Έγραψε, μεταξύ άλλων, στην τελευταία του ανάρτηση:
“Αν διαβάζετε τα Fake News —τους αποτυχημένους New York Times, την απολύτως φρικτή και αηδιαστική Wall Street Journal ή τη σχεδόν ανύπαρκτη πλέον, ευτυχώς, Washington Post— θα νομίζατε ότι χάνουμε τον πόλεμο.”
Και φυσικά χάνει στον πόλεμο, όπως γράφουν και οι κορυφαίες και πιο σοβαρές αμερικάνικες εφημερίδες τις οποίες βρίζει ο Τραμπ!
Τα διαρκή του ψέματα περί διαπραγματεύσεων με το υποτίθεται “ηττημένο” Ιράν, η παρατεταμένη εκεχειρία του δείχνει ότι έχει φτάσει σε αδιέξοδο, καθώς μετά τον πρωτοφανή απόφασή του για αποκλεισμό των στενών του Ορμούζ, έκανε μια τρύπα στο νερό, αφού το Ιράν εξακολουθεί και τα ελέγχει, η αμερικάνικη κοινή γνώμη στην πλειοψηφία της δεν υποστηρίζει τον πόλεμό του, οι μισοί αρχηγοί των στρατιωτικών επιτελείων του είτε έχουν παραιτηθεί είτε τους έχει “παραιτήσει”, αλλά όπως γράφει εύστοχα και ο Δ. Α., Καθηγητής στο Southern Illinois University Carbondale:
Ο Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποιεί για τον πιο αναγνωρισμένο mainstream Τύπο μια γλώσσα που, από τη μία, προκαλεί ειρωνικό μειδίαμα: θυμίζει τέτοιο τολμηρό ύφος που δεν θα περίμενε κανείς ούτε από ακραίες αντικαθεστωτικές ομάδες όπως ήταν οι Weather Underground. Από την άλλη, αποκαλύπτει μια διαφορετική λογική εξουσίας.
Η Lea Ypi έχει δίκιο ότι σε αντίθεση με τον κλασικό συντηρητισμό, που διαπραγματεύεται με τη φιλελεύθερη τάξη, ο τραμπισμός εμφανίζει όλο και περισσότερο μια πιο ωμή, αποδεσμευμένη ενέργεια. Δεν εδράζεται σε παραδοσιακούς κανόνες, αλλά στην επίδειξη θέλησης και ισχύος.
Σε αυτό το πλαίσιο, η «νιτσεϊκή» διάσταση εκδηλώνεται προφανώς ως πολιτικό ένστικτο (πάει για συμβιβασμό στο Ιρανικό μέτωπο) αλλά επίσης η σχέση Τύπου και εξουσίας αντιστρέφεται. Η Εξουσία δεν αναζητεί νομιμοποίηση· λειτουργεί ως αυτοδικαίωση. Πρόκειται για μια ρητορική που υποκαθιστά τα κριτήρια και τις διαδικασίες εγκυρότητας της αλήθειας με τη δύναμη, την επιτυχία και τη νίκη, συμπυκνωμένες στην υποκειμενικότητα του Ηγέτη.
Γι’ αυτό και ο τραμπισμός εμφανίζεται ταυτόχρονα καταστροφικός και δημιουργικός: από τη μια, αποδομεί τους υπάρχοντες κανόνες, από την άλλη, εγκαθιστά μια νέα, πιο άμεση αρχή: η Ισχύς αυτοδικαιώνεται και οι όποιες αντιρρήσεις εκλαμβάνονται ως αδυναμία.
Τελικά υπάρχει μια σαφής κλιμάκωση στη ρητορική: από την αμφισβήτηση των μέσων, στη συνολική απαξίωση των θεσμών, και από εκεί στην ωμή υποκατάσταση των διαδικασιών αλήθειας από την ισχύ του Ενός.
