Κατάπληξη προκάλεσαν οι απαράδεκτες, ΑΚΡΑΙΑ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΕΣ, ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΙΚΕΣ, ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΕΣ δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού για το θέμα της νομιμότητας των αμβλώσεων σε τηλεοπτική συνέντευξή της, όπου, αντί να επαναλάβει την ισχύουσα νομοθεσία, είπε μεταξύ άλλων:
-
Ότι το ζήτημα των αμβλώσεων πρέπει να τεθεί σε “δημόσια διαβούλευση” ώστε η κοινωνία να αποφασίσει τι θέλει…
-
Ότι, επειδή αφορά τόσο τα δικαιώματα της γυναίκας όσο και τα δικαιώματα του εμβρύου, είναι «δύσκολο» κατά την άποψή της να ιεραρχηθούν αυτά τα δικαιώματα και γι’ αυτό χρήζουν ευρύτερης συζήτησης.
-
Υπογράμμισε ότι η δική της «επιστημονική» οπτική ως παιδίατρου την κάνει να «διχάζεται» ανάμεσα σε αυτά τα δύο.
Ανέφερε επίσης ότι «το πιο ενδιάμεσο είναι να συζητήσει η κοινωνία» και αναφέρθηκε σε «ηθικά ζητήματα» γύρω από τη ζωή που γεννιέται!
- Το δικαίωμα στην άμβλωση είναι κατοχυρωμένο. Η πρόταση περί διαβούλευσης ισοδυναμεί με κανονιστική υποβάθμιση ενός θεμελιώδους δικαιώματος.
- Δεύτερον, η άμβλωση είναι ζήτημα κοινωνικής ισότητας και δημόσιας υγείας, όχι αφηρημένης ηθικής. Οι περιορισμοί στις αμβλώσεις στις ΗΠΑ δεν πλήττουν «γενικά» τις γυναίκες, αλλά πρωτίστως τις φτωχές, τις εργαζόμενες και όσες δεν έχουν πρόσβαση σε ιδιωτικές υπηρεσίες υγείας. Η απαγόρευση δεν μειώνει τις αμβλώσεις. Τις καθιστά επικίνδυνες και ταξικά άνισες.
- Η ρητορική περί “δικαιωμάτων του εμβρύου” αποκρύπτει πραγματικές κοινωνικές ευθύνες. Αυτοί-ές που επικαλούνται το «δικαίωμα στη ζωή» σιωπούν συστηματικά για την υγεία, την πρόνοια, την παιδική φτώχεια, την πρόσβαση σε παιδικούς σταθμούς, την άδεια μητρότητας και την κοινωνική προστασία. Η επίκληση του εμβρύου λειτουργεί ως ηθικό άλλοθι για την άρνηση υλικών πολιτικών υπέρ των ήδη υπαρχόντων ανθρώπων. Οι ακραίες συντηρητικές φωνές φωνάζουν για το αγέννητο παιδί, αλλά σιωπούν εκκωφαντικά για τα κοινωνικά δικαιώματα του γεννημένου παιδιού.
- Όταν το κράτος αναγνωρίζει «ανταγωνιστικά δικαιώματα» στο έμβρυο, το σώμα της γυναίκας παύει να της ανήκει πλήρως. Δεν πρόκειται για ουδέτερη στάθμιση, αλλά για θεσμική μετατόπιση προς μορφές εξαναγκασμού ασύμβατες με τη δημοκρατία.
Η μετατροπή του πένθους σε πολιτική ασυλία και η εισαγωγή μιας ακραίας συντηρητικής ατζέντας των «δικαιωμάτων του εμβρύου» μέσω του λόγου περί «διαλόγου» και «διχασμού» δεν συνιστούν πρόοδο, αλλά σαφή θεσμική και δημοκρατική οπισθοδρόμηση.
Σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία, τα δικαιώματα των γυναικών στην αυτοδιάθεση και στην υγεία δεν αποτελούν αντικείμενο διαβούλευσης. Αποτελούν προϋπόθεση ελευθερίας, ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Τα εξηγεί και πολύ ωραία ο Χριστόφορος Ζαραλίκος στην τελευταία του εκπομπή:
