Χρήσιμο ανάγνωσμα από ανάρτηση του D.An., ως συμβολή στην κατανόηση των διαλυτικών φαινομένων στον ΣΥΡΙΖΑ:
Από την πρώτη στιγμή η κατάσταση έδειχνε ότι θα εξελισσόταν σε ένα πολιτικό τσίρκο. Από το “Ελληνικό Όνειρο” του Στέφανου Κασσελάκη, στην ομιλία στον ΣΕΒ, όπου επιχειρηματολόγησε για τη “μη δαιμονοποίηση του κεφαλαίου” και το κεφάλαιο ως εργαλείο κοινωνικής δικαιοσύνης, την υποκατάσταση της πολιτικής με τηλεοπτικά σόου και ατελείωτες ώρες προβολής της προσωπικής του ζωής, τις γκάφες ολκής (π.χ. ακροβατικά σε ειδικό σχολείο), μέχρι θέσεις που δεν έχουν σχέση με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ («Το ΝΑΤΟ είναι μια ιερή αμυντική συμμαχία»), και την ψήφιση για πρώτη φορά ως αντιπολίτευση των “αμυντικών” δαπανών στον προϋπολογισμό, το κόμμα πέρναγε διαδοχικά σοκ αποαριστεροποίησης.Επιπλέον, η συνεχής ανακάλυψη “εσωτερικών εχθρών” δημιούργησε ένα κλίμα εχθροπάθειας και αποσταθεροποίησης. Το κόμμα μετατράπηκε σε γήπεδο όπου οι πιστοί οπαδοί του Κασσελάκη “κάθε άλλη Κυριακή” την έπεφταν σε έναν ακόμα εσωτερικό εχθρό: από τον Τσακαλώτο, στο Φίλη, την Αχτσιόγλου, τον Τεμπονέρα, τον Καρτερό, τη Γεροβασίλη, τον Σπίρτζη, τον Τσίπρα, τον Πολάκη, το Φάμελλο — ο κατάλογος είναι μακρύς. Προσωποποιώντας τον εχθρό “εντός” προσπαθούσαν να φιμώσουν τις αντίθετες φωνές που μέσα από αντιφάσεις έβλεπαν αναίρεση ιστορικών παραδοχών της αριστεράς από τις οποίες είχε προέλθει το κόμμα (άσχετα από το πόσο στην κυβερνητική πράξη 2015-2019 τις εφάρμοζε). Η αντιδημοκρατική συμπεριφορά οδήγησε σε δύο διασπάσεις (Ομπρέλα και 6+6) και στη δημιουργία του κόμματος της Νέας Αριστεράς.Παράλληλα, η περιφρόνηση των κομματικών οργάνων, οι περιβόητες δηλώσεις για τα “μαύρα ταμεία” του κόμματος, οι δηλώσεις για τις κουκούλες και τις σακούλες και η επίμονη τάση του Κασσελάκη να παρακάμπτει τις θεσπισμένες οργανωτικές διαδικασίες με τη μόνιμη επίκληση της “αδιαμεσολάβητης σχέσης με το λαό” (ποιον? – τον απέραντο λαό των 74 χιλιάδων ανθρώπων που τον ψήφισαν στο β’ γύρο στις εκλογές του 2023) δημιούργησαν σοβαρές ρήξεις εντός του κόμματος. Το αδιανόητο εξώδικο για τη δημοσίευση του Πόθεν Έσχες του ήταν η τελευταία πράξη της τραγωδίας.Ως επιστέγασμα, το φτωχό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών –που δεν δικαίωσε τις αρχικές εμφανίσεις του “φρέσκου και νέου άφθαρτου χαρισματικού πολιτικού” που θα νικούσε τον Μητσοτάκη– είχαν ήδη βαθύνει την κομματική κρίση.Αυτή η κατάσταση αποσταθεροποίησης οδήγησε πρώτα στην καθαίρεσή του από συνεδρίαση της Κ.Ε. σε ψηφοφορία την οποία ο ίδιος επιδίωξε θεωρώντας αφελώς ότι θα έχει την πλειοψηφία του οργάνου. Υπολόγισε λάθος. Ξαναϋπολόγισε λάθος με το εξώδικο. Και χθες επήλθε ο αποκλεισμός του Στέφανου Κασσελάκη από την υποψηφιότητα για την προεδρία του κόμματος.Παρότι η προηγούμενη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής μπορεί να θεωρηθεί νομότυπη, η χθεσινή απόφαση της Κ.Ε. εγείρει καταστατικά ερωτήματα, ειδικά ως προς το εάν το ανώτερο όργανο του κόμματος, που είναι η Κεντρική Επιτροπή, μπορεί να αποκλείσει έναν υποψήφιο όπως ο Κασσελάκης ή εάν αυτό μπορεί να το κάνει μόνο το Έκτακτο Συνέδριο. Θα μπορούσε βέβαια να τον διαγράψει για έναν πολύ μακρύ κατάλογο συμπεριφορών που δεν συνάδει με τις αρχές του κόμματος.Στο συγκεκριμένο καταστατικό ζήτημα δεν παίρνω θέση γιατί ούτε είμαι μέλος ούτε γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες και το τι έχει γίνει σχετικά στο παρελθόν.Για χάρη της ευρύτερης πολιτικής συζήτησης επισημαίνω όμως ότι τέτοιες περιπτώσεις καθαίρεσης και αποκλεισμού δεν είναι πρωτοφανείς στα εσωτερικά των αριστερών ή κεντροαριστερών κομμάτων. Είναι σενάριο που το έχουμε δει αρκετές φορές. Το πιο χαρακτηριστικό πρόσφατο και πολιτικά συγγενικό παράδειγμα είναι το Εργατικό Κόμμα του Η.Β.Η αμφιλεγόμενη απόφαση για την απομάκρυνση του Τζέρεμι Κόρμπιν από την κοινοβουλευτική ομάδα του Εργατικού Κόμματος ελήφθη από το Εθνικό Εκτελεστικό Όργανο του κόμματος. Πολλοί διαμαρτυρήθηκαν για τη ψευδή αιτιολογία (“ανοχή στον αντισημιτισμό”) αλλά λιγότεροι για το εάν το ανώτατο καθοδηγητικό όργανο νομιμοποιούταν να προβεί στην καθαίρεση.Εδώ σταματούν και οι συγκρίσεις. Θα ήταν γελοίο να αντληθούν παραπέρα ομοιότητες μεταξύ του Τζέρεμι Κόρμπιν και του Στέφανου Κασσελάκη.Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ να αποκλείσει τον Κασσελάκη από την προεδρική εκλογική διαδικασία ήταν λοιπόν το αποκορύφωμα: (α) της απώλειας της δημοσκοπικής δημοφιλίας του κόμματος σε μέσο ποσοστό εκτίμησης ψήφου (9.2%) από τις τελευταίες 7 δημοσκοπήσεις, δηλ. σε μονοψήφια ποσοστά εκτίμησης ψήφου που είχε πριν από το 2011-12, (β) μιας διαρκούς κομματικής κρίσης που σχετιζόταν και με το λόγο που εξέφραζε ο πρώην Πρόεδρος του κόμματος μέσα και από την άνευ προηγουμένου προσωπική προβολή του και (γ) της συνεχούς περιφρόνησης των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ –χαρακτηριστικά επιδίωξε να αλλάξει μέχρι και το όνομα του κόμματος– ενώ πολλές φορές είχε άγνοια των κομματικών διαδικασιών.Πέρα από την εικόνα της αυτο-θυματοποίησης που ο ίδιος ο Κασσελάκης προβάλλει (βολεύει την εικόνα “πρόσωπο εναντίον μηχανισμού”), η αλήθεια είναι ότι κατάφερε και έχασε την πλειοψηφία του οργάνου που τον στήριζε εδώ και ένα χρόνο στις άλλες εσωκομματικές κρίσεις ακόμα και όταν ξόδευε ιστορικά δανεικό πολιτικό κεφάλαιο για το οποίο ο ίδιος δεν είχε συνεισφέρει.Η απομάκρυνση του Κασσελάκη από την ηγεσία κλείνει έναν κύκλο. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει. Η ηγετική ομάδα υπό τον Σωκράτη Φάμελλο και την επιρροή του Αλέξη Τσίπρα δείχνει να στερείται ενός σαφούς προγραμματικού λόγου. Ακόμα περισσότερο φαίνεται να κινείται στη σφαίρα επιρροής μιας “προοδευτικής συμμαχίας” με ηγετική δύναμη το ΠΑΣΟΚ που τσούκου τσούκου επαναπατρίζει τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ και έχει φτάσει στο 16.7% (μέση τιμή των τελευταίων 7 δημοσκοπήσεων). Η πιθανή επικράτηση του Νίκου Ανδρουλάκη βέβαια έναντι του Δούκα θα βάλει φρένο σε φαντασιώσεις ισότιμης συνεργασίας.Ο Παύλος Πολάκης, παρά τον αψύ του χαρακτήρα και στραβοπατήματα, αποτελεί ίσως το μόνο επιφανές στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που έχει κάποια μορφή ανεξάρτητου προγραμματικού λόγου που εγγράφεται σε μια φυσιογνωμία αριστερής σοσιαλδημοκρατίας με λαϊκά και “πατριωτικά” χαρακτηριστικά. Παραμένει όμως το αουτσάιντερ για την ηγεσία του κόμματος.Το τι θα γίνει όμως στον ΣΥΡΙΖΑ είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία…Το μέλλον του Κασσελάκη εκτός του κελύφους-ξενιστή του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ζοφερό. Εάν τελικά αποκλειστεί οριστικά η υποψηφιότητά του, η πολιτική του καριέρα στην αριστερά (με την πολύ πολύ ευρεία έννοια) μάλλον δύει. Εάν δεν τον χάσει η πολιτική και κάνει δικό του κόμμα θα μπορέσει να μετρήσει πραγματικά το ταλέντο του και την πολιτική επιρροή —από την οποία σαγηνεύονται οι πιστοί οπαδοί του– εκτός του brand name του ΣΥΡΙΖΑ. Εάν το κάνει μάλιστα από επιλογή θα ήταν μια γενναία πολιτική πράξη. Καλή τύχη!
