Επειδή ο ΠτΔ είναι χαρακτηριστική περίπτωση του επιπέδου των πολιτειακών αρχόντων, θα παραθέσουμε το ξεκαρδιστικό βίντεο του Luben και την ανάρτηση-άρθρο του Δημήτρη Τσίρκα για την περίπτωση Τασούλα:
Εμείς τον σατιρίζουμε αλλά ο Τασούλας είναι η απόλυτη ενσάρκωση του ελληνικού (δεξιού) ονείρου.
Ο άνθρωπος που κατάφερε να φτάσει στο ανώτατο αξίωμα της χώρας χωρίς να δουλέψει ούτε μία μέρα στη ζωή του.
Ξεκίνησε ως καφετζής του Αβέρωφ, διορίστηκε νεροκουβαλητής στη Βουλή, έγινε δήμαρχος Κηφισιάς, (όπου και κατηγορήθηκε για κάτι εκβιασμούς από εργολάβους), μετά βουλευτής για 25 χρόνια, ύστερα πρόεδρος της Βουλής και σήμερα πρόεδρος της Ελλάδας.
Η ονείρωξη, κυριολεκτικά, του κάθε δαπίτη.
Λογίζεται μάλιστα και ανάμεσα στους διανοούμενους της ΝΔ, μια κατηγορία που δεν μετρά πολλά μέλη – αποτελείται μόνο από τον ίδιο και τον Βύρωνα Πολύδωρα (η γράνα!).Ο Τασούλας ανήκει στους ανθρώπους που δείχνουν σπουδαίοι και καλλιεργημένοι, αρκεί να μην ανοίξουν το στόμα τους.
Όταν το ανοίγουν επικυρώνουν τον άτυπο κανόνα που συνοδεύει τους δεξιούς πολιτευτές – το μόνο χειρότερο από το να μη μιλούν και να κάνουν τους άλλους να πιστεύουν ότι δεν έχουν τίποτα να πουν, είναι να μιλήσουν και να το επιβεβαιώσουν.
Στη χθεσινή του δήλωση έκανε δύο σαρδάμ – αντί για «κατοχυρωμένη» ελευθερία, είπε «κατεκτημένη», ενώ μπέρδεψε το 1821 με το 1981.
Από τον Φρόυντ γνωρίζουμε ότι το γλωσσικό ολίσθημα είναι – μαζί με το όνειρο – η βασιλική οδός προς το ασυνείδητο.
Όταν ο Τασούλας έκανε λόγο για «κατεκτημένη» ελευθερία, αναφερόταν, όχι στην ελευθερία των Ελλήνων, αλλά στη δική του ελευθερία την οποία κατέκτησε με πολλές θυσίες – όλες αυτές τις ουρημένες ποδιές που χρειάστηκε να ασπαστεί για να φτάσει σήμερα εκεί που είναι.
Όσο για τη σύγχυση του 1821 με το 1981, εδώ διίστανται οι ερμηνείες.
Κάποιοι θεωρούν ότι ο ΠτΔ αναφερόταν, όχι στο κορυφαίο πασοκικό ορόσημο, αλλά στο έτος κατά το οποίο αναδείχθηκε πρόεδρος της ΝΔ, ο μέντοράς του, ο Ε. Αβέρωφ, οπότε ξεκίνησε και η δική του πορεία προς την κορυφή.
Άλλοι, όπως ενδεχομένως ο Στάθης Καλύβας, θα απέδιδαν το σαρδάμ στην επονείδιστη ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς η οποία είναι τόσο ισχυρή, ώστε έχει αποικίσει το ασυνείδητο ακόμη και πούρων δεξιών, όπως ο Τασούλας.
Η επιστήμη της ψυχανάλυσης δεν έχει αποφανθεί ακόμα ποια από τις δύο ερμηνείες είναι η σωστή. Ίσως και οι δύο.
Η βασική αδυναμία ανθρώπων σαν τον Τασούλα είναι ότι παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους και ας μη διαθέτουν την παραμικρή σοβαρότητα. Συγχέουν τον ρόλο με το πρόσωπό τους.
Ασφαλώς, ο ρόλος δανείζει κύρος στο πρόσωπο που τον φέρει, αλλά μπορεί να το πάει μόνο μέχρι ένα σημείο – αν το πρόσωπο είναι ντενεκές, ο ρόλος το πολύ να το μετατρέψει σε αλουμινένιο (αδειανό) δοχείο.
Δυστυχώς όμως, οι ντενεκέδες ουδέποτε έχουν συνείδηση της ντενεκεδοσύνης τους. Και πώς να έχουν, όταν έχουν φτάσει εκεί που έχουν φτάσει παρότι ντενεκέδες. Δεν θέλει και πολύ να πιστέψουν ότι είναι αυγά Φαμπερζέ…Πόσο μάλλον όταν αποκλειστικά από άλλους ντενεκέδες ή κόλακες που παινεύουν διαρκώς το «υπερπολύτιμο» περιεχόμενο που (δήθεν) διαθέτουν.
Το καλό βέβαια για αυτούς είναι ότι η καριέρα τους ουδόλως απειλείται από τον τυφώνα του ΑΙ.
Όταν έχεις φτάσει εκεί που έφτασες χωρίς την παραμικρή ανάγκη νοημοσύνης, τότε σίγουρα δεν κινδυνεύεις από την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Δείτε το βίντεο:
