Ανάπτυξη για τους αριθμούς, φτώχεια για την κοινωνία: Το κυβερνητικό αφήγημα Μητσοτάκη καταρρέει! Δείτε το γελοίο βίντεο που ανέβασε ο Μητσοτάκης…

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΑ ΥΓΕΙΑ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει να παρουσιάζει μια Ελλάδα που αναπτύσσεται, προοδεύει και ευημερεί. Μόνο που πίσω από τους πανηγυρισμούς για τους δείκτες της οικονομίας υπάρχει μια διαφορετική πραγματικότητα: ακρίβεια, χαμηλή αγοραστική δύναμη, υποβαθμισμένες δημόσιες υπηρεσίες και μια κοινωνία που δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις ανάγκες της.

Και όσο περισσότερο εξετάζει κανείς τα οικονομικά στοιχεία, τόσο πιο έντονη γίνεται η αντίφαση ανάμεσα στο κυβερνητικό αφήγημα και την πραγματικότητα.

1. Η ανάπτυξη που δεν επιβεβαιώνεται ούτε από τις ευρωπαϊκές προβλέψεις.

Για το 2027, η κυβέρνηση προβλέπει ανάπτυξη 2,3%, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι θα περιοριστεί στο 1,5%. Μια απόκλιση 0,8 ποσοστιαίων μονάδων, που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Πολύ περισσότερο όταν η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να εξαρτάται από την εισροή ευρωπαϊκών πόρων, η σταδιακή εξάντληση των οποίων αναμένεται να περιορίσει την αναπτυξιακή δυναμική.

Και το ερώτημα είναι απλό:

Πόσο βιώσιμο είναι ένα αναπτυξιακό μοντέλο που δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει ισχυρή παραγωγική βάση και να βελτιώσει ουσιαστικά το βιοτικό επίπεδο των πολιτών;

2. Περισσότερα φορολογικά έσοδα, λιγότερη κοινωνική ευημερία.

Οι προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου Δημοσιονομικού Προγραμματισμού 2026-2029 είναι αποκαλυπτικές. Τα συνολικά φορολογικά έσοδα προβλέπεται να αυξηθούν κατά περίπου 10,7 δισ. ευρώ μέχρι το 2029, ενώ τα έσοδα από ΦΠΑ κατά περίπου 3,8 δισ. ευρώ.

Δεν πρόκειται απαραίτητα για αύξηση φορολογικών συντελεστών, αλλά για αύξηση των προβλεπόμενων εισπράξεων. Ωστόσο, όταν τα έσοδα από την έμμεση φορολογία αυξάνονται τόσο πολύ, ενώ τα νοικοκυριά εξακολουθούν να πιέζονται από την ακρίβεια, το ερώτημα ποιος τελικά πληρώνει τον λογαριασμό είναι αναπόφευκτο.

Την ίδια στιγμή, οι προβλέψεις για την ιδιωτική κατανάλωση και τις επενδύσεις δείχνουν επιβράδυνση στα επόμενα χρόνια. Η περίφημη ανάπτυξη δεν φαίνεται να μεταφράζεται σε αντίστοιχη ενίσχυση της οικονομικής ασφάλειας των πολιτών.

3. Δεκάδες δισεκατομμύρια ευρωπαϊκών πόρων. Ποιο ήταν τελικά το αποτύπωμά τους;

Η Ελλάδα είχε στη διάθεσή της μια πρωτοφανή οικονομική ευκαιρία. Κατά την περίοδο της πανδημίας, τα μέτρα στήριξης ξεπέρασαν συνολικά τα 43 δισ. ευρώ, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε αναστείλει τους αυστηρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς και είχε χαλαρώσει τους κανόνες κρατικών ενισχύσεων, δίνοντας στα κράτη πρωτόγνωρη ελευθερία κινήσεων.

Ακολούθησε το Ταμείο Ανάκαμψης, με συνολικούς πόρους περίπου 36 δισ. ευρώ για την Ελλάδα: 18,2 δισ. σε επιχορηγήσεις και 17,7 δισ. σε δάνεια.

Ήταν μια ιστορική ευκαιρία για την ανασυγκρότηση της παραγωγής, την ενίσχυση των δημόσιων υποδομών, την αναβάθμιση της υγείας και της παιδείας, την ενεργειακή αναβάθμιση και τη δημιουργία μιας οικονομίας με πραγματικές προοπτικές.

Πού κατέληξε όμως ένα τόσο μεγάλο μέρος αυτών των πόρων; Ποιοι ωφελήθηκαν περισσότερο και ποιο ήταν το πραγματικό όφελος για την κοινωνία;

Ενδεικτικά, σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου ΕΝΑ, οι χρηματοδοτήσεις προς τον όμιλο ΔΕΗ ανέρχονται τουλάχιστον σε 1,3 δισ. ευρώ, προς τη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ σε 380 εκατ. και προς τον ΑΔΜΗΕ σε 365 εκατ. ευρώ.

Ασφαλώς, η χρηματοδότηση μεγάλων επενδύσεων δεν είναι από μόνη της προβληματική. Το ζήτημα είναι αν αυτές οι χρηματοδοτήσεις δημιούργησαν πραγματικά νέες παραγωγικές δυνατότητες, αν θα πραγματοποιούνταν χωρίς την κρατική στήριξη και, κυρίως, αν το όφελος διαχύθηκε στην κοινωνία.

Και όταν, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το 55% των ελληνικών δημόσιων διαγωνισμών το 2024 είχε μόλις έναν συμμετέχοντα, έναντι 28% στην ΕΕ, οι ανησυχίες για τον ανταγωνισμό, τη διαφάνεια και τον τρόπο κατανομής των δημόσιων πόρων μόνο αβάσιμες δεν είναι.

4. Οι αριθμοί των περικοπών και η αποδυνάμωση του κράτους.

Ο προϋπολογισμός του 2027 αποτυπώνει σημαντικές μειώσεις σε επιμέρους υπουργεία. Χρειάζεται, βέβαια, να διακρίνουμε τις συνολικές πιστώσεις από τις δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού, καθώς ένα μέρος των μειώσεων συνδέεται με την ολοκλήρωση έργων του Ταμείου Ανάκαμψης.

Ωστόσο, οι μειώσεις δεν περιορίζονται σε αυτή τη λογιστική μεταβολή. Για παράδειγμα, στον τακτικό προϋπολογισμό καταγράφονται μειώσεις περίπου 151 εκατ. ευρώ στο υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, 114 εκατ. στο υπουργείο Πολιτισμού και 165 εκατ. στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η εικόνα των δημόσιων επενδύσεων: οι συνολικές πιστώσεις εμφανίζονται μειωμένες από περίπου 17 δισ. ευρώ το 2026 σε 11 δισ. το 2027, κυρίως λόγω της υποχώρησης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Το εθνικό σκέλος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, αντίθετα, προβλέπεται να αυξηθεί. Αυτό δεν αναιρεί, όμως, το κρίσιμο ερώτημα: τι θα μείνει όταν ολοκληρωθεί η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση;

5. Η πραγματικότητα στα σχολεία αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της κυβερνητικής πολιτικής.

Αν θέλει κανείς να αντιληφθεί τι σημαίνουν όλα αυτά στην καθημερινότητα, αρκεί να κοιτάξει την εκπαίδευση.

Στην Α΄ Αθήνας, για 553 δηλωμένα κενά παράλληλης στήριξης σε δημοτικά και νηπιαγωγεία, οι προσλήψεις περιορίστηκαν σε μόλις τέσσερις εκπαιδευτικούς παράλληλης στήριξης — τρεις στα δημοτικά και μία στα νηπιαγωγεία. Δεν πραγματοποιήθηκε καμία πρόσληψη ΕΒΠ, ενώ προσλήφθηκαν μόλις δύο σχολικοί νοσηλευτές.

Στη Γ΄ Αθήνας, από 646 δηλωμένα κενά πραγματοποιήθηκαν μόλις 47 προσλήψεις. Στην Ανατολική Αττική, από 658 κενά έγιναν 57 προσλήψεις, ενώ για τα 240 κενά στην Ειδική Αγωγή δεν πραγματοποιήθηκε καμία πρόσληψη.

Πίσω από αυτούς τους αριθμούς βρίσκονται παιδιά που δικαιούνται παράλληλη στήριξη και εξακολουθούν να την περιμένουν, οικογένειες που αναγκάζονται να καλύψουν μόνες τους τις ανάγκες τους και εκπαιδευτικοί που καλούνται να λειτουργήσουν σχολεία με τεράστιες ελλείψεις.

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τις κυβερνητικές εξαγγελίες για αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας. Και ασφαλώς δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο πρόβλημα της εκπαίδευσης. Η υποστελέχωση και οι ελλείψεις στις δημόσιες δομές υγείας συμπληρώνουν την ίδια εικόνα.

6. Επικοινωνιακά επιδόματα αντί για ουσιαστική πολιτική.

Και ποια είναι η απάντηση της κυβέρνησης; Ανακοινώσεις για επιδόματα, πανηγυρισμοί για αριθμούς και επικοινωνιακές παραστάσεις που επιχειρούν να παρουσιάσουν την οικονομική ενίσχυση των πολιτών ως απόδειξη κοινωνικής ευαισθησίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη παρουσίαση της ενίσχυσης των 400 ευρώ προς τους συνταξιούχους, με τον Μητσοτάκη μάλιστα να κάνει απαράδεκτη διαφήμιση, συνδέοντας το “φιλοδώρημα” με την αγορά ενός ακατάλληλου για παιδιά παιχνιδιού για τα εγγόνια τους.

Μόνο που η κοινωνική πολιτική δεν είναι ένα επικοινωνιακό βίντεο ούτε η περιστασιακή διανομή επιδομάτων. Είναι αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις, προσιτή στέγη, δημόσια υγεία, σχολεία που μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των παιδιών και ένα κράτος που δεν εγκαταλείπει τους πιο αδύναμους.

Η μεγάλη πολιτική απάτη βρίσκεται ακριβώς εδώ: στην προσπάθεια να ταυτιστεί η οικονομική μεγέθυνση με την κοινωνική ευημερία.

Μια κυβέρνηση που διαχειρίστηκε πρωτοφανείς ευρωπαϊκούς και δημοσιονομικούς πόρους, αντί να τους μετατρέψει σε ένα ισχυρότερο κοινωνικό κράτος και σε μια παραγωγική οικονομία, εξακολουθεί να ζητά από τους πολίτες να πανηγυρίζουν για τους δείκτες, την ώρα που βιώνουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.

Η ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο στα ποσοστά του ΑΕΠ και στα κέρδη των μεγάλων ομίλων. Μετριέται στην ποιότητα ζωής, στην αξιοπρέπεια, στην πρόσβαση στην υγεία και την παιδεία και στις πραγματικές ευκαιρίες που έχει κάθε πολίτης.

Και σε αυτή την απογραφή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποτύχει παταγωδώς!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *