Μας λένε, και τα στοιχεία το αποδεικνύουν, τόσο από τις οικονομικού ενδιαφέροντος συμπράξεις, όσο και από την στρατιωτική συνεργασία, ότι έχει δημιουργηθεί ένας άξονας συμμαχίας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ. Σύμφωνα με όσα είχε πει ο Μητσοτάκης τον Δεκέμβριο του 2025, στη σύνοδο των ηγετών της τριμερούς Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ, είναι σημαντική αυτή η συμμαχία για την ασφάλεια, την ενεργειακή συνδεσιμότητα και την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, προάγοντας ειρήνη και ευημερία σε ένα γεωπολιτικά κρίσιμο περιβάλλον…
Αντίστοιχα, η Κύπρος, όπως και η Ελλάδα, θεωρεί ότι η ομπρέλα προστασίας του Ισραήλ, θα είναι ένα μέτρο προστασίας από την τουρκική επιθετικότητα και την επιχειρούμενη υλοποίηση των νεο-οθωμανικών φαντασιώσεών της περί “γαλάζιας πατρίδας“…
Στην πραγματικότητα όμως, το μόνο σίγουρο και ιστορικά δεδομένο, είναι αυτό το οποίο έχει περιγράψει πρώτος ο Θουκυδίδης, καταγράφοντας την Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.Χ.), ότι δηλαδή, σχεδόν ποτέ, τα αδύναμα μέλη οποιασδήποτε συμμαχίας, δεν βγήκαν ωφελημένα από την συμπαράταξή τους με κάποιον ισχυρότερο, καθώς δεν υπάρχουν και δεν τηρούνται ποτέ εκ μέρους του ισχυρού, οι υποτιθέμενες σχέσεις ισοτιμίας που χτίζουν μια συμμαχία…
Γράφει λοιπόν στο 1.41.2 των Ιστοριών του: “τόν τε γὰρ φίλον ὁ κατὰ τὰ παρόντα ξυμφέρων ἔχει, καὶ τὸν ἐχθρὸν ὁ ἐμποδὼν ὤν· τὰ γὰρ οἰκεῖα χεῖρον τίθενται φιλονικίας ἕνεκα τῆς αὐτίκα”…
(Ο φίλος ορίζεται από το άμεσο συμφέρον και ο εχθρός από το εμπόδιο που προβάλλει. Το χωρίο επισημαίνει ότι οι άνθρωποι συχνά παραμελούν τα προσωπικά τους συμφέροντα λόγω της εμμονής στην άμεση αντιδικία.)
Και καθώς η παρουσία της Τουρκίας στην αυλή των συμφερόντων του Ισραήλ, (Συρία και Ανατολική Μεσόγειος), γίνεται ολοένα και ενοχλητικότερη, είναι σίγουρο ότι το Ισραήλ, θα προσπαθήσει να μετατοπίσει τις εστίες σύγκρουσης ή και να υποδαυλίσει το ενδεχόμενο τέτοιας σύγκρουσης, σε περιοχές φαινομενικά άσχετες με αυτό και μακριά του!
Και τι καλύτερο μέρος από το Αιγαίο ή τη Θράκη ή ακόμα καλύτερα την Κύπρο, που έχει μετατραπεί στο εξοχικό του θέρετρο!
Δηλώσεις λοιπόν, όπως του Δένδια προ μηνών, πρωτοσέλιδα, όπως το σημερινό των Νέων, σχολιάκια διαφόρων τύπων, όπως του “τουρκοφάγου” Τάσου Δούση, που ζητά από τις ελληνικές οικογένειες να είναι έτοιμες να θυσιάσουν και τα παιδιά τους σε έναν πόλεμο με την Τουρκία, δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε αθώες!
Πρόκειται για μια ολοένα πιο ορατή προσπάθεια να ξαναμπεί ο πόλεμος στο πεδίο του νοητού και του αποδεκτού. Να πάψει να αντιμετωπίζεται ως καταστροφή που πρέπει να αποτραπεί και να αρχίσει να παρουσιάζεται ως ένα πιθανό «καθήκον», για το οποίο ο πληθυσμός οφείλει να προετοιμαστεί.
Και φυσικά, κανείς από αυτούς και κανένα από τα παιδιά τους δεν πρόκειται να λάβει μέρος αν προκύψει στρατιωτική σύγκρουση! Γιατί, του φευγάτου η μάνα, δεν έκλαψε ποτέ!
Ας θυμηθούμε από το jacobin.gr τις δηλώσεις Δένδια και τις ερμηνείες του κυβερνητικού εκπροσώπου στα ερωτήματα του Χρήστου Αβραμίδη:
25-8-2026 Ι.Κ.
