Λιθουανία-Ελλάδα 76-87
Η ανάλυση από ανάρτηση του Κώστα Αλεξίου, καθηγητή Φυσικής Αγωγής (…με αμετάφραστη την μπασκετική ορολογία)
Δείτε στο τέλος του άρθρου δύο μεγάλες φάσεις του αγώνα με πρωταγωνιστές τους Γιάννη και Κώστα Αντετοκούνμπο και το χαρακτηριστικό πανηγυρικό που η πολυλογία της ΕΡΤ δεν άφησε να ακουστεί!
Μεγάλο ματς, μεγάλη νίκη για την Εθνική!
Η ομάδα προετοιμάστηκε για σκληρό physical game αφού ήταν αναμενόμενο ότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να σταματήσουν τον Γιάννη.
Ο Κουρτινάιτις πράγματι, έστησε την ομάδα πάνω σε τρεις άξονες: έλεγχος του ρυθμού, για να μη δώσει ελεύθερο γήπεδο να τρέξει η Ελλάδα, πίεση μέχρι σκασμού στη μπάλα, κυρίως σε Σλούκα και Τολιόπουλο, και άμυνα πάνω στον Γιάννη με φλοταρισμένο στη ρακέτα τον αμυντικό, κλείσιμο διαδρόμων με δύο παίκτες για να τον αποκόψουν να πλησιάσει το καλάθι, γεμίζοντας τη ρακέτα με το τεράστιο κορμί του Βαλατσιούνας.
Το σχέδιο ήταν, άσε το Γιάννη να σουτάρει, παρά να έρθει κοντά στο καλάθι.
Στην επίθεση οι Λιθουανοί είχαν καλύτερη κίνηση, που όμως δεν κατάφερε να διασπάσει την ομαδική άμυνα μας, αφού και οι τρεις πλέι μέικερ που χρησιμοποίησε ο Κουρτινάιτις ψάχνανε περισσότερο το σκορ και λιγότερο τη πάσα.
Έτσι είδαμε μια ομάδα που παίζει γρήγορο μπάσκετ με πολλές κατοχές και σουτ, να πηγαίνει στο 5-5 έχοντας τον αργό και βαρύ Βαλατσιούνας στη πεντάδα της, όπου ήθελαν να είναι ο επιθετικός μοχλός.
Ο Σπανούλης και το σταφ σωστά προέβλεψαν ότι θα παίξουν σκληρό παιγνίδι και απάντησε με το ίδιο νόμισμα. Έλεγχος του ρυθμού, τρέξιμο όταν υπάρχουν προϋποθέσεις ευνοϊκές, πίεση στη μπάλα με δυναμικό πέρασμα και hedge out στα πικ, εξαιρετικό ροτέισον της αδύνατης πλευράς, αλλαγές όπου χρειαζόταν, 1-1 τον Βαλατσιούνας με βοήθεια από το 4 σχεδόν πάντα, μιας και το 4αρι τους δεν απειλούσε στην επίθεση.
Η Ελλάδα χρειάστηκε 6 λεπτά για να προσαρμοστεί αμυντικά στον Βαλατσιούνας με Μήτογλου και Γιάννη ή Κώστα ή Σάμο! Στην επίθεση η μπάλα στον Γιάννη και αυτός επειδή η άμυνα έκλεινε, πασάρει σε ελεύθερο παίκτη. Για πρώτη φορά η επίθεση είχε τόσα πολλά ελεύθερα σουτ συνεχίζοντας την αστοχία.
Πού κρίθηκε το παιγνίδι; Στην σκληρή άμυνα και στη καλύτερη αμυντική λειτουργία της Ελλάδας καθώς και στον έλεγχο του ρυθμού.
Τι περισσότερο είχε η Ελλάδα; Απλά έμεινε σταθερά και με επιμονή προσηλωμένη στο πλάνο της, είχε μεγαλύτερη θέληση για τη νίκη και φυσικά ήταν πιο ψυχωμένη. Από το 6ο λεπτό είχε τον απόλυτο έλεγχο του παιγνιδιού και όπου έκανε κοιλιά, ο πάγκος για μια ακόμη φορά ήταν στο σωστό τάιμινγκ για να διορθώσει.
Γιατί χάθηκαν τόσα ελεύθερα σουτ η γιατί γίνονται λάθη; Είναι απλό, παίχτες σαν τους Σλούκα, Ντόρσεϊ, Τολιόπουλο, δεν φημίζονται για την άμυνα τους, όμως εδώ βλέπουμε ότι όλοι κάνουν μεγάλη προσπάθεια στην άμυνα και αυτό τους κουράζει γρήγορα και περισσότερο.
Ο Γιάννης ήταν και σήμερα πρωταγωνιστής, όμως το κλειδί ήταν ο Κώστας Αντετοκούμπο που γέμισε τη ρακέτα και έπαιξε στοπ εναέρια άμυνα!
Καθώς και ο Τολιόπουλος που ήταν ο πιο αξιόπιστος επιθετικά. Το μπάσκετ σε αυτό το επίπεδο θα έλεγα ότι επανήλθε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις και σήμερα συνειδητοποιήσαμε ότι ο Γιάννης Ιωαννίδης δεν θα πεθάνει ποτέ, αλλά θα είναι εδώ να μας καθοδηγεί και στα επόμενα.
Μπάσκετ σκοπιμότητας και σκέψης σε αντίθεση με αυτό της Ευρωλίγκας, μεγάλη συμμετοχή του προπονητή στο παιγνίδι, αργό τέμπο, λίγο θέαμα αλλά η νίκη μετράει πάνω απ’ όλα. Όλα αυτά θα απογειωθούν και στο επόμενο ματς μεταλλίου Ελλάδα -Τουρκία. Μπράβο στο προπονητικό Τιμ και καλή επιτυχία στο επόμενο.
Και το μεγαλοπρεπές στοπ του Κώστα Αντετοκούνμπο, η φάση του αγώνα:
