Ένα ενδιαφέρον φαινόμενο, που έχει κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά αλλά μπορεί να προσεγγιστεί και από τη σκοπιά της ψυχιατρικής, παρατηρήθηκε τις τελευταίες ημέρες…
Μετά την εκπληκτική εμφάνιση του σούπερ αθλητή του μήκους και νικητή του παγκόσμιου πρωταθλήματος, Μίλτου Τεντόγλου, κατά την επιστροφή του στο ξενοδοχείο της ελληνικής αποστολής στη Βουδαπέστη, οι κάμερες κατέγραψαν το επιδεικτικό-προσβλητικό άδειασμα (επιτόπια τρίπλα στην ουσία) του Τεντόγλου στον επικεφαλής της αποστολής του ΣΕΓΑΣ που αποπειράθηκε να του δώσει πρώτος-πρώτος το χέρι…
Τα πληκτρολόγια πήραν φωτιά, η εικόνα ερμηνεύτηκε ως ένα ράπισμα στην εξουσία, μια απόδειξη της αντισυμβατικότητας του αθλητή απέναντι σε αυτό που πρεσβεύει ο “μεγαλόσχημος” εκπρόσωπος του (κατά πολλούς) αμαρτωλού ΣΕΓΑΣ, ο ορισμός του τίποτα στην πραγματικότητα!
Ήταν κάτι που είχαν τόσο ανάγκη να νιώσουν όσες, όσοι προσδοκούν ένα εξεγερτικό σάλπισμα, ως άλλοθι στην αδράνειά τους και μετά, ως συνήθως, να γυρίσουν πλευρό στο μαξιλαράκι της θαλπωρής τους και στις “έξυπνες” αναρτήσεις τους στα FB, Twitter κοκ…
Είναι εύλογο, για αυτήν την κοινωνία που στέκεται ανήμπορη να καθορίσει την τύχη της, ηττημένη από τις επιλογές της, να επιζητά εναγωνίως πρότυπα να ακουμπήσει, να αισθανθεί ισχυρή μέσα από αυτά τα πρότυπα, να φτιάξει ήρωες, αλλά όμως, όπως λέει και ο Σεφέρης στο ποίημά του “Ο τελευταίος Σταθμός“, “Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά…”
Ατυχώς για αυτήν τη μερίδα ανθρώπων που είδαν τον “επαναστάτη”, η πραγματικότητα, με την κατοπινή εμφάνιση του Τεντόγλου δίπλα στον εκπρόσωπο του ΣΕΓΑΣ και η δήλωσή του “ο κύριος Δημάκος είνα φίλος μου…“, γκρέμισε όλο αυτό το φαντασιακό δημιούργημα, εντάσσοντάς τον στον ρόλο του στην Κοινωνία του θεάματος!
Ρόλος που έχει καταδειχθεί, από το 1967 από τον Γκυ Ντεμπόρ, στην “Κοινωνία του θεάματος” που έκανε λόγο για τη δημιουργία καταστάσεων που είναι η τρίπτυχη έμπρακτη στάση —κριτική/απάντηση/εναντίωση— στη μονοτονία της καθημερινής ζωής, στους περιορισμούς που επιβάλλει η κοινωνική οργάνωση, μια κοινωνική οργάνωση που οδηγεί στην αλλοτρίωση…
Εκεί, όπου το αληθινό είναι μια στιγμή του ψεύτικου, όπου το βίωμα ευτελίζεται σε αναπαράσταση, καθώς το είναι, που είχε εκπέσει σε έχειν, διολισθαίνει ολέθρια στο φαίνεσθαι…
Γιάννης Κ.
Δείτε το βίντεο:
