Κάποτε, τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, το ελληνικό καλοκαίρι ήταν ελκυστικό για τους ντόπιους και τους ξένους επισκέπτες προσφέροντας μια ηλιόλουστη περίοδο με τα απαραίτητα για να ξεκουραστεί πραγματικά κανείς: λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και τ’ αγόρι της, ήταν ο στίχος-σλόγκαν που εξυμνούσε τις ομορφιές της χώρας. Δαντελωτές παραλίες, καθαρά καταγάλανα νερά, σμαραγδένια νησιά, χωριάτικη σαλάτα, σουβλάκι, μουσακάς, όλα έγιναν διάσημα στην υφήλιο με λίγη προσπάθεια και πολλή αυθεντικότητα. (Αναδημοσίευση από το newsletter του Θανάση Καραμπάτσου στο documentonews.gr)
Προ ημερών ο… υποβρύχιος σερβιτόρος στην Αγία Μαρίνα της Ρόδου έγινε διάσημος με την καταγραφή μερικών δευτερολέπτων από τη δουλειά του. Οι ντόπιοι ντράπηκαν για το κατάντημα της βιομηχανοποίησης και της αλλοίωσης του «ελληνικού καλοκαιριού», οι απανταχού των ελληνικών παραλιών εργοδότες αντέδρασαν με τη «στοχοποίηση» δικαιολογώντας τις «υπηρεσίες» που παρέχει με τα πολλά φιλοδωρήματα που εισπράττει, ενώ η κυβέρνηση διά του νέου αρμόδιου υπουργού Αδώνιδος Γεωργιάδη σήκωσε τους ώμους μη μπορώντας να εντοπίσει κάτι παράταιρο και οι ξένοι χασκογελούσαν με το καραγκιοζιλίκι που πουλάει η χώρα μας για τουρισμό.
Σκαλίζοντας λίγο την επιφάνεια του φαινομένου στους ακριβούς και προβεβλημένους τουριστικούς προορισμούς αναδύεται μια μπόχα ανομίας. Ομάδες του κοινού ποινικού δικαίου σε αγαστή συνεργασία με αδίστακτους επιχειρηματίες που αυθαιρετούν κάτω από την ομπρέλα προστασίας κρατικών παραγόντων και φορέων κυριαρχούν επιβάλλοντας τα συμφέροντά τους σε κάθε επίπεδο λειτουργίας κομβικών τουριστικών προορισμών της χώρας. Ένα σύμπλεγμα διεφθαρμένων υπαλλήλων, αστυνομικών, φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης, μεγαλοσχημόνων της πολιτικής και της επιχειρηματικότητας συνθέτει το παζλ της ισχυρής μαφίας που κυριαρχεί και στον τουρισμό.
Έχουμε ένα κράτος «χορηγό» της ανομίας, με στελέχη να συμμετέχουν στα σκοτεινά κυκλώματα ή να τα καλύπτουν με το αζημίωτο.
Η εικόνα του «ελληνικού καλοκαιριού» δύει στα νερά της αλλοίωσης της ταυτότητάς του. Το μοντέλο Μυκόνου και Σαντορίνης με τη χλιδή, τις ροζ σαμπάνιες, τα ξέφρενα πάρτι με καμήλες και πύθωνες προς τέρψιν των κροίσων (ιδίως Αράβων που είναι ευπρόσδεκτοι παρότι αλλοιώνουν το καλοκαίρι μας, σε αντίθεση με τους κατατρεγμένους που πνίγονται στα νερά μας επιδιώκοντας μια ζωή με μέλλον στην «πλούσια» Δύση που τους θεωρεί «κίνδυνο» για τον πολιτισμό της) πόρρω απέχει από την εικόνα που έχει ταυτιστεί με το φως και τα καθαρά νερά της Ελλάδας.
Η «μαύρη» εικόνα του τουρισμού μας έχει κι άλλα: συνθήκες γαλέρας στην εργασία για χιλιάδες νέες και νέους, με εξαντλητικά ωράρια, χωρίς εργασιακά δικαιώματα και με αναξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Οι ντόπιοι σε ρόλο υπηρέτη, όπως ο βουτηγμένος στο νερό σερβιτόρος στη Ρόδο, προς άγραν φιλοδωρημάτων από ακριβούς επισκέπτες. Ένα μοντέλο που δείχνει να ασθμαίνει με την αισχροκέρδεια και την ακρίβεια, καθώς οι μικρομεσαίοι του χώρου, τα καταλύματα, είδαν τις κρατήσεις τους να βουτούν τους δύο προηγούμενους μήνες και η σεζόν μοιάζει χαμένη γι’ αυτούς παρά την πληρότητα που θα έχουν στο εξής.
Το Documento ξεσκόνισε υποθέσεις ανομίας, συνδύασε περιπτώσεις διαπλοκής με ποινικούς και κρατικούς υπαλλήλους, μίλησε με πανεπιστημιακούς και με εργαζόμενους, ιδιοκτήτες και υπαλλήλους, στον χώρο του τουρισμού. Κατέληξε σε ένα συμπέρασμα που βλέπετε και στον τίτλο.
