«Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία. Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώνει» έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος από την εξορία του Αη-Στράτη, στις 30 Μαρτίου 1952, για την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη από το μετεμφυλιακό καθεστώς…
Ο Πικάσο, όταν ρωτήθηκε για ποιον λόγο δεν έκλεισε το επάνω μέρος του σκίτσου, είπε πως έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο δεν μπορείς να τον κλείσεις σ’ ένα πορτρέτο…
Όμως ποιοι ήταν οι Μελογιάννης, Καλούμενος, Αργυριάδης και Μπάτσης; Στα μάτια των δοσίλογων και των συνεργατών των Γερμανών που ανέλαβαν την εξουσία μετά τον εμφύλιο ήταν πράκτορες της Σοβιετικής Ένωσης και μέλη του παράνομου τότε Κ.Κ.Ε. και έπρεπε να εξοντωθούν…
Υπάρχει όμως και μια σκοτεινή πλευρά της ιστορίας και αυτή αφορά στο ρόλο του πανίσχυρου τότε ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, στον οποίο αποδίδει την (πολιτική) ευθύνη για τη θυσία του Μπελογιάννη, η σύντροφός του, η Ελλη Παππά!
Γιατί, πιθανόν οι τέσσερις δεν πλήρωσαν με την ζωή τους μόνο το ταξικό μίσος του μετεμφυλιοπολεμικού καθεστώτος στην Ελλάδα, αλλά, και τις εσωκομματικές προγραφές, όπως προκύπτει από τα γραπτά της Έλλης Αλεξίου, καθώς η στάση του εκτός Ελλάδος γενικού γραμματέα του κόμματος, του Ζαχαριάδη, απέναντι στην ανοιχτή επιστολή του Ν. Πλουμπίδη (του επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ), ήταν αυτή που επίσπευσε και προσδιόρισε τις εξελίξεις…
Ο Πλουμπίδης, λίγες ημέρες πριν από την εκτέλεση, αναλάμβανε με επιστολή του κάθε ευθύνη, δηλώνοντας έτοιμος να παραδοθεί προκειμένου να γλιτώσει ο Μπελογιάννης το εκτελεστικό απόσπασμα!
Όμως, ο Ζαχαριάδης είχε χαρακτηρίσει «προδότη» και «χαφιέ» τον Πλουμπίδη και κατασκεύασμα της Ασφάλειας την επιστολή του, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την ολοκλήρωση του μακάβριου έργου που επιτελούσε το μετεμφυλιακό καθεστώς, καθώς αφαιρούσε κάθε περιθώριο (νομικό ή πολιτικό) ώστε να διασωθούν ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του.
Δείτε το βίντεο:
