Επειδή υποθέτω ότι δεν κάτσατε να διαβάσετε τι ακριβώς είπε ο στόμας του Ρούμπιο (Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ του Τραμπ) στην Πνύκα, τα συμπύκνωσα κάπως για να έχετε μια εικόνα.
Αρχικά προσπάθησε να συνδέει το αρχαιοελληνικό πνεύμα με τις σύγχρονες δυτικές αξίες, όπως τις αντιλαμβάνεται ο ίδιος, λέγοντας πράγματα που αν τα έγραφε κανένας στις Πανελλήνιες θα έπαιρνε 5.
Ότι πχ. οι αξίες που κληροδότησε η Αθήνα στον Δυτικό Πολιτισμό είναι ο έντονος ατομικισμός, η ακάθεκτη φιλοδοξία, η δίψα για περιπέτεια, ρίσκο και δόξα.
Και διάφορα ασύντακτα και χωρίς νόημα σχήματα που έβαζαν στην ίδια πρόταση τις επιστήμες και την δίψα για γνώση, με την χριστιανική θρησκεία και τον Άγιο Αυγουστίνο. Και τα οποία προφανώς ήταν ξεπέτα στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Και τα κοινά χαρακτηριστικά που είχαν ο Σωκράτης, οι 300 του Λεωνίδα και ο Αχιλλέας στην διαμόρφωση της σύγχρονης ηθικής συνείδησης.
Όλο το υπόλοιπο ήταν ένας αισχρός ύμνος στον πόλεμο, την βία, την θεωρία της ισχύος, διανθισμένος με ένα ντελίριο του κώλου για την δυτική υπεροχή.
Ο «θυμός» είπε —όπως τον αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, εκείνη η φλόγα του πάθους, της δύναμης, του θάρρους και της υπερηφάνειας— αποτελεί την καρδιά κάθε μεγάλου πολιτισμού. Αυτό πρέπει να ήταν η κορυφαία ακαλλιέργητη παπαριά της βραδιάς.
Και στην συνέχεια ποδοπάτησε κάθε εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης. Δικαιολόγησε τις σφαγές των ιθαγενών πληθυσμών, την δουλεία, την λεηλασία του τρίτου κόσμου, τα αποικιοκρατικά εγκλήματα, τις ανισότητες, τον ιμπεριαλισμό. Γιατί να νοιώθουμε ενοχή για την υπεροχή μας, για το γεγονός ότι είμαστε ανώτεροι; Είπε. Και γιατί να διδάσκουμε τα παιδιά μας να ντρέπονται για την Ιστορία μας;
Κλάφτηκε ότι οι σύγχρονες ιδεολογίες δεν προωθούν την άμιλλα, την φιλοδοξία και τον ανταγωνισμό όπως οι αρχαίοι, αλλά το βόλεμα, την σταθερότητα και την ασφάλεια. Είπε ότι εξ αιτίας αυτής της παρακμής ανοίξαμε τα σύνορά μας και αφήσαμε τον στρατό μας να παρακμάσει. Και εκχωρήσαμε κυριαρχία στον ΟΗΕ – αν είναι δυνατόν.
Μας είπε ότι υπό την ηγεσία του Προέδρου Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει την επιλογή τους. Την αταλάντευτη επιδίωξη της εθνικής ισχύος. Για να ανακτήσουν τον έλεγχο των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού– που πρακτικά σημαίνει να γ@σουνε όποιον έχει πετρέλαιο.
Ότι επιλέγουνε να στοχεύσουν στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα οπλικά συστήματα και τον σύγχρονο πόλεμο·
Και ότι η αντίληψη του Τραμπ να χρησιμοποιεί βία και να σπέρνει τον πόλεμο ανά τον κόσμο έχει την ρίζα της στην αρχαία Ελληνική σκέψη που κατανοούσε την βια ως μέσον άσκησης πολιτικής.
Και είχε και το θράσος να κατηγορήσει τους μουλάδες του Ιράν ότι λατρεύουν τον θάνατο – οι Αμερικάνοι, τα λένε αυτά, που βομβάρδισαν σχολεία στο Ιράν αν θυμάστε.
Κάλεσε την Ευρώπη να αφυπνιστεί και χαρακτήρισε θετικό βήμα την έκρηξη των αμυντικών δαπανών. Και μας επαίνεσε γιατί σε αυτά είμαστε πρώτοι και καλύτεροι – όπως και στο να πνίγουμε μετανάστες στην θάλασσα.
Επί της ουσίας: δεν έχω ιδιαίτερο ζόρι με την Πνύκα. Καταλαβαίνω ότι από εκεί δείχνει ωραία και μεγάλη η Ακρόπολη το ηλιοβασίλεμα και αυτό γράφει ωραία στον φακό και προσδίδει κάποιο κύρος.
Αλλά αν καλούσαμε τον Μιχαλολιάκο να μιλήσει στην Πνύκα, αυτά πάνω κάτω θα έλεγε.
Και αυτό είναι ντροπή και ξεφτίλα. Τόσο για την αμορφωσιά και την αλαζονεία, όσο και για την χυδαιότητα και την επικινδυνότητα των όσων ακούστηκαν εκεί.
Και από κάτω οι δεξιοί υπουργοί και οι επιχειρηματίες να χειροκροτάνε και να γλείφουν.
Αλλά αυτό που με πειράζει είναι ότι δεν υπήρξε καμία αποδόμηση αυτού του κομπλεξικού ακροδεξιού παραληρήματος από την αντιπολίτευση. Με τιμητικές εξαιρέσεις την Σία και την Δούρου – δεν ξέρω αν κάποιος άλλος μου διέφυγε.
Δεν δίνονται πια ιδεολογικές και επικοινωνιακές μάχες. Κανείς δεν ενδιαφέρεται. Η αντιπαράθεση είναι στο επίπεδο «αν ήμασταν εμείς θα του αποσπούσαμε σαφέστερη δήλωση για το καλώδιο». Αυτό.
