Ευτυχώς για τη μνήμη του αδικοχαμένου Αντώνη Καρυώτη, ζούμε στην εποχή του βίντεο και του έξυπνου κινητού τηλεφώνου. Κάποιοι απαθανάτισαν τη σκηνή και όλοι μάθαμε την αλήθεια, με αποδείξεις, όπως συνέβη και με το λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου και με τόσα άλλα περιστατικά που ειδάλλως θα αποδίδονταν σε ατυχήματα, σε αυτοκτονίες, σε κουτουράδες του θύματος, στη ρημάδα την κακιά στιγμή. Όχι ότι το ελληναριό πτοείται από τέτοιες λεπτομέρειες. Εάν η αλήθεια δεν συμπίπτει με το αφήγημα των κυνικών και των αδίστακτων, τόσο το χειρότερο για την αλήθεια… (Απόσπασμα από το newsletter του Νίκου Παπαδογιάννη στο documentonews.gr)
Ο Αντώνης, ορφανός από μητέρα, ήταν παιδί πάμπτωχης πολύτεκνης οικογένειας, που συχνά αναζητούσε τα προς το ζην στο κοινωνικό παντοπωλείο. Ο ίδιος έκανε θελήματα για τοπικά μαγαζιά για χαρτζιλίκι. «Το έβλεπες, ότι ήταν ένα παιδί με ιδιαιτερότητες», δήλωσε ο δήμαρχος Αγίου Νικολάου. Το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι; Τον είδαν οι κλειδοκράτορες και λιγουλάκι αγαθούλη, σου λέει δεν βαριέσαι, κανένας δεν θα τον ψάξει και κανενός δεν θα λείψει, ας τον ρίξουμε στα ψάρια για να γελάσουμε.
Οι αγαθοί, λέει η Βίβλος την οποία ο νεοέλληνας κατά τ’ άλλα έχει για ευαγγέλιο, θα κληρονομήσουν τη γη. Την Ελλάδα πάντως την έχουν κληρονομήσει οι άθλιοι, οι παλιάνθρωποι και τα κτήνη. Η τερατογένεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη με το ντροπιαστικό 41% της δεν είναι το αίτιο, αλλά το σύμπτωμα. Βγάζουμε Μητσοτάκη επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε και μας αρέσει να βλέπουμε στην εξουσία κάποιους που μοιάζουν με τα μούτρα μας. Δεν μας έκαναν εκείνοι έτσι…
