, το ΚΕΕΛΠΝΟ σε ρόλο ιατρικής Αστυνομίας, οι αστυνομικές και δικαστικές Αρχές, καθώς και η πλειονότητα των media και δη των τηλεοπτικών, συνέπραξαν για την υλοποίηση μιας άθλιας επιχείρησης. 32 οροθετικές γυναίκες, οι περισσότερες χρήστριες, συνελήφθησαν άδικα, κατηγορήθηκαν αναίτια, διαπομπεύτηκαν αισχρά και φυλακίστηκαν έξω από κάθε όριο λογικής. Παρουσιάστηκαν ως «υγειονομικές βόμβες» για να πέσει πάνω τους το ανάθεμα μιας κοινωνίας ρημαγμένης από την οικονομική κρίση που έβραζε στην οργή της. Οι φωτογραφίες τους και τα προσωπικά τους δεδομένα ρίχτηκαν με λύσσα και χωρίς αιδώ στην αρένα του κοινωνικού εκφασισμού. Έτσι στήθηκε η ανατριχιαστική εκστρατεία του ηθικού πανικού και μαζί μια χυδαία απόπειρα ποινικοποίησης της οροθετικότητας.
