Πολύ πριν από την εμφάνιση του Άδωνη Γεωργιάδη στην πολιτική σκηνή, ο Διονύσης Σαββόπουλος με την πολιτική του στάση, είχε αποτελέσει μονάδα μέτρησης μεταμορφώσεων…
Από το γλείψιμο στον Άκη (της εποχές παντοδυναμίας του στο ΠΑΣΟΚ), έως στο λιβάνισμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, ήταν για τον κάποτε αντισυμβατικό Σαββόπουλο μια μικρή δρασκελιά, προκειμένου να βρίσκεται, όχι μόνο στο κατώφλι, αλλά και στο τραπέζι των εξυπηρετήσεων της εξουσίας ως συνδαιτημόνας…
Και η κορύφωση της αυτογελοιοποίησης-κατάντιας του ήταν η συνέντευξή του στην πρωθυπουργική ανιψιά, στον Σκάι, με την αμίμητη υμνολογία στον Μητσοτάκη: “…ο κόσμος διάλεξε έναν νέο άνδρα, ευγενή, μετριοπαθή, που δεν λέει πράγματα πάνω από το κεφάλι του”
Γιατί, μπορεί ο Νιόνιος να είχε χτίσει με τα τραγούδια της νιότης του μια μυθική διάσταση, με αρκετά από αυτά ν’ αφήσαν το στίγμα τους την εποχή του μεταδικτατορικού κύματος αμφισβήτησης και της μεταπολίτευσης, κατέληξε όμως, (…ή ήταν από την αρχή;) σαν τους “Ελληνες, κωλοέλληνες”, για να θυμηθούμε το τραγούδι για το οποίο είχε κάποτε κυνηγηθεί…
Ισχύουν λοιπόν εξίσου και αυτά που είπε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στον επικήδειο που εκφώνησε:
«Εκ μέρους των γνωστών και αγνώστων ποιητών μιας αντιποιητικής εποχής, των σημερινών καλλιτεχνών μιας Ελλάδας που παραμένει οικόπεδο και αποικία, αλλά που την αγάπησες, την τίμησες και την πλούτισες, εκ μέρους του κάθε ακροατή που χώρεσε στα τραγούδια σου και του κάθε παιδιού που σε περιέχει χωρίς να σε ξέρει… σε ευχαριστώ»
Και αυτά που καταμαρτυρούσε σε επιστολή του στην Ελευθεροτυπία (17-10-1986) ο Μάνος Χατζηδάκις, αναφερόμενος στον Σαββόπουλο:
“…Είναι όμως θλιβερό, άτομα που κάποτε ξεκίνησαν με κάποιο ταλέντο, να καταλήγουν σε μια εξυπνάδικη χυδαιότητα για να καλύψουν έτσι τη ραθυμία τους και τη μουσική τους απραξία.”
Και το κλείσιμο με τα λόγια του ανεπανάληπτου Τζιμάκου Πανούση:
