Μια νέα διάσταση έχει πάρει η έννοια του “οικονομικού δολοφόνου” στα πρόσωπα του Χατζηδάκη και του Μητσοτάκη!
Ο όρος “οικονομικός δολοφόνος”* (αγγλ. economic hitman) αναφέρεται σε άτομα ή ομάδες που εργάζονται για την προώθηση των οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων ισχυρών κρατών ή πολυεθνικών εταιρειών, συχνά εις βάρος των αναπτυσσόμενων χωρών.
Στην περίπτωση του Μητσοτάκη και του Χατζηδάκη και της κυβέρνησης ΝΔ, (αφήνουμε έξω τις μίζες των εξοπλιστικών, διαχρονικό άθλημα των κυβερνήσεων, που σήμερα έχουν φθάσει σε ποσά ασύλληπτα), ο μηχανισμός εκποίησης είναι πανομοιότυπος, όπως δείχνουν τα παραδείγματα της ΔΕΗ, του ΟΛΘ, της Ολυμπιακής, της ΕΑΒ, των ΕΛΠΕ, σήμερα των ΕΛΤΑ, αύριο της ΕΥΔΑΠ…
Αφού τοποθέτησαν επικεφαλής των διοικήσεων στις κρίσιμες αυτές, για την υπόσταση του κράτους, επιχειρήσεις δημοσίου συμφέροντος, τις συνήθεις γαλάζιες ακρίδες, τους γνωστούς άριστους-άχρηστους, με υπέρογκους μισθούς και μπόνους, αφού τις επιδότησαν με εκατοντάδες εκατομμύρια δημοσίου χρήματος που έκαναν φτερά, στο τέλος**, είτε τις “χάρισαν” σε ιδιώτες “επενδυτές” είτε τις έκλεισαν, όπως κάνουν σήμερα με τα ΕΛΤΑ προς όφελος της “ιδιωτικής πρωτοβουλίας” (ιδιωτικών εταιρειών ταχυμεταφορών-κούριερ)!
**Η χρηματοδότηση για τα ΕΛΤΑ ανήλθε στα 250 εκατ. ευρώ μόνο το 2020, χωρίς σχέδιο βιωσιμότητας, είχαν τελικά ως αποτέλεσμα, το 2022 ζημίες ύψους 28 εκατ. ευρώ για τον όμιλο…
Όπως διαβάζουμε και στο avgi.gr (4-11-2025), χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Ανδρέα Πάτση που, πριν διαγραφεί από τη Ν.Δ. ως βουλευτής Γρεβενών την περίοδο 2019 – 2023, είχε συνάψει, επί Πιερρακάκη, με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία 27 απευθείας αναθέσεις σε διάστημα 3,5 ετών για παροχή «εξειδικευμένων νομικών υπηρεσιών για θέματα ευρωπαϊκού δικαίου, δικαίου ανταγωνισμού και κρατικών ενισχύσεων ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής». Το ποσό για τις «δουλειές» αυτές, ανερχόταν σε 821.877 ευρώ.
Δείτε τα βίντεο:
Ακούστε και έναν ιδιώτη επιχειρηματία που τα εξηγεί ωραία:
* Ο όρος έγινε γνωστός κυρίως από το βιβλίο του John Perkins, Confessions of an Economic Hit Man (2004). Ο Perkins υποστηρίζει ότι ο ίδιος εργάστηκε ως «οικονομικός δολοφόνος», δηλαδή ως σύμβουλος που:
-
Έπειθε κυβερνήσεις αναπτυσσόμενων χωρών να δεχτούν τεράστια δάνεια από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (π.χ. Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ).
-
Τα δάνεια αυτά χρησιμοποιούνταν κυρίως για έργα υποδομής (φράγματα, ενεργειακά δίκτυα, δρόμους) που ωφελούσαν κυρίως ξένες εταιρείες και τις τοπικές ελίτ, όχι τον ευρύτερο πληθυσμό.
-
Όταν η χώρα αδυνατούσε να αποπληρώσει το χρέος, βρισκόταν υπό οικονομικό και πολιτικό έλεγχο των δανειστών (π.χ. παραχώρηση φυσικών πόρων, στρατιωτικών βάσεων, πολιτική επιρροή).
