Εννιά στους δέκα ανθρώπους που βρίσκονταν σε απόσταση χιλιομέτρου από το σημείο της έκρηξης κάηκαν ζωντανοί (80.000). Ακολούθησε το ξέσπασμα μιας καταστροφικής θύελλας πυρός που κατέκαψε σε ελάχιστο χρόνο 11,3 τετραγωνικά χιλιόμετρα της πόλης. Το επόμενο διάστημα σημειώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι (υπολογίζονται σε 300.000 τα θύματα-άμαχοι), από την έκθεση των επιζώντων στην ραδιενέργεια…
Οι δύο αυτές ρίψεις (Χιροσίμα, Ναγκασάκι) έγιναν με προσωπική απόφαση του Προέδρου Τρούμαν.
Για να πραγματοποιηθούν, ο διοικητής της μοίρας της Αεροπορίας Στρατού Σπατζ, στην οποία ανήκαν τα βομβαρδιστικά B-29, ζήτησε έγγραφη διαταγή “αρνούμενος να σκοτώσει ίσως 100.000 άτομα με προφορικές μόνον εντολές“.
Η διαταγή του στάλθηκε εγγράφως με τις υπογραφές του Υπουργού Εσωτερικών Τζόρτζ Μάρσαλ και του Υπουργού Στρατιωτικών Χ. Στίμσον. Η τελική απόφαση, ωστόσο, σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, έπρεπε να ληφθεί μόνον από τον Πρόεδρο (Τρούμαν), ο οποίος και την έλαβε!
18 χρόνια αργότερα, το 1963, στην χώρα-μπανανία που κατοικούμε, ο τότε Πρωθυπουργός της, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, οργανωτής του μετεμφυλιακού παρακράτους της ΕΡΕ, ανήγειρε το άγαλμα του Τρούμαν, που, μέχρι σήμερα, συνεχίζει να βρωμίζει το κέντρο της Αθήνας και να προσβάλλει τον Ελληνικό λαό και τα θύματα των ατομικών βομβών και του εμφυλίου αλλά και να αποτελεί σημείο διαμαρτυρίας ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Ο διάλογος των ιστορικών πάντως συνεχίζεται για το εάν αυτή η διπλή επίθεση με πυρηνικά όπλα επέτρεψε ή όχι να σωθούν ζωές επισπεύδοντας το τέλος του πολέμου. Αρκετοί χαρακτηρίζουν εγκλήματα πολέμου τις επιθέσεις στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, τόσο εξαιτίας της ανεπανάληπτης καταστροφικής ισχύος των ατομικών βομβών που χρησιμοποιήθηκαν, όσο και λόγω του τεράστιου αριθμού των νεκρών μεταξύ των αμάχων.
Πηγές: history.com, περιοδικό Praxis Review, ethnos.gr, ertnews.gr
