Η νίκη του Τραμπ, όπως γράφει ο στην Εφημερίδα των Συντακτών, αποτελεί ξεκάθαρα μέρος μιας μετατόπισης στο πολιτικό σύστημα της Δύσης που ξεκίνησε ήδη στη δεκαετία του 1990 και πήρε ισχυρή ώθηση από τη μεγάλη κρίση του 2007:
Της ανόδου της ακροδεξιάς αντίδρασης και του σχηματισμού στις περισσότερες χώρες ισχυρών, διακριτών ακροδεξιών πόλων, που στηρίζονται από σημαντικά τμήματα της άρχουσας τάξης και διεκδικούν την εξουσία από τις πιο παραδοσιακές δυνάμεις του κατεστημένου. Στις ΗΠΑ αυτή η αντίθεση κρυσταλλώθηκε στην ακραία πόλωση μεταξύ Δημοκρατικών, εκφραστών της (νέο)φιλελεύθερης πτέρυγας, και Ρεπουμπλικάνων, στους οποίους επικράτησε στην τελευταία 10ετία η πιο επιθετική, αντιδραστική αστική πτέρυγα…
Όπως εξηγεί ο Άρης Χατζηστεφάνου, η πολιτική των Δημοκρατικών, στην περίοδο Μπάιντεν, Χάρις, που δεν κατάφερε να μαζέψει όχι μόνο τις ψήφους των εργατικών στρωμάτων, των Αφροαμερικανών, των Λατίνων και των γυναικών, αλλά ούτε και τις ψήφους της οικονομικής ελίτ, της οποίας τα συμφέροντα ουσιαστικά εκπροσώπησε, απογοήτευσε τη μεγάλη πλειοψηφία των κατώτερων και μέσων κοινωνικών στρωμάτων που είδαν το βιοτικό τους επίπεδο να χειροτερεύει…
Δείτε περισσότερα στην πεντάλεπτη συζήτηση από το AtticaTV:
