Πυρκαγιές και ανεμογεννήτριες… Ουδεμία σχέση λένε οι “ειδήμονες” περί των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Είναι όμως έτσι; Και ποιος ο ρόλος της νυν Προέδρου της Δημοκρατίας μας, όταν ως εισηγήτρια του ΣΤΕ πρότεινε και τελικά αυτό αποφάσιζε ότι είναι επιτρεπτή η εγκατάσταση αιολικού πάρκου σε ΑΝΑΔΑΣΩΤΕΑ περιοχή;

Ας τα πάρουμε από την αρχή:

1. Υπάρχει η ρητή διάταξη του άρθρ. 117 παρ. 3 του Συντάγματος που απαγορεύει στις αναδασωτέες περιοχές κάθε άλλη, πλην της αναδάσωσης, χρήση, οσοδήποτε κοινωφελής ή περιβαλλοντικά φιλική κι αν είναι η χρήση αυτή.
2. Ταυτόχρονα, η διάταξη του άρθρου 24  παρ. 1 εδ. δ’ του Συντάγματος ορίζει ότι “απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευσή τους ή άλλη τους χρήση που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον“.

Τον Ιούλιο του 1998 ξέσπασε πυρκαγιά στο όρος Ελικώνα. Όπως όριζε ο νόμος, η δασική έκταση 47.500 στρεμμάτων στο βουνό που κάηκε και περιλάμβανε τις κοινότητες Προδρόμου, Θίσβης, Δομβραίνας και Νεοχωρίου κηρύχθηκε αναδασωτέα. Έλα όμως που σε αυτή την έκταση περιλαμβανόταν μια περιοχή 127 περίπου στρεμμάτων που επελέγη περίπου οκτώ (8) χρόνια μετά για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών (αιολικού πάρκου), ενώ η έκταση παρέμενε αναδασωτέα!

Το ζήτημα παραπέμφθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), που κλήθηκε να αποφανθεί αν είναι επιτρεπτή η εγκατάσταση αιολικών πάρκων σε αναδασωτέες περιοχές, παρά την ρητή ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ!

Εισηγήτρια ήταν η κ. Σακελλαροπούλου και η απόφαση υπέρ της πρότασής της ελήφθη με σχετική πλειοψηφία. Αυτή η απόφαση, η υπ. αρ. 2499/2012, αποτέλεσε το έναυσμα της περιβαλλοντικής κακοποίησης που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια, καθώς πλέον κάθε χρόνο στις κορυφογραμμές των καμένων βουνών ξεπροβάλλουν ανεμογεννήτριες…

Η απόφαση αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα άρθρα 24 και 117 του συντάγματος και δεν αποτελεί ερμηνεία αλλά στην ουσία, απαράδεκτη νομοθετική παρέμβαση, όπως το είχε επισημάνει και η μειοψηφία των δικαστών, καθώς παραβιάζει την αρχή της διάκρισης των εξουσιών.

Πιο συγκεκριμένα, το ΣτΕ κατά πλειοψηφία έκρινε ως εξής: “…δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο συνταγματικός νομοθέτης είχε τη βούληση να απαγορεύσει τη χρησιμοποίηση αναδασωτέων εκτάσεων ακόμη και για σκοπούς ιδιαίτερης σημασίας για το δημόσιο συμφέρον που δεν μπορούν να καλυφθούν με άλλο τρόπο, αφού η απαγόρευση αυτή στις παραπάνω περιπτώσεις θα είχε ως συνέπεια να καταστεί αδύνατη η ικανοποίηση υπέρτερων δημόσιων σκοπών, λόγω του γεγονότος ότι προηγήθηκε καταστροφή της δασικής βλάστησης, που ενδεχομένως, μάλιστα, να προκλήθηκε, με σκοπό τη ματαίωση του έργου. Ως εκ τούτου, κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης του Συντάγματος, με την οποία συμπληρώνεται η ρύθμιση για την προστασία των δασικών οικοσυστημάτων που εισάγεται με το άρθρο 24 παρ. 1 και η οποία, ως εκ τούτου, αν και θεσπίζει αυστηρό καθεστώς προστασίας για τις αναδασωτέες εκτάσεις, είναι ερμηνευτέα στο πλαίσιο του επιδιωκόμενου με τη διάταξη του άρθρου 24 παρ. 1 σκοπού, δεν αποκλείεται η θέσπιση από το νομοθέτη ρυθμίσεως, δια της οποίας παρέχεται η δυνατότητα σε εξαιρετικές περιπτώσεις, να εγκριθεί επέμβαση σε έκταση που έχει κηρυχθεί αναδασωτέα, ακόμη και πριν ανακτήσει τη δασική μορφή της, προκειμένου να εκτελεστεί έργο, το οποίο αποβλέπει στην εξυπηρέτηση ανάγκης με ιδιαίτερη κοινωνική, εθνική ή οικονομική σημασία, αν η εκτέλεση του έργου στην έκταση αυτή είναι απολύτως αναγκαία και επιτακτική, στο μέτρο που η παρέλευση του απαιτούμενου για την πραγματοποίηση της αναδάσωσης χρονικού διαστήματος θα είχε ως συνέπεια τη ματαίωση του επιδιωκόμενου δημόσιου σκοπού.“

Τι μας είπε δηλαδή με λίγα λόγια η κ. Σακελλαροπούλου και οι δικαστές του ΣτΕ;

Ότι, είτε κάνεις αναδάσωση φυτεύοντας δέντρα είτε “φυτεύεις” ανεμογεννήτριες, δεν υπάρχει διαφορά!

Η συνέχεια για την εξέλιξη της κ. Σακελλαροπούλου γνωστή, όπως γνωστά είναι και τα δισεκατομμύρια των κερδών από την εκμετάλλευση της “πράσινης” ενέργειας από τους ιδιοκτήτες των γνωστών ομίλων…