Είναι δεδομένο ότι σε θεσμικό επίπεδο, είναι θεμιτό να επισημαίνει κανείς ότι άλλο πράγμα είναι ο προσωπικός πόνος και άλλο η πολιτική ηγεσία. Η πολιτική απαιτεί πρόγραμμα, ευθύνη, θεσμική λογοδοσία. Αυτό από μόνο του δεν είναι λάθος επιχείρημα.
Το να το ξεστομίζει όμως αυτό ο Μητσοτάκης, για τον οποίο φυσικά ισχύει το κληρονομικό δικαίωμα, ότι δηλαδή δεν υπάρχει καμία απολύτως απόσταση από το να είναι γιος αρχηγού κόμματος και πρωθυπουργού και να γίνεται αρχηγός κόμματος και πρωθυπουργός, συνιστά ντροπή και έλλειψη στοιχειώδους ενσυναίσθησης!
Γιατί, σε ανθρώπινο και ηθικό επίπεδο, η δήλωση αυτή του Μητσοτάκη είναι απαξιωτική, υποτιμητική, αποκομμένη από το κοινωνικό συναίσθημα και εύλογα προκαλεί αγανάκτηση.
Όταν ένας άνθρωπος, που έχει χάσει το παιδί του σε μια εθνική τραγωδία, μιλά δημόσια, δεν το κάνει ως «ιδιώτης που παραπονιέται», αλλά ως φορέας μιας συλλογικής πληγής.
Δείτε το βίντεο:
