Αφιερωμένο στα 165 κοριτσάκια που δολοφόνησαν τα κτήνη που διεξάγουν από μακριά τον “δίκαιο” πόλεμό τους!
Το βίντεο αυτό αναρτήθηκε από το Ιράν, αφορά στη βαναυσότητα του πολέμου και μας υπενθυμίζει ότι ο πόλεμος δεν είναι αφηρημένος. Βιώνεται σε τάξεις, σπίτια και δρόμους.
Για το παιδί, το σχολείο υποτίθεται ότι είναι ένας χώρος ασφάλειας και μάθησης.
Για τον στρατιώτη-πιλότο, χειριστή της πολεμικής μηχανής, γίνεται στόχος.
Αυτός ο παραλληλισμός καθιστά σαφές ποιος πληρώνει το τίμημα, όχι οι κυβερνήσεις, αλλά οι απλοί άνθρωποι που βρίσκονται παγιδευμένοι στη μέση.
Κάθε βόμβα που πέφτει έχει ένα πρόσωπο, ένα όνομα, μια ιστορία πίσω της. Και όταν αυτές οι ιστορίες είναι παιδιά, η ιδέα της «απελευθέρωσης» ή της «στρατηγικής» καταρρέει υπό το βάρος αυτού που πραγματικά συμβαίνει, ζωές που καταστρέφονται πριν καν ξεκινήσουν.
Δείτε το μέχρι τέλους:
